Sep 30, 2001

Η Ματιά της Ελένης
Αρθρο της Ελένης Αυλωνίτου στην ΑΥΓΗ, 30 Σεπτεμβρίου 2001

 

Η ευθύνη της διοίκησης

Η Κολύμβηση έχει αρκετά μεγάλη ιστορία στη χώρα μας και η Κολυμβητική Ομοσπονδία, που ιδρύθηκε το 1927, είναι από τις παλιότερες αθλητικές ομοσπονδίες. Γιά χρόνια βέβαια η αγωνιστική κολύμβηση γινόταν στη θάλασσα, αφού το πρώτο Ολυμπιακών διαστάσεων κολυμβητήριο στην Ελλάδα έγινε μεταπολεμικά. Αρχικά η κολύμβηση ήταν ένα άθλημα «αριστοκρατικό», αφού ο μέσος Ελληνας στις πρώτες δεκαετίες δεν είχε τη συνήθεια να κολυμπάει και όταν αργότερα την απέκτησε δεν είχε πάντα στη γειτονιά του κολυμβητήριο. Αλλά τη κολύμβηση την αγάπησε ο Ελληνας και με τα χρόνια έγινε ένα από τα δημοφιλέστερα αθλήματα σε αριθμό αθλουμένων, ενώ και οι διακρίσεις δεν έλλειψαν.

Δεν μπορούσε όμως η κολύμβηση να γλιτώσει από τον κομματισμό που ταλανίζει τον Ελληνικό αθλητισμό. Κάθε κυβέρνηση θέλει να ελέγχει τις διοικήσεις των αθλητικών ομοσπονδιών γιατί θεωρεί ότι μπορούν να της δώσουν ψήφους. Ετσι όταν το 1984 το ΠΑΣΟΚ έψαχνε δικούς του ανθρώπους γιά να στελεχώσει τις αθλητικές oμοσπονδίες ο κ. Δημήτρης Διαθεσόπουλος βρέθηκε από διαιτητής του πόλο πρόεδρος της oμοσπονδίας. Και άλλοι θα πείτε ξεκίνησαν έτσι και στο τέλος διακρίθηκαν. Αυτοί όμως αναγνώρισαν ότι δεν ξέρουν τα πάντα και δέχτηκαν να μάθουν. Ο κ. Διαθεσόπουλος πίστεψε από την αρχή ότι η ιστορία της Ελληνικής κολύμβησης άρχισε τη μέρα που ο ίδιος ανέλαβε πρόεδρος.

Παρ’ όλα αυτά οφείλω να ομολογήσω ότι στη πρώτη τριετή θητεία του δούλεψε με μεράκι και ενθουσιασμό και όλοι περίμεναν ότι κάτι καλό θα προέκυπτε. Με τα χρόνια όμως κατέκτησε κι άλλα αξιώματα, έγινε γραμματέας στην ΕΟΕ και μέλος διαφόρων επιτροπών και ξέχασε την αθλητική βάση. Αφησε δικούς του ανθρώπους να ελέγχουν γιά λογαριασμό του τη Κολυμβητική Ομοσπονδία, που είναι πάντα το μεράκι του, αλλά τους διάλεξε με κριτήριο το πόσο δικούς του τους θεωρούσε και όχι με το πόσο κατάλληλοι ήσαν γιά το έργο που αναλάμβαναν. Δουλειά μπορεί να μην γινόταν αλλά είχε ο άνθρωπος το κεφάλι του ήσυχο.

Το πραγματικό πρόβλημα του κ. Διαθεσόπουλου είναι ότι ποτέ δεν ένοιωσε άνετα στη θέση του, αν και την έχει κρατήσει συνολικά 13 χρόνια μέχρι σήμερα. Από την αρχή θεωρούσε και συνεχίζει να θεωρεί την προώθηση των «ημετέρων» όρο της δικής του επιβίωσης. Το πρόβλημα όμως είναι ότι έτσι δουλειά δεν γίνεται. Η κολύμβηση θέλει σοβαρό και μακροπρόθεσμο προγραμματισμό γιά να δώσει διακρίσεις και από το 1984 η Ελληνική κολύμβηση πληρώνει την ανασφάλεια του κ. Διαθεσόπουλου, πρώτα με τη στασιμότητα και φέτος με τα κρούσματα ντόπιγκ.

Ο κ. Διαθεσόπουλος δεν φέρει προσωπικά την ευθύνη αυτών των κρουσμάτων, φέρει όμως την ευθύνη της επιλογής των συνεργατών του και της αδυναμίας του να επιβλέψει αποτελεσματικά την Ομοσπονδία του. Η ανασφάλεια, ιδίως όταν εκδηλώνεται σαν μαγκιά, είναι ότι χειρότερο όταν ηγείσαι ανθρώπων που περιμένουν από σένα να τους πας κάπου.