Ιαν 14, 2007

Η Ματιά της Ελένης
Αρθρο της Ελένης Αυλωνίτου στην ΑΥΓΗ, 14 Ιανουαρίου 2007

 

Management

Βασική αρχή του μάνατζμεντ είναι ότι κανένας δεν είναι αναντικατάστατος. Οσα προσόντα και αν χρειάζεται μία θέση, κάπου μπορεί να βρεθεί ένας άνθρωπος που τα έχει γιά να την καλύψει. Βέβαια αν τα απαιτούμενα προσόντα είναι σπάνια, τότε ο κατάλληλος προσοντούχος θα είναι ακριβός, δεν γίνεται όμως ποτέ να είναι ανύπαρκτος. Με βάση την αρχή αυτή διοικούνται επιχειρήσεις, εργοστάσια, διυλιστήρια, καράβια, τράπεζες και οργανισμοί. Με βάση την αρχή αυτή πετυχημένοι επιχειρηματίες κερδίζουν δισεκατομμύρια.

Κάποια στιγμή συμβαίνει μερικοί από τους ανθρώπους που κέρδισαν τα δισεκατομμύρια αυτά να αποφασίζουν, γιά διάφορους λόγους, να αγοράσουν και μία ποδοσφαιρική ομάδα. Λάτρεις πάντα της άλλης περίφημης αρχής που λέει ότι, όποιος μπορεί να διοικήσει κάτι, μπορεί να διοικήσει οτιδήποτε, προσεγγίζουν το ζήτημα της διοίκησης μιάς ΠΑΕ με τον ίδιο τρόπο που θα προσέγγιζαν τη διοίκηση μιάς τράπεζας. Βήμα πρώτο, προσλαμβάνουν ένα καλό μάνατζερ. Βήμα δεύτερο, ο καλός μάνατζερ προσλαμβάνει τα κατάλληλα εξειδικευμένα στελέχη (πχ τον προπονητή). Βήμα τρίτο, τα εξειδικευμένα στελέχη (προπονητής), μαζί με τον μάνατζερ, προσλαμβάνουν το απαραίτητο προσωπικό (παίκτες). Βήμα τέταρτο, όλα δουλεύουν ρολόϊ, ώσπου κάποια στιγμή χτυπάει και το ξυπνητήρι και η ομάδα έχει πατώσει.

Ο έμπειρος μάνατζερ όμως δεν κολλάει, αν το σχήμα δεν δουλεύει, αυτός θα κάνει μία γενική αναδιάρθρωση στη βάση της αρχής ότι κανένας δεν είναι αναντικατάστατος. Διώχνει τους πάντες, εκτός από τον εαυτό του και τη μπάλα, και ξεκινάει να φτιάξει την ομάδα από την αρχή. Από τις παραδόσεις της ομάδας κρατάει κυρίως την παράδοση που λέει ότι ο ιδιοκτήτης κάνει ότι θέλει. Από τη συσσωρευμένη τεχνογνωσία της ομάδας κρατάει κυρίως την γνώση ότι ο ιδιοκτήτης πληρώνει και αγοράζει όση τεχνογνωσία θέλει. Οπότε βήμα πρώτο, προσλαμβάνει ένα καλό μάνατζερ, βήμα δεύτερο κλπ, ώσπου κάποια στιγμή ξαναχτυπάει το ξυπνητήρι ότι η ομάδα ξαναπάτωσε.

Στο σημείο αυτό, αν ο ιδιοκτήτης έχει νοοτροπία επενδυτή, μπορεί να πουλήσει την ομάδα και να φύγει από τον κλάδο “ποδόσφαιρο” γιά να μην μπαίνει μέσα – πχ Μυτιληναίος στην ΠΑΕ Ηρακλής και Κοντομηνάς στην ΠΑΕ Αρης πριν μερικά χρόνια. Αν έχει νοοτροπία κερδοσκόπου, μπορεί να ρευστοποιήσει ότι διατηρεί αξία μεταπώλησης και να κρατήσει την ομάδα συρρικνούμενη, ώσπου να πουλήσει με κέρδος το τιμημένο όνομά της κάποια στιγμή – πχ Μπέος στην ΠΑΕ Νέος Πανιώνιος. Αν είναι κουζουλός και καταφερτζής με έντονες πατερναλιστικές τάσεις, μπορεί να επιμείνει ώσπου να μάθει τη δουλειά του ΠΑΕδάρχη στου κασίδη το κεφάλι, και μετά να βρεί τρόπο να φορτώσει στο γκουβέρνο τη δαπάνη – όπως ο Κόκκαλης στον Ολυμπιακό. Τι να κάνει όμως άμα τον λένε Βαρδινογιάννη και θεωρεί την ΠΑΕ μακροπρόθεσμη επένδυση αλλά και συνάμα θέμα τιμής, ενώ δεν γουστάρει να χάνει λεφτά; Στην περίπτωση αυτή έχει πραγματικά μεγάλο πρόβλημα.

Οι Βαρδινογιάννηδες στον Παναθηναϊκό αποτελούν γιά την Ελλάδα μία εντελώς ειδική περίπτωση. Ησαν οι πρώτοι και σοβαρότεροι μακροπρόθεσμοι επενδυτές στο Ελληνικό επαγγελματικό αθλητισμό. Μπήκαν νωρίς και έμειναν. Ξόδεψαν πολλά και φρόντιζαν πάντα να μην αφήνουν βερεσέδια. Επένδυσαν χρήμα στην ομάδα. Εγκαθίδρυσαν μακροπρόθεσμη διοίκηση και φρόντισαν να υπάρχει πάντα μέλος της οικογένειας στην κεφαλή της ομάδας. Οταν έκαναν λάθη δεν έφευγαν, αλλά έμεναν, επέμεναν και τα διόρθωναν. Ολα ως εδώ καλά, υπάρχουν όμως λογιών λογιών λάθη. Το να έχεις την καλύτερη ομάδα στην Ελλάδα και να τη διαλύσεις μόνος σου γιατί σε πίεσε κάποια στιγμή ψυχολογικά ο Κόκκαλης, δίνει μία ξεχωριστή διάσταση στη λέξη λάθος, που θα τη δούμε την άλλη βδομάδα.

Leave a Comment

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *