Ιουν 24, 2007

Η Ματιά της Ελένης
Αρθρο της Ελένης Αυλωνίτου στην ΑΥΓΗ, 24 Ιουνίου 2007

 

Χαρά και ανοησία

Το φαινόμενο ξεκίνησε από τον χώρο του μάρκετινγκ. Μελέτες διαπίστωσαν ότι ένα διαφημιστικό μήνυμα είναι πιο ευπρόσδεκτο από τον μέσο καταναλωτή όταν περιέχει αυτό που οι διαφημιστές αποκαλούν “θετικές εκφράσεις”. Μαζί, εμπρός, πάνω, καλά, ωραία, δυνατά. Μετά η απλή αυτή διαπίστωση πέρασε στον χώρο του πολιτικού μάρκετινγκ και σηματοδόησε την προσπάθεια να μπει τέλος σε κάθε ουσιαστική πολιτική συζήτηση. Κάποιοι πολιτικοί βέβαια συνέχισαν να κινούνται περίπου όπως και πριν, προσθέτοντας απλά στον λόγο τους μερικές θετικές λέξεις παραπάνω. Κάποιοι όμως αναδείχτηκαν σε μεγάλους σπεσιαλίστες του είδους, αφού κατάλαβαν ότι αν ο λόγος τους περιέχει αρκετές θετικές εκφράσεις με καλή και θετική εκφορά, δεν χρειάζεται να περιέχει τίποτα άλλο. Μάλιστα γιά να ακριβολογούμε, επιβάλλεται να μην περιέχει απολύτως τίποτα άλλο. Εχουμε ζήσει μερικούς τέτοιους πολιτικούς και στην Ελλάδα, αλλά ο δεινότερος μάστορας της πρακτικής αυτής διεθνώς είναι ο κ. Μπλέρ.

Ενας πολιτικός που μιλάει έτσι δεν υϊοθετεί απλά ένα καινούργιο επικοινωνιακό μέσο, αλλά υϊοθετεί μία συνολική θεώρηση της πολιτικής που είναι εσκεμμένα εντελώς απολίτικη. Επιδιώκει συνειδητά να μεταδώσει την άποψη ότι δεν υπάρχουν ουσιώδεις πολιτικές διαφορές που πηγάζουν από υπαρκτά και θεμιτά αντικρουόμενα συμφέροντα, αλλά υπάρχουν μονάχα καλοί και κακοί άνθρωποι.

Σε πολύ παλιές εποχές οι άνθρωποι συχνά έβλεπαν τα πράγματα έτσι μανιχαϊστικά γιατί δεν είχαν καμμία γνώση και καμμία πληροφόρηση. Αργότερα αναπτύχθηκε ο ορθολογισμός και οι δημοκρατικές μορφές πολιτεύματος, οπότε αναπτύχθηκε και ο σχετικός πολιτικός διάλογος επί της ουσίας. Πόσοι όμως είχαν πραγματική συμμετοχή σε αυτόν; Στην ουσία μονάχα λίγοι εύποροι και εγγράματοι κατάφερναν να φτάνει ο λόγος τους πιό πέρα από το στόμα τους. Τις τελευταίες δεκαετίες όμως πολλά πράγματα άλλαξαν. Ο αναλφαβητισμός μας τέλειωσε, τα μαζικά μέσα επικοινωνίας πλήθυναν, οι εικόνες που μεταδίδονται ακαριαία γίνονται κατανοητές σε όλους, το ίντερνετ έκανε εύκολο στον καθένα να γίνει πομπός γνώμης και όχι μόνο δέκτης. Καθώς η τεχνολογία διευκόλυνε τον διάλογο, ξεκίνησαν οι προσπάθειες να μπεί τουλάχιστον αυτός ο διάλογος σε κανάλια ελεγχόμενα, γιά να μην απειλείσει ουσιαστικά τις άρχουσες τάξεις. Πολλά και ποικίλα τα μέσα, ένα από αυτά όμως είναι και η προώθηση της συστηματικής κενολογίας.

Μα και στο σήμα των Ολυμπιακών αγώνων θα πείτε; Μα οπωσδήποτε! Οι Ολυμπιακοί αγώνες θέτουν από τη φύση τους διάφορα ερωτήματα , με πρώτο το ερώτημα “γιατί ξοδεύουμε τόσα λεφτά εμείς”. Μετά το ένα ερώτημα φέρνει το άλλο. Δεν είναι ότι όλη η ανθρωπότητα κάθεται και σκάει με τα νεοελληνικά ιδεολογήματα γιά την αρχαία καθαρότητα των αγώνων που χάθηκε, αυτά είναι θέματα εγχώριου ενδιαφέροντος μονάχα. Μπαίνουν όμως άλλα ερωτήματα, αθλητισμός γιά όλους ή πανάκριβα τηλεοπτικά πανηγύρια, λεφτά γιά τους νέους ή λεφτά γιά τις εταιρίες, ποιός αποφασίζει γιά τέτοια πράγματα, γιατί μας σερβίρουν ψεύτικους προϋπολογισμούς κλπ κλπ. Ετσι οι αγώνες μπορεί να γίνουν ένα πανηγύρι γιά να ξεχνιώνται οι πολλοί και να κονομάνε οι λίγοι, ή μπορούν να γίνουν μία καλή αφορμή γιά να ρεζιλευτούν κάποιοι καραγκιόζηδες.

Οι Αγγλοι έχουν μία ωραία έκφραση γιά την διαρκή υποβάθμιση της μαζικής επικοινωνίας, “race to bottom”, δηλαδή “αγώνας γιά να πιάσουμε πάτο” σε ελεύθερη μετάφραση. Οι γλυκανάλατοι Μπλέρ αυτού του κόσμου διαπρέπουν πάντα στον αγώνα αυτόν, κάνουν όμως συνήθως ένα λάθος, επειδή σαν έξυπνοι άνθρωποι καταφέρνουν να κοροϊδέψουν αρκετόν κόσμο χαριτωμένα, νομίζουν ότι μπορούν να κοροϊδεύουν τους πάντες πάντα. Κάποια στιγμή κάνουν ένα βήμα παραπάνω, οπότε…

Leave a Comment

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *