fbpx

Άρθρα

ΕΡΤ: Η κότα με τα χρυσά αυγά

Jul 18, 2021

ΕΡΤ: Η κότα με τα χρυσά αυγά Άρθρο της Ελένης Αυλωνίτου στο Documento 29.6.2021   Έχουν περάσει λίγες μέρες από την επέτειο του ανοίγματος της ΕΡΤ (11.6.2015), που η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ επαναλειτούργησε, φέρνοντας ξανά τη ζωή και την ελπίδα στη Δημόσια τηλεόραση και σε όλους τους εργαζόμενους, που είχαν δει μέσα σε μια νύκτα τη ζωή τους να καταστρέφεται και οι ίδιοι να παίρνουν το δρόμο της απόλυσης χωρίς γυρισμό από τη «βολική» κυβέρνηση Σαμαρά. Υπάρχουν πολλοί από αυτούς τους εργαζόμενους ακόμη και ολόκληρες οικογένειες, που δεν θα ξεχάσουν ποτέ την επιστροφή τους στη κανονική ζωή, χρωστώντας ευγνωμοσύνη στη κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ.    Έκτοτε η ΕΡΤ αφέθηκε στη τύχη της.. Δυστυχώς η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ επανέλαβε και δικαίωσε μια σειρά από παθογένειες που είχε πάντα η ΕΡΤ και έχασε μοναδική ευκαιρία να διαμορφώσει τις συνθήκες εκείνες που θα δημιουργούσαν μία Δημόσια τηλεόραση ουσιαστικά πολυφωνική, ανεξάρτητη και ακομμάτιστη.   Και μετά επέλασε στη χώρα η κυβέρνηση της Δεξιάς και του Κυριάκου Μητσοτάκη, όπου η ΕΡΤ απετέλεσε πολύτιμο κομματικό και ρουσφετολογικό κελεπούρι, με εργολάβους καθημερινώς να τρίβουν τα χέρια τους από χαρά,  εργαζόμενους συνεχώς να υποβαθμίζονται ενώ το χρήμα να ρέει άφθονο.   Κατ’ αρχάς η ΕΡΤ, σε σχέση με τα ιδιωτικά κανάλια έχει ένα τεράστιο έσοδο από το ανταποδοτικό τέλος των 3 ευρώ που πληρώνουν τα ελληνικά νοικοκυριά, μέσω του λογαριασμού της ΔΕΗ για να απολαμβάνουν πέρα από το πρωτογενές της πρόγραμμα και ιδιαίτερες συγκεκριμένες παραγωγές της, στις οποίες δυστυχώς δεν έχει πρόσβαση το μεγαλύτερο ποσοστό των πολιτών που την πληρώνει.   Αναφέρομαι φυσικά στη πλατφόρμα της ERTFLIX, όπου για να δεις τις συγκεκριμένες παραγωγές που αγοράζει η ΕΡΤ, πρέπει να διαθέτεις smart tv και σύνδεση με γρήγορο internet, που όπως γνωρίζετε δεν διαθέτει κάθε ελληνικό νοικοκυριό που τη πληρώνει! Βλέπετε εμείς οι πολλοί είμαστε “large”, αρκούμαστε στο κοινό πρόγραμμα  και πληρώνουμε για να βλέπουν μόνο οι λίγοι  το ψυχαγωγικό πρόγραμμα της ERTFLIX.   Λίγο το ονοματάκι «Δημόσια τηλεόραση» μας μπερδεύει, αφού η ΕΡΤ μπαίνει σε πλειοδοσίες διαγωνισμών για αγορά εμπορικών προϊόντων με τα δικά μας χρήματα και τα κλειδώνει μόνο για ορισμένους πελάτες, αλλά το ξεπερνάμε!   Αυτό όμως που δεν ξεπερνάμε ποτέ και στεναχωριόμαστε πολύ, αφορά τη κούραση στο χέρι του Διευθύνοντος Συμβούλου στην ΕΡΤ, αλλά και του Προέδρου της να υπογράφουν συμβάσεις για υπηρεσίες λογιστικές, μάρκετινγκ, και ότι άλλες μπορείτε να φανταστείτε, πληρώνοντας εργολάβους 3 έως και 5 φορές επάνω, όταν η ίδια η ΕΡΤ διαθέτει διοικητικό προσωπικό στις αντίστοιχες ειδικότητες!   Να δεχθώ λοιπόν ότι η ΕΡΤ τους χρειάζεται. Δεν θα ήταν όμως καλύτερα να προσλαμβάνει προσωπικό κατ’ ευθείαν χωρίς μεσάζοντα, έστω και ορισμένου χρόνου, με τον αντίστοιχο μισθό εργαζόμενου και όχι να πληρώνει τον κάθε εργολάβο 5 φορές επάνω; Για παράδειγμα, αγοράζουν απέξω παραγωγές για το ραδιόφωνο (αγορά προγράμματος + μισθός παραγωγού), το βαφτίζουν «μικτή παραγωγή»  και πληρώνουν στον παραγωγό σκανδαλώδη μισθό 5000-6000 ευρώ, όταν ο μισθός παραγωγού είναι 1200 ευρώ! Εφευρετική πατέντα!   Κατανοώ όμως ότι ίσως φταίει κι αυτός ο νόμος 4782/2021 περί δημοσίων συμβάσεων, που αύξησε το ποσό των απευθείας αναθέσεων από 20000 σε 30000 και κατήργησε το συνοπτικό διαγωνισμό κάτω των 60000 ευρώ, αναγκάζοντας έτσι τον Διευθύνοντα Σύμβουλο της ΕΡΤ κ. Γιώργο Γαμπρίτσο να χάσει κάπως την ικανότητα προσδιορισμού των πραγματικών ειδικοτήτων και αναγκών της ΕΡΤ και να αναγκαστεί να αυξήσει τη παραγωγικότητά του! Ενδεικτικά, δείτε στη Διαύγεια πως ρέουν τα σκανδαλώδη ποσά και χωρίς καμία διαγωνιστική διαδικασία.   Μήπως, λέω εγώ, θα ήταν καλύτερο να προχωρήσει εκείνο το έρημο οργανόγραμμα με τα ψηφιακά περιγράμματα των οργανικών μονάδων και οργανικών θέσεων και ο φορέας να γράψει τις ειδικότητες που χρειάζεται, ώστε να δει η ΕΡΤ τις πραγματικές ελλείψεις της σε αριθμό και ειδικότητες και να...

Περισσότερα

Λαϊκισμός: Το καταφύγιο της εξαπάτησης

Jul 18, 2021

Λαϊκισμός: Το καταφύγιο της εξαπάτησης Άρθρο της Ελένης Αυλωνίτου στο Documento 12.6.2021   Βλέποντας τις προάλλες μια πολιτική εκπομπή και τους εκπροσώπους κομμάτων να αποφαίνονται για το εργασιακό νομοσχέδιο, διαπίστωσα ότι ο κόσμος αντιλαμβάνεται τη συζήτηση, ωσάν να αφορά δύο διαφορετικά νομοσχέδια.   Από την άλλη πλευρά οι δημοσιογράφοι δεν ξεδιάλυναν τη κατάσταση, θέτοντας τις κατάλληλες ερωτήσεις στους εκπροσώπους, σε σημείο που αν ο κάθε τηλεθεατής δεν έχει το νομοσχέδιο στα χέρια του για να το δει ιδίοις όμμασι, διατηρεί αμφιβολίες για το τι πραγματικά λέει. Χωρίς να θέλω να σταθώ στα επίδικα του νομοσχεδίου, κάποια στιγμή ο εκπρόσωπος της ΝΔ πέταξε το «εμείς εκπροσωπούμε τη λαϊκή οικογένεια» και ολοκληρώθηκε το έργο του γενικού μπουρδουκλώματος.. Ο λαϊκισμός σε όλο του το μεγαλείο!   Το πρόβλημα δεν είναι αν ο λαϊκισμός του κυβερνώντος κόμματος βρίσκεται σε επιστράτευση κι αν ο εκπρόσωπος της Νέας Δημοκρατίας μπερδεύτηκε ενώ ήθελε να πεί ότι «εμείς εκπροσωπούμε την «Αγία Οικογένεια» και όχι τη λαϊκή οικογένεια.   Το πρόβλημα είναι ότι ο κόσμος δεν μπορεί να  αντιληφθεί τον λαϊκισμό στο λόγο και να τον ορίσει. Αυτό συμβαίνει γιατί ο λαϊκισμός ως χαμαιλέοντας και οπορτουνιστής διεισδύει στο δημόσιο λόγο των κομμάτων, χωρίς να είναι ο ίδιος ιδεολογία, αλλά  υιοθετεί διάφορες ιδεολογίες, ανάλογα τις συνθήκες και το περιβάλλον για να διαμορφώσει ετερόκλητα πράγματα σε προγραμματικό, νομοθετικό ή κομματικό λόγο.   Η ανάγκη του προκύπτει όταν η πολιτική κομματική  πρόθεση, που τυγχάνει πολλές φορές να είναι ιδιοτελής βρίσκεται σε μεγάλη απόσταση από το λαϊκό κοινωνικό ζητούμενο και οι πελαγωμένες «ελίτ» με τους διάφορους λομπίστες της πολιτικής αδυνατούν να αντιμετωπίσουν κατάματα τη κοινωνία, καθώς οι κυβερνητικές ματαιώσεις είναι πλέον πολύ μεγάλες.   Ο λαϊκισμός, που μπορώ να ομολογήσω ότι οι σειρήνες του έχουν δελεάσει κατά καιρούς όλα τα κόμματα σε μικρότερο ή μεγαλύτερο βαθμό, είναι ένα «απολίτικο» στυλ δημόσιου λόγου που απλοποιεί τα προβλήματα, αρνείται τις υπάρχουσες δυσκολίες  και ως καρικατούρα προσπαθεί να τα κάνει όλα μαζί, να ικανοποιήσει τους πάντες.   Είναι γεγονός ότι η άσκηση πολιτικής ικανοποιεί κάποιες ομάδες ανθρώπων και δυσαρεστεί κάποιες άλλες. Για τους λαϊκιστές όλα τα θέματα μπορούν να λυθούν αμέσως, αρκεί να εξουδετερωθούν οι «κακοί». Οι άνθρωποι αταβιστικά  αντιλαμβάνονται κάθε σχέση τους με όρους «φίλοι/εχθροί», δηλαδή ότι κερδίσω εγώ θα χάσεις εσύ. Μέτρησε όμως η κυβέρνηση πόσους ικανοποιεί με το εργασιακό νομοσχέδιο; Γιατί αν για παράδειγμα ικανοποιεί χίλιους φίλους και δυσαρεστεί ένα εκατομμύριο, παίζει το ρόλο του πολιτικού «Νονού» ή του ατζέντη συμφερόντων και όχι της λαϊκής καλής διακυβέρνησης του τόπου. Εάν δηλαδή παίρνει Χ από το ένα εκατομμύριο ανθρώπους για να τα δώσει στους χίλιους, δημιουργεί ένα παιχνίδι μηδενικού αθροίσματος εις βάρος του κοινωνικού συνόλου.   Βλέποντας λοιπόν αυτή τη κατάσταση ο πολιτικοποιημένος θεατής θα πρέπει να μην θυμώνει και προπαντός να μην απογοητεύεται. Γιατί δεν δείχνει τίποτα άλλο, παρά την ύστατη καταφυγή του δημόσιου λόγου, πριν την απελπισία. Αν ο πτωχευτικός κώδικας και ο εργασιακός νόμος που περιλαμβάνει  απλήρωτη εργασία, ατομική διευθέτηση του εργαζόμενου με τον εργοδότη για το χρόνο εργασίας του (και μάλιστα εν καιρώ μεγάλης ανεργίας!) και ποινικοποίηση της απεργίας προσφέρεται σε περιτύλιγμα προστασίας της λαϊκής οικογένειας, τότε εγώ είμαι Πάπας και δεν το ξέρω…   Δυστυχώς η «μυωπική» κυβέρνηση ακολουθεί ολισθηρό δρόμο, κοιτώντας να ικανοποιήσει μόνο το εσωκομματικό της ακροατήριο. Αν νομίζει ότι με την επικοινωνιακή της πολιτική θα καλύψει την εγκατάλειψη του μεσαίου χώρου από την άσκηση της εφαρμοσμένης πολιτικής της, είναι βαθιά παραπλανημένη.   Η Νέα Δημοκρατία γνωρίζει ότι  το Δημοκρατικό μας πολίτευμα δίνει πολλές δυνατότητες για κοινωνική δικαιοσύνη, που όμως εκ των πραγμάτων δεν μπορεί να είναι απότοκο ικανοποίησης ημετέρων ή τεχνοκρατικής επιλογής των διαχειριστών της εξουσίας.   Αν μία κυβέρνηση αισθάνεται την πατριωτική ανάγκη να αφήσει ένα...

Περισσότερα

Νέα Δημοκρατία: Το κόμμα των δεύτερων…ευκαιριών.

Jul 18, 2021

Νέα Δημοκρατία: Το κόμμα των δεύτερων…ευκαιριών. Άρθρο της Ελένης Αυλωνίτου στο Documento 3.6.2021   Με τη σημερινή κυβέρνηση κατάλαβα ότι είμαστε ένας αχάριστος λαός. Μας ταιριάζει ταμάμ η παροιμία «κάποιου του χάριζαν ένα γάιδαρο και τον κοίταζε στα δόντια». Και θα σας εξηγήσω γιατί το λέω αυτό. Η κυβέρνηση Μητσοτάκη δίνει στον ελληνικό λαό όλο δεύτερες ευκαιρίες και εμείς όλο γκρινιάζουμε. Ας πάρουμε για παράδειγμα τον πτωχευτικό νόμο που είναι εν ισχύ από 1ης Ιουνίου. Αχάριστοι Έλληνες, αυτός ο νόμος μας εξασφαλίζει οικονομική ευρωστία και ένα  «σίγουρο» κεραμίδι πάνω από το κεφάλι μας, ακόμα κι όταν η τράπεζα πάρει το σπίτι μας και γκρινιάζουμε; Δηλαδή, εάν έχεις βάλεις υποθήκη το σπίτι σου γιατί χρειαζόσουν να πάρεις ένα δάνειο από τράπεζα τη συγκεκριμένη στιγμή και μετά από κάποια χρόνια δεν μπορείς να πληρώνεις τη δόση σου, η κυβέρνηση σου δίνει μία δεύτερη ευκαιρία. Από ιδιοκτήτης θα γίνεις ενοικιαστής του σπιτιού σου για 12 χρόνια, θα πληρώνεις το ενοίκιο που θα σου ορίσει η τράπεζα κάθε μήνα και μετά από 12 χρόνια θα μπορείς να αγοράσεις ξανά το σπίτι σου. Ποιά είναι λοιπόν η σούπερ δεύτερη ευκαιρία; Ότι τα ενοίκια των 12 ετών που θα έχεις ήδη πληρώσει δεν θα αφαιρεθούν από το δάνειο σου, αλλά θα τα χάσεις και θα πρέπει να βρεις λεφτά να ξανααγοράσεις το σπίτι σου. Καταπληκτικό; Τέτοιες ευκαιρίες δεν χάνονται εύκολα, γι’ αυτό όσοι πιστοί προσέλθετε γρήγορα μην γίνει καμία στραβή και αλλάξουν γνώμη και τα κάνουν πιο σκληρά τα πράγματα. Το αστείο της υπόθεσης είναι όταν ερωτώνται οι κυβερνώντες που θα βρουν τα λεφτά οι δανειολήπτες να αγοράσουν από την αρχή το σπίτι τους, η απάντηση είναι ότι μπορεί να έχουν βρει κάποια δουλειά ή να έχουν στήσει καμία επιχείρηση. Τόσο απλά. Αλήθεια, αφού ξεκίνησε ο πτωχευτικός νόμος με τα χρέη της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ, που δεν εξυπηρετούνται και όλο αυξάνονται τι σκέφτονται οι τράπεζες να κάνουν;   Το κόμμα της ΝΔ στην ιστοσελίδα της Διαύγειας δείχνει ότι στο τέλος του 2020 εμφανίζει χρέος 343 εκατομμυρίων ευρώ προς τις τράπεζες, αυξανόμενο κατά 34,28 εκατομμύρια ευρώ από το 2019.  Βέβαια πρέπει να είμαστε υπερήφανοι γιατί η χώρα μας έχει εξασφαλίσει μία πρωτιά ανάμεσα σε 30 ευρωπαϊκές χώρες που έχουν δανειστεί από τράπεζες. Ενδεικτικά θα σας αναφέρω κάποια χρέη άλλων ευρωπαϊκών κομμάτων για το διάστημα 2018, 2019 που τα έχω βρει από τις ιστοσελίδες τους και θα καταλάβετε γιατί πρέπει να είμαστε «περήφανοι» για τις πρωτιές των κομμάτων μας. Ελλάδα: ΝΔ: 309 εκ. (2019). Για το 2018: ΠΑΣΟΚ: 254 εκ., ΣΥΡΙΖΑ: 3,9 εκ. Γερμανία: Για το 2018: CDU: 9.3 εκ., SPD: 48.2 εκ., FDP: 9.3 εκ., Die Linke: 8.2 εκ. Ολλανδία: CDA:     1.4 εκ. (2018). Ισπανία: PSOE:    40.2 εκ. (2018). Πορτογαλία: PS:   10.1 εκ. (2018). Έτσι βλέπουμε ΝΔ και ΠΑΣΟΚ να βρίσκονται στις δύο πρώτες θέσεις ανάμεσα στα 30 περίπου κόμματα που εξετάστηκαν, με τεράστια διαφορά στα ποσά από τα υπόλοιπα. Και ερχόμαστε σε μία άλλη ευκαιρία που δίνει η «κομματικά» καταχρεωμένη κυβέρνηση στους πολίτες της χώρας. Αφού δεν μας άγγιξε καθόλου η οικονομική και υγειονομική κρίση, η κυβέρνηση αποφάσισε να δώσει ευκαιρίες στον λαό να ντυθεί σωστά και οικονομικά. Η κα Μαρέβα Μητσοτάκη πήγε τον Δεκέμβριο του 2020, εν μέσω σκληρού lockdown, ψιλά γράμματα, αφού πήρε ειδική άδεια από την Πολιτική Προστασία, στην Καλαμάτα για να συνοδεύσει στελέχη του οίκου Dior, που ήρθαν στη χώρα μας, προκειμένου να διερευνήσουν μετά από περιήγηση σε μουσεία, τη δυνατότητα η νέα τους collection το 2021 να έχει αναφορά στην Ελλάδα, με αφορμή και τα 200 χρόνια από την ανεξαρτησία. Όπως καταλάβατε, τα ρούχα της Μπουμπουλίνας, του Κολοκοτρώνη και των λοιπών αγωνιστών του 1821 ήταν σχεδιασμένα από τον οίκο Dior οπότε...

Περισσότερα

Αποτελεσματική Διακυβέρνηση, για πoιούς;

Jun 6, 2021

Αποτελεσματική Διακυβέρνηση, για πoιούς;   Άρθρο της Ελένης Αυλωνίτου στο Documento 21.5.2021   Η Νέα Δημοκρατία πέρα από το γεγονός ότι διακατέχεται από την πεποίθηση ότι έχει εκ Θεού το δικαίωμα να κυβερνάει η ίδια πάντα τη χώρα, έχει φυσικά και την ιδιόμορφη αντίληψη για το ποιος είναι ο πιο πρόσφορος δρόμος για την  οικονομική της ανάπτυξη.   Η Νέα Δημοκρατία του Κυριάκου Μητσοτάκη  πιστεύει ακράδαντα ότι η Ελλάδα μπορεί να αναπτυχθεί ως οικονομία χαμηλού κόστους και χαμηλής φορολόγησης. Βέβαια η τελευταία πεποίθηση εδράζεται από το γεγονός ότι το τελευταίο έχει βάση, αφού για να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους, έτσι γινόταν στο παρελθόν. Υπάρχουν δε βεβαίως πολλές επιχειρήσεις που κινούνται με αυτό το επιχειρηματικό μοντέλο και φυσικά ζητούν από την εκάστοτε  κυβέρνηση να το διαιωνίσει.   Η αναδιανομή του πλούτου υπέρ των μεγάλων επιχειρήσεων, που επιχειρεί διακαώς η κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη να διαιωνίζεται βασίζεται, όχι μόνο στη συνεχή επιδίωξη για τη χαμηλή τους φορολόγηση, αλλά και στη μονοδιάστατα συνεχή μείωση του κόστους εργασίας. Το τελευταίο   αποτελεί χρόνια τώρα το στρατηγικό πρόβλημα της ελληνικής οικονομίας, που συνεχώς επιδιώκεται στο όνομα βελτίωσης της ανταγωνιστικότητας, η οποία όμως πάντοτε μένει πίσω, γιατί σε κάποια άλλη χώρα το κόστος είναι περαιτέρω χαμηλότερο.   Σε αντίθεση με την οικονομία χαμηλού εργασιακού κόστους, υπάρχει η οικονομία της έντασης της γνώσης, που αναζητά ποιοτικά καινοτόμα προϊόντα και προσυπογράφει υψηλούς μισθούς,  αποκέντρωση, γεωγραφικό προσανατολισμό εξαγωγών, παραγωγή προϊόντων με αυξανόμενη ζήτηση κλπ.   Σήμερα λοιπόν το επίπεδο του ελληνικού ανθρώπινου δυναμικού είναι πιο υψηλό απ’ ότι στο παρελθόν και η ποιοτική του αναπαραγωγή δεν εξασφαλίζεται με  χαμηλούς μισθούς, εκτός βέβαια αν κυνηγάμε να ανταγωνιστούμε χώρες όπως π.χ. το Μπαγκλαντές!    Αυτή η πρακτική όσες φορές δοκιμάστηκε στη πράξη απέτυχε, καθώς δε έφερε τη πολυπόθητη αύξηση των επενδύσεων, που οι κυβερνώντες επικαλούντο. Τα συγκριτικά πλεονεκτήματα της χώρας μας είναι άλλα και σ’ αυτά δεν περιλαμβάνονται ούτε το χαμηλό κόστος εργασίας, ούτε η χαμηλή φορολόγηση. Για τη χώρα μας προέχει η διαφύλαξη της ποιότητας του ανθρώπινου δυναμικού που αποτελεί την πιο πολύτιμη πλουτοπαραγωγική πηγή της.    Όμως όλο το ανθρώπινο δυναμικό με την υψηλή επιστημονική ειδίκευση, που η χώρα έχει πληρώσει για να το εξασφαλίσει, φαίνεται να μένει αναξιοποίητο. Μήπως γιατί για την υλοποίηση αυτής της νεοφιλελεύθερης πολιτικής χρειάζεται εργατικό προσωπικό χωρίς εξειδίκευση και προσόντα; Μήπως γιατί η εξειδικευμένη γνώση κοστίζει και πληρώνεται ακριβότερα; Για να θυμηθούμε και τη δήθεν «λανθάνουσα» γλώσσα του επικεφαλής του οικονομικού γραφείου του πρωθυπουργού κ. Πατέλη. «Το διδακτορικό είναι κάτι το αρνητικό. Εγώ δεν θα προσλάμβανα κάποιον με διδακτορικό, γιατί δείχνει ότι πιθανώς να είναι κάποιος ο οποίος δεν έχει απαραιτήτως όρεξη για δουλειά”. Φυσιολογικά λοιπόν όλοι οι επιχειρηματίες αυτού του προσανατολισμού βλέπουν τις εκάστοτε κρίσεις, είτε οικονομικές, είτε υγειονομικές, ως εξαιρετικές ευκαιρίες περικοπής μισθών εργασιακών δικαιωμάτων, αλλά  και ιδιωτικοποίησης όλων των δημόσιων υποδομών. Και αν μεν στη περίπτωση μνημονιακών πολιτικών οι περικοπές μισθών μπορεί πιο εύκολα να δικαιολογηθούν, στη περίπτωση της υγειονομικής κρίσης η λογική της αγοράς και εμπορευματοποίησης των πάντων πλήρως ανατρέπεται.   Οι «γελοίες» κυβερνητικές δηλώσεις για το «αν υπήρχαν περισσότερες ΜΕΘ θα είχαμε περισσότερους νεκρούς» και άλλες παρόμοιες, καταδεικνύουν την αγωνία της Νέας Δημοκρατίας να αντισταθεί στη πρόσληψη μόνιμου ιατρικού και νοσηλευτικού προσωπικού, που τόσο έχει ανάγκη η κοινωνία αυτή τη κρίσιμη περίοδο, γιατί πολύ απλά σκέπτεται ότι η πανδημία κάποια στιγμή θα περάσει και το επιστημονικό αυτό προσωπικό θα παραμείνει βαρίδι στα σχέδιά της. Είδαμε ακόμη και επικριτές του ΕΣΥ, που χρειάσθηκαν την ανάγκη νοσηλείας μέσα στη λαίλαπα της πανδημίας, να επιδοκιμάζουν σήμερα το επιστημονικό προσωπικό που με αυταπάρνηση στάθηκε δίπλα τους και να ζητούν την ενίσχυση της Δημόσιας Υγείας, σε αναγνώριση του οφέλους στο κοινωνικό...

Περισσότερα

Το ψέμα στη Πολιτική

Jun 6, 2021

Το ψέμα στη Πολιτική   Άρθρο της Ελένης Αυλωνίτου στο Documento 27.4.2021   Πολλοί θα αναρωτιέστε εάν το ψέμα είναι σύμφυτο με τη πολιτική κι εάν τέλος πάντων αποτελεί όρο αδύνατο να έχουμε πολιτικούς που δεν λένε ψέματα. Είναι γεγονός ότι πολλοί πολιτικοί στις επαγγελματικές και προσωπικές τους σχέσεις είναι απολύτως έντιμοι και ακέραιοι. Τι γίνεται λοιπόν όταν μπλέκουν με τη πολιτική; Αποτελεί το ψέμα σήμα κατατεθέν του πολιτικού ή μήπως το ψέμα ταυτίζεται με το χαρακτήρα των μεγάλων οργανωμένων ομάδων, όπως είναι μία κυβέρνηση, ένα κόμμα ή μια μεγάλη επιχείρηση ή εταιρεία;   Είναι δυνατόν ο πολιτικός να είναι ηθικός προσωπικά και ανήθικος, εφόσον οδηγείται στη πρακτική του ψέματος, όταν απευθύνεται στο ευρύ κοινό ως εκπρόσωπος κόμματος; Ποια είναι η σκοπιμότητα που επιβάλλεται στους βουλευτές και κομματικά στελέχη  να συγκαλύπτουν την αλήθεια όταν επικοινωνούν με το ακροατήριό τους και αναγκάζονται πολλές φορές να γίνονται γελοίοι ή να θυμώνουν τόσο πολύ τον κόσμο που τους ακούει, ώστε να τους απαξιώνει και να μην ξέρει πιά τι να πιστέψει και τι όχι.   Τι γίνεται όταν ένας διευθυντής ενός μεγάλου Οργανισμού ψεύδεται για το καλό της επιχείρησης ή ένας διπλωμάτης κάνει το ίδιο εκτελώντας το καθήκον του για το καλό της πατρίδας;  Μήπως ένας διπλωμάτης, ένας υπουργός, ένας διευθυντής ενός οποιουδήποτε μεγάλου δημόσιου ή ιδιωτικού Οργανισμού, ένας εκδότης μιας εφημερίδας κάνουν ακριβώς το ίδιο πράγμα, διασφαλίζοντας τα συμφέροντα του σκοπού που υπηρετούν, όπως αυτοί τα αντιλαμβάνονται; Υπάρχουν δηλαδή κάποιες αρχές και αξίες καθολικά αποδεκτές, που διαμορφώνονται μέσα στη κοινωνία μας και δημιουργούν ιερές σκοπιμότητες, βασικές προτεραιότητες και  στόχους που γι’ αυτούς που τους υπηρετούν είναι σημντικότεροι άλλων;   Ποιος θα μπορούσε λοιπόν να είναι ο σπουδαιότερος λόγος ύπαρξης κρατικών ή ιδιωτικών Οργανισμών αν δεν είναι η αυτοαναπαραγωγή και η ενδυνάμωσή τους για να εξακολουθούν  να υπηρετούν τον σπουδαίο λόγο ύπαρξής τους; Οι πολίτες πολλές φορές έχουν παρακολουθήσει ανώτερα κομματικά στελέχη να υποστηρίζουν κάποιο δικό τους, ακόμα και με  άτσαλο τρόπο, όταν αυτός έχει διαπράξει κάποιο ατόπημα. Η πλήρης αφοσίωση στον σπουδαίο και σημαντικό λόγο που επιτελεί ο θεσμός που υπηρετούν τα κομματικά στελέχη είναι αυτή, που κάνει τον ορθό λόγο να παραμορφώνεται. Όλα αποδίδονται στο «κοινό καλό» με αποτέλεσμα τα πανιά της πολιτικής δύναμης να φουσκώνουν, καθώς δημιουργείται ένα πακέτο με  φανταχτερό περιτύλιγμα για να  να χωρέσει μέσα η πολιτική εξήγηση ωραιοποιημένη, με ολίγον συγκάλυψη της αλήθειας. Τα χονδρά ψέματα θα έλθουν στη συνέχεια με στόχο πάντα την εξυπηρέτηση του «κοινού καλού». Φυσικά δεν μιλάμε για «θεμιτά ψέματα», όπως όταν πεθαίνει ο στρατηγός ενός στρατεύματος που βρίσκεται σε πόλεμο και ανακοινώνεται ότι ζει για να μην αποθαρρυνθεί το στράτευμα. Ας διαχωρίσουμε λοιπόν κάποιες κατηγορίες ψεμάτων στη πολιτική όπως:   Στελέχη ενός πολιτικού οργανισμού λένε αυτό που βαθιά πιστεύουν, καθώς θεωρούν ότι με μεγάλη διαπραγματευτική προσπάθεια αυτό μπορεί να γίνει εφικτό. Π.χ. «Θα τελειώσουμε με τα μνημόνια». Το γεγονός ότι η προσπάθεια καταλήγει σε αποτυχία δεν σημαίνει ότι αυτό ήταν ψέμα, απλά η πίστη των στελεχών βασιζόταν σε λανθασμένη εκτίμηση συσχετισμού δύναμης και δεδομένων τη συγκεκριμένη στιγμή.   Στη συνείδηση πολλών πολιτικών φαίνεται να καθιερώνεται ως κεκτημένο δικαίωμα το ψέμα κάθε φορά που αναγκάζονται να ωραιοποιήσουν μία δυσάρεστη για τους πολίτες συνέπεια της εφαρμοζόμενης πολιτικής τους. Όλοι αυτοί εθίζονται σιγά σιγά στη τεράστια σημασία που έχει το έργο που επιτελούν, στο όνομα πάντα του «κοινού καλού», σε σχέση με την αλήθεια που συνεχώς ξεθωριάζει μέχρι που γίνεται αόρατη. «Δεν πεθαίνει κόσμος εκτός ΜΕΘ» «Είμαστε από τους πρώτους στη διαχείριση της πανδημίας».   Κάποιες φορές η κυβέρνηση νομοθετεί συγκαλύπτοντας τους πραγματικούς λόγους της νομοθέτησης, όπως το ακαταδίωκτο για δήθεν προστασία των επιστημόνων, όταν στη πραγματικότητα η προστασία απευθύνεται στα πολιτικά πρόσωπα, η...

Περισσότερα

Ελληνοτουρκικές σχέσεις: Σύγκρουση κομμάτων εντός και εκτός..

Apr 24, 2021

Ελληνοτουρκικές σχέσεις: Σύγκρουση κομμάτων εντός και εκτός.. Άρθρο της Ελένης Αυλωνίτου στο Documento 13.4.2021   Βρισκόμενοι σε μια δύσκολη φάση, σε σχέση με την εξέλιξη των Εθνικών μας θεμάτων στα Ελληνοτουρκικά, η Πρόεδρος της Δημοκρατίας θα έπρεπε να συγκαλέσει Συμβούλιο πολιτικών αρχηγών, προκειμένου να ενημερωθούν  οι πολιτικοί αρχηγοί με ποια Εθνική γραμμή πορεύεται η χώρα.   Ίσως όμως αυτό για την ώρα να φαντάζει ως ανέκδοτο, όχι βέβαια αν η κα πρόεδρος θα κατάφερνε να φέρει εις πέρας τη σχετική διαδικασία, αλλά από την περιρρέουσα ατμόσφαιρα, αν κρίνουμε  από: 1) τις λεπτές αποχρώσεις διαφοροποίησης των δηλώσεων του  κ. Μητσοτάκη με τον Υπουργό Εξωτερικών κ. Δένδια,  2) τη σύγκρουση των πρώην Πρωθυπουργών  κ. Σημίτη και κ. Καραμανλή, όπου ο μεν πρώτος παρεμβαίνει με άρθρο του για να δικαιώσει τη πολιτική του για το Ελσίνκι και τα Ελληνοτουρκικά, μήπως και επηρεάσει και τον κ. Μητσοτάκη προς στη δική του κατεύθυνση, ο δε δεύτερος τον βάζει στη θέση του, αναφέροντας τις προσπάθειες που έκανε η κυβέρνησή του για να απομακρύνει τις συνέπειες της αποτυχημένης πολιτικής του κ. Σημίτη στα παραπάνω θέματα, 3) τον υπαρξιακό διχασμό του ΚΙΝΑΛ,  το οποίον πρώτα εφάρμοσε τη πολιτική του Σημίτη και έπειτα με τη συγκυβέρνηση της ΝΔ  την απεμπόλησε και 4)  την γνωστή τακτική του ΣΥΡΙΖΑ – ΠΣ, όταν διαβλέπει εσωκομματικές πολιτικές διαφωνίες να σφυρίζει «προς Θεού μη σπάσουμε τώρα αυγά και γίνουμε από δυο χωριά χωριάτες! Οι παλαιότεροι θα θυμούνται εκείνη την θυελλώδη ψηφοφορία της Κεντρικής Επιτροπής του Συνασπισμού για το Σχέδιο Ανάν, όπου είχε ήδη ανακοινωθεί το αποτέλεσμα της ψηφοφορίας στις ειδήσεις για οριακό «ναι» της Επιτροπής στο σχέδιο ενώ η διαδικασία της ψηφοφορίας ήταν ακόμη σε εξέλιξη! Ο Γιάννης Δραγασάκης θα θυμάται καλύτερα, καθώς ήταν ο ίδιος που το κατήγγειλε από το βήμα της Επιτροπής. Στο σχετικό λοιπόν θέμα τα πολιτικά κόμματα διαμορφώνουν μια ωραία ατμόσφαιρα, όπως θα έλεγε και ο Ηλιόπουλος!   Το θέμα έχει ως κύρια αφετηρία την διαφορετική ερμηνεία του Ελσίνκι που ο κ. Σημίτης θέλει να αποδώσει, αφενός μεν δικαιώνοντας τη πολιτική του που μας έβαλε οικειοθελώς και δουλοπρεπώς όταν αποδέχθηκε για τα Ίμια το «no ships, no troops, no flags”, αφετέρου δε να πείσει τον κ. Μητσοτάκη να την συνεχίσει.   Μιλάμε για το μακρινό 1999 στο Ελσίνκι, όπου η Ελλάδα του Σημίτη συμφώνησε στην υποψηφιότητα της Τουρκίας ως μέλος στην ΕΕ ένωση, χωρίς να πάρει κάτι ως αντάλλαγμα, ούτε καν την άρση του casus belli της Τουρκίας και ουσιαστικά συναινώντας στην αμφισβήτηση της εθνικής μας κυριαρχίας στα νησιά του Αιγαίου, τα οποία κατοχυρώνονται στη χώρα από  διεθνείς συνθήκες και τα οποία πάνω από 30 χρόνια προσπαθεί να γκριζάρει η Τουρκία. Δηλαδή την ώρα που διάφορες Ευρωπαϊκές χώρες αντιμετώπιζαν με σκεπτικισμό το ενδεχόμενο προοπτικής ένταξης της Τουρκίας στη ΕΕ, εμείς δημιουργούσαμε μόνοι μας νέα μελλοντικά εθνικά προβλήματα για να ευχαριστήσουμε ίσως τη γερμανική πλευρά που για διάφορους γεωπολιτικούς λόγους της εποχής, επεδίωκε διακαώς την ενταξιακή υποψηφιότητα της Τουρκίας στην ΕΕ.   Χάσαμε τότε μοναδική ευκαιρία να βάλουμε κάποια πράγματα με τη Τουρκία στη σωστή τους βάση, όπως αντίστοιχα είχε συμβεί το 1991 στο διαμελισμό της πρώην Γιουγκοσλαβίας, που επιζητούσε διακαώς τότε η Γερμανία και ο Αντώνης Σαμαράς συναίνεσε, χωρίς να διεκδικήσει πρώτα τη λύση του ονόματος  της Βόρειας Μακεδονίας με όποιο άλλο όνομα ήθελε και που οι Γερμανοί θα του είχαν παραχωρήσει. Βέβαια πως θα έκτιζε μία πολιτική καριέρα πάνω στο ζήτημα της τότε αποτυχίας του! Έτσι ας μην σπεύδουν κάποιοι να εξωραϊσουν το Ελσίνκι του Σημίτη με τη συμφωνία των Πρεσπών της κυβέρνησης Τσίπρα. Πήρανε την απάντησή τους από τον κ. Κοτζιά.   Έτσι λοιπόν αντί της «μίας και μοναδικής διαφοράς» με τη Τουρκία, που αναγνωρίζουν όλες οι Ελληνικές κυβερνήσεις...

Περισσότερα

ΑΙΔΩΣ!

Apr 24, 2021

ΑΙΔΩΣ! Άρθρο της Ελένης Αυλωνίτου στο Documento 21.3.2021 Ζούμε σε μία πρωτόγνωρη χρονική περίοδο, όπου το ρολόι του χρόνου επιστρέφει στο χθες για να έχουν οι Ελληνες πολίτες, ιδίως οι Millennials, όχι μόνο τα βιβλία, τις φωτογραφίες, τις ταινίες  και τα ντοκιμαντέρ για να μαθαίνουν τη σύγχρονη μετεμφυλιακή ιστορία της Ελλάδας πριν τη μεταπολίτευση, αλλά να τη μαθαίνουν δια ζώσης, ώστε να την εμπεδώνουν καλύτερα. Τι το καλύτερο λοιπόν από τη βιωματική εμπειρία! Το περασμένο Σάββατο 22 αστυνομικοί που υπηρετούν στη ΓΑΔΑ πήραν «προσωπικά» τη πρωτοβουλία να καταθέσουν μήνυση εναντίον του εκδότη του Documento κ. Κώστα Βαξεβάνη για παραβίαση προσωπικών δεδομένων, καθότι δημοσίευσε το εξώδικο, που του είχαν στείλει δύο μέρες νωρίτερα, σε σχέση με τις επώνυμες καταγγελίες πολιτών για βασανισμούς και κακοποιήσεις που είχαν υποστεί από αστυνομικούς, μετά τα επεισόδια της Νέας Σμύρνης και που ο δημοσιογράφος κάνοντας τη δουλειά του «τόλμησε» να δημοσιοποιήσει. Το πρόβλημά τους λοιπόν ήταν ότι το εξώδικο δημοσιεύτηκε ολόκληρο και δεν απεκρύβησαν τα ονόματά τους. Ξέρετε ο δημοσιογράφος θα έπρεπε να λογοκρίνει το εξώδικο παρουσιάζοντάς το ως ανώνυμο, ή σαν να ήταν θεόσταλτο, άντε με τη μεσολάβηση του Μωϋσή, ενώ ο αμετροεπής βουλευτής της ΝΔ που αναφέρει δημόσια το όνομα του ανηλεώς δαρθέντος φοιτητή στη πλατεία της Νέας Σμύρνης, αναβιώνοντας χουντικές μέρες δόξης της Ασφάλειας, είναι στα πλαίσια του ξύλου που βγήκε από τον Παράδεισο! Εδώ οι Millennials παίρνουν στοιχεία δράσης της ασφάλειας μετεμφυλιακά. Όμως είναι βασικό να γνωρίζουμε εάν το εξώδικο ήταν σε γνώση του Αρχηγείου της ΕΛ.ΑΣ. και η απάντηση εκπλήσσει καθώς αναφέρει ότι αυτή η ενέργεια είναι προσωπική και δεν εκπροσωπεί τη ΓΑΔΑ ή την Αστυνομία συνολικά, το Αρχηγείο. Εδώ οι Millennials μαθαίνουν ότι όταν τα πράγματα δυσκολεύουν οι προϊστάμενοι βγάζουν την ουρά τους απέξω ή ότι από την αρχή το σχέδιο ήταν έτσι, ώστε αν κάτι στραβώσει, αυτοί ούτε είδαν ούτε άκουσαν… Εγώ δεν θα σταθώ στο γεγονός για το πόσο «προσωπικό θίξιμο» χρειάζεται για να στέλνουν 22 «προσβεβλημένοι» αστυνομικοί εξώδικα σε δημοσιογράφους που τολμούν να γράψουν κάποιες επώνυμες καταγγελίες πολιτών, προκειμένου να διερευνηθούν δεόντως και οι οποίοι δεν συμμορφώνονται με τα σκονάκια και τα non papers του Μαξίμου. Ξέρετε δεν μου κάνει καμία εντύπωση γιατί τη ψυχρολουσία την έφαγα κατακούτελα όταν η ΕΛ.ΑΣ. έκανε μήνυση στη βουλευτή του ΜΕΡΑ 25 κα Αγγελική Αδαμοπούλου για τον πολιτικό της λόγο στη βουλή που ανέφερε για μολότωφ που ρίχνουν αστυνομικοί και η Βουλή των Ελλήνων, που για ένα κούτελο ζει, ήρε την ασυλία της! Το γεγονός ότι στα γεγονότα που ακολούθησαν μετά τη Νέα Σμύρνη αποτυπώνονται ανάλογες φωτογραφίες που ανέφερε η βουλευτής και ζητούν διερεύνηση ούτε φωνή, ούτε ακρόαση στη διακυβέρνηση του «ανέμελου» Κυριάκου Μητσοτάκη.. Όμως θα σταθώ στο πρωτόγνωρο γεγονός, που θα το γράψω και 100 φορές τιμωρία  για να το θυμάμαι ότι επιτέλους οι Έλληνες αστυνομικοί δημόσιοι υπάλληλοι παίρνουν πρωτοβουλίες και ξεκινούν μάλιστα με νομικές πράξεις που αφορούν το κύρος όλου του κλάδου.                                                                      Τι μεγαλεία ζούμε Θεέ μου!! 22 «γενναίοι» αστυνομικοί, που για «λόγους σεμνότητας» δεν θέλουν να αναφερθεί το όνομά τους, τολμούν και βγαίνουν μπροστά γιατί ο «άτιμος» Βαξεβάνης δεν παίρνει τα σκονάκια του αυτοκράτορα Κυριάκου μας και έχει το θράσος να ασκεί ουσιαστικά το επάγγελμά του και να δημοσιεύει τις καταγγελίες πολιτών για κακοποίησή τους από αστυνομικούς, προκειμένου, εάν αληθεύουν να πάρουν το δρόμο της δικαιοσύνης, εάν όχι να αποκατασταθεί το αστυνομικό κύρος.                                                           Διερωτώμαι δε, γιατί δεν υπέγραψαν όλοι οι αστυνομικοί της ΓΑΔΑ και αφήνουν τους «γενναίους» συναδέλφους τους να φέρουν μόνοι τους το βάρος της καταγγελίας. Δεν γνωρίζουν κάτι; Δεν μετείχαν; Δηλαδή αυτοί που υπογράφουν μετείχαν ή ήταν παρόντες σ’ αυτά που καταγγέλλουν οι πολίτες; Δηλαδή οι 22 ενοχοποιούν τον εαυτό τους ή θυσιάζονται για το...

Περισσότερα