Jun 10, 2007

Η Ματιά της Ελένης
Αρθρο της Ελένης Αυλωνίτου στην ΑΥΓΗ, 10 Ιουνίου 2007

 

Ο τρίτος δρόμος

Λένε πως τον Μαρξ μπορείς να τον διαβάσεις με δύο τρόπους. Αν τον διαβάσεις από τη σωστή (όπως δηλαδή το εννοούσε ο ίδιος ο Μαρξ το έργο του), τότε γίνεσαι επαναστάτης. Αν τον διαβάσεις από την ανάποδη, τότε γίνεσαι επιχειρηματίας. Το πρόβλημα όμως προκύπτει αν καταφέρεις να τον διαβάσεις ταυτόχρονα και από τις δύο πλευρές, γιατί τότε γίνεσαι απατεώνας.

Το 1997 μία Ελληνική κυβέρνηση Σοσιαλιστών (δηλαδή ανθρώπων που είχαν επί σειρά ετών ασκήσει το επάγγελμα του Σοσιαλιστή, μοιράζοντας από εδώ και από εκεί δημόσιους πόρους γιά να προωθήσουν την οικονομική ανάπτυξη, σύμφωνα με τις οικονομικές θεωρίες του Κέϋνς, ελπίζοντας ότι θα προκαλέσουν μέσω αυτής της διαδικασίας τεχνητή σπανιότητα της εργατικής δύναμης, συνεπώς και αύξηση της τιμής της πάνω από την αξία της λόγω αυξημένης ζήτησης), είχε πιά πειστεί ότι αυτά τα πράγματα δεν πολυδουλεύουν πιά, οπότε έπρεπε να βρουν έναν εύσχημο τρόπο να στραφούν στην αγορά. Εκεί που ήσαν απορροφημένοι σε τέτοιες σκέψεις, ξαφνικά πετάγεται ο αξιότιμος κ. Σάμαρανκ με ένα “Athens!” Ιδού σου λένε τώρα στάδιον δόξης λαμπρόν, υποχρεούμεθα να ξοδέψουμε ένα σκασμό λεφτά (παλιά μας τέχνη κόσκινο). Ενδείκνυται να τα διοχετεύσουμε μέσω του ιδιωτικού τομέα (χαράς ευαγγέλια). Επικοινωνιακά παίρνουμε την αρχαιότητα, τον αθλητισμό, την προβολή της χώρας, την οικονομική ανάπτυξη και τα κάνουμε μία σαλάτα, στην οποία όλοι θα βρούν κάτι να τους αρέσει, οπότε βρήκαμε τον μήνα που τρέφει τους έντεκα!

Δύο εμπόδια είχαν στην πλήρη ανάπτυξη αυτού του σχεδίου, τις απαιτήσεις σύγκλισης με την Ευρωπαϊκή Ενωση γιά να μπούμε στο Ευρώ και το πρότυπο περιορισμού δαπανών του κ. Ουέμπεροθ. Ο κ. Ουέμπεροθ και το πρότυπό του δεν άντεξαν 5 λεπτά. Τα υπόλοιπα τα έλυσε ο Γιάννος Παπαντωνίου και η δημιουργική λογιστική του, καθώς και η μετάθεση της εγγραφής των Ολυμπιακών δαπανών γιά μετά την ένταξη.

Στην αρχή ξεκίνησαν με τη χωροθέτηση των Ολυμπιακών έργων. Υπήρξαν αρχικά δύο σχολές σκέψης γιά το θέμα αυτό, η πρώτη, αποτελούμενη από κάποιους εργολάβους, ήθελε να φτιάξει τα έργα πάνω σε τεχνητά νησιά στον Σαρωνικό, γιά να ανεβάσει το κόστος και τα κέρδη της στα ύψη. Η δεύτερη, αποτελούμενη επίσης από εργολάβους, ήθελε να διασπείρει τα έργα παντού, σε χώρους που κανονικά δεν επιτρέπεται να χτιστούν, ώστε μετά τους αγώνες να μπορεί να ξεκινήσει ένα δεύτερο φαγοπότι με την εμπορική τους πιά αξιοποίηση. Η δεύτερη ομάδα κέρδισε.

Πριν από τους Ολυμπιακούς αγώνες επέκρινα σε άρθρα μου την τότε κυβέρνηση ότι χωροθετούσε τα έργα “ως πλίνθους ατάκτως ερριμένους”. Αποδεικνύεται εκ των υστέρων ότι είχα πέσει έξω. Εγώ κοιτούσα Ολυμπιακούς αθλητικούς χώρους και τους έβρισκα ατάκτως ερριμένους, Βεΐκου, Γουδί, παραλιακή ζώνη. Αυτοί όμως χωροθετούσαν εμπορικές χρήσεις σε χώρους προστατευόμενους, που θα έβρισκαν άλλη ευκαιρία να στήσουν μαγαζιά στου Βεΐκου, στο Γουδί, στην παραλιακή ζώνη; Βρήκαν την ευκαιρία και την άρπαξαν. Η επόμενη κυβέρνηση βέβαια δεν είναι Σοσιαλιστική, αλλά γιατί να χαλάσει κερδοφόρες δουλειές που βρήκε στημένες;

Υπάρχει περίπτωση λοιπόν αυτό το πρότυπο τέλεσης Ολυμπιακών αγώνων, το πρότυπο Σημίτη, να υποκαταστήσει τελικά το πρότυπο Ουέμπεροθ; Πολλά θα εξαρτηθούν από την πορεία της Ολυμπιακής προετοιμασίας του Λονδίνου. Μέχρι τώρα πάντως η διεθνής των Σοσιαλιστών έχει βρει ένα τουλάχιστον κοινό σημείο. Μένει να δούμε από πόσες μεριές κατάφερε να διαβάσει τον Μάρξ ο καινούργιος Σοσιαλιστής πρωθυπουργός της Αγγλίας κ. Γκόρντον Μπράουν.