Jan 21, 2007

Η Ματιά της Ελένης
Αρθρο της Ελένης Αυλωνίτου στην ΑΥΓΗ, 21 Ιανουαρίου 2007

 

Ριζούπολη, ξεριζούπολη

Είναι κοινός τόπος πιά ότι η σημερινή κακοδαιμονία του Παναθηναϊκού οφείλεται στην απόφαση της διοίκησης να διώξει όλη την ομάδα που έχασε από τον Ολυμπιακό στο γήπεδο της Ριζούπολης το 2003. Η ομάδα εκείνη ήταν ότι καλύτερο έχει δει ως σήμερα το Ελληνικό ποδόσφαιρο, μία ομάδα Ευρωπαϊκού επιπέδου, που στεκότανε στα γήπεδα της Ευρώπης απέναντι σε οποιονδήποτε αντίπαλο. Γιά κάποιον ανεξήγητο λόγο, αυτή η κορυφαία ομάδα είχε πρόεδρο τον περίφημο Φιλιππίδη, που ήταν άσχετος με το ποδόσφαιρο, σπεσιαλίστας του μάρκετινγκ και φίλος του Γιάννη Βαρδινογιάννη (απαριθμώ τα προσόντα του κατά αύξουσα σειρά σημασίας). Ο περίφημος Φιλιππίδης πάντως ήξερε σίγουρα να αποφεύγει τις κακοτοπιές – μόλις έβλεπε μία κακοτοπιά, έστελνε κάποιον άλλον να πέσει μέσα, ενώ ο ίδιος την έκανε από το πλάϊ.

Ο Σωκράτης Κόκκαλης, που είναι καπάτσος άνθρωπος, δεν δυσκολεύτηκε ιδιαίτερα να ψυχολογήσει τον πράσινο ομόλογο του. Ξεκίνησε ένα συστηματικό ψυχολογικό πόλεμο στον Φιλιππίδη και στον Παναθηναϊκό, που κορυφώθηκε στο ντέρμπυ της Ριζούπολης. Προαναγγελθείσα κόλαση έγινε το γήπεδο γιά τους παίκτες του Παναθηναϊκού, που έχασαν από τον Ολυμπιακό 3-0. Οσο γιά τον πρόεδρο του Παναθηναϊκού Φιλιππίδη, αυτός είδε την προαναγγελθείσα κακοτοπιά και δεν πάτησε καν στο γήπεδο – την επόμενη όμως του έφταιγαν οι παίκτες της ομάδας του!

Ο Κόκκαλης τη μέρα εκείνη δεν κέρδισε μονάχα το πρωτάθλημα, αλλά κατάφερε να εξουδετερώσει μακροπρόθεσμα τον μεγαλύτερό του αντίπαλο – τον Παναθηναϊκό, όχι τον Φιλιππίδη. Ο Φιλιππίδης βέβαια έφυγε από την θέση του προέδρου, η τελευταία δικαιολογία του όμως, που ήθελε τους παίκτες του Παναθηναϊκού να φταίνε γιά το αποτέλεσμα, έμεινε και στοίχειωσε την ομάδα.

Στα χρόνια που ακολούθησαν, φάνηκε ότι ο Γιάννης Βαρδινογιάννης αποφάσισε να διώξει όλους τους παίκτες της ομάδας της Ριζούπολης, καταστρέφοντας την καλύτερη ομάδα που εχει δει ποτέ το Ελληνικό ποδόσφαιρο. Πρώτος χαμένος βέβαια από αυτή την υπόθεση είναι αναπόφευκτα ο ίδιος ο Τζίγγερ, οπότε γεννιέται το εύλογο ερώτημα, τι τον έπιασε. Θυμός; Πείσμα; Λανθασμένη κρίση; Υπερβολική εμπιστοσύνη στην γνώμη του Φιλιππίδη; Ολα τα παραπάνω μαζί; Ναι, αλλά όλα τα παραπάνω δεν λένε τίποτα γιά έναν άνθρωπο που διαθέτει λογική και πληρώνει από την τσέπη του!

Ισχυρίζομαι ότι ο Τζίγγερ έφτασε στην απόφαση να διαλύσει την ομάδα της Ριζούπολης γιατί έκανε δύο συγκεκριμένα λάθη, ως επιχειρηματίας υπερτίμησε τις δυνατότητες του μάνατζμεντ στο ποδόσφαιρο, ενώ ως διακεκριμένος αθλητής ατομικού αγωνίσματος ο ίδιος, δεν μπόρεσε να προσαρμοστεί στις ανάγκες ενός ομαδικού αθλήματος. Οπως είπαμε ήδη, βασική αρχή του μάνατζμεντ είναι ότι κανένας δεν είναι αναντικατάστατος. Οταν όμως μία ομάδα θέλει να διακριθεί στο Τσάμπιονς Λίγκ, αλοίμονό της αν δεν έχει αναντικατάστατους παίκτες! Στην κορυφή του αθλητισμού, ο κορυφαίος της κάθε στιγμής είναι – εκείνη τη στιγμή – αναντικατάστατος. Αν δεν με πιστεύετε, υποδείξτε μου τον αντικαταστάτη του Ζιντάν. Μακροπρόθεσμα βέβαια όλοι αντικαθίστανται, οπότε μακροπρόθεσμα κάποτε θα κερδίσει το πρωτάθλημα και ο Παναθηναϊκός, αλλά η αντικατάσταση μίας εξαίρετης ομάδας είναι πολύ μακροπρόθεσμη υπόθεση! Ετσι το μάνατζμεντ μιάς ομάδας ποδοσφαίρου δεν μαθαίνεται στο Χάρβαρντ, μαθαίνεται στο γήπεδο.

Το γεγονός από την άλλη ότι ο Τζίγγερ είναι ο ίδιος αθλητής ατομικού αγωνίσματος (ναι, οι αγώνες αυτοκινήτου είναι οπωσδήποτε άθλημα), δεν συγκαταλέγεται στα προσόντα του. Ο αθλητής ατομικού αγωνίσματος έχει μάθει να τα κάνει όλα μόνος του, πράγμα που δεν σε βοηθάει να κουμαντάρεις ποδοσφαιρική ομάδα. Ολα στραβά λοιπόν στον Παναθηναϊκό; Μακροπρόθεσμα όχι, όπως θα δούμε την άλλη βδομάδα.