Σεπ 23, 2001

Η Ματιά της Ελένης
Αρθρο της Ελένης Αυλωνίτου στην ΑΥΓΗ, 23 Σεπτεμβρίου 2001

 

Γίναμε μούσκεμα

Πολλοί με έχουν ρωτήσει γιατί έξι μήνες τώρα που γράφω αυτή τη στήλη δεν έχω γράψει κάτι γιά το άθλημά μου, την κολύμβηση. Η αλήθεια είναι ότι δεν έχω γράψει από ευγένεια.

Σε ένα άθλημα που το έχω ζήσει από 10 χρονών παιδί, που με παρακίνησε να σπουδάσω την αθλητική επιστήμη για να μπορώ να βοηθήσω άλλα ταλαντούχα παιδιά στο δρόμο των αθλητικών επιδόσεων και γιά το οποίο έχω γράψει Πανεπιστημιακό σύγγραμα για να συμβάλλω στη γνώση των προπονητών κολύμβησης στο δύσκολο και επίπονο έργο τους, δεν μπορούσα παρά να μελαγχολώ από το γεγονός ότι χρόνια τώρα οι Ελληνες κολυμβητές καταποντίζονται στις μεγάλες διεθνείς διοργανώσεις.

Αλλά πως να υπάρχουν επιτυχίες όταν δεν γίνεται σοβαρή δουλειά υποδομής; Στη κολύμβηση ο αθλητής χρειάζεται πολλές ωρες προπόνησης γιά να φτάσει στη διάκριση, περισσότερες από ότι στα άλλα αθλήματα. Γιά να έχουμε λοιπόν διακρίσεις πρέπει, αφού επιλεγούν τα παιδιά που έχουν ταλέντο, να μπαίνουν σε ένα συστηματικό προπονητικό πρόγραμμα σχεδιασμένο να αποδώσει μακροπρόθεσμα. Θα πρέπει οι αθλητές – και μιλάμε γιά εφήβους – να έχουν κίνητρο να κάνουν αυτή τη δουλειά παράλληλα με το σχολείο τους. Θα πρέπει οι προπονητές να είναι ειδικευμένοι, να επιμορφώνονται και να έχουν κίνητρο να δουλεύουν συστηματικά με στοχους μακροπρόθεσμους. Γιατί το πραγματικό πρόβλημα είναι ότι στην Ελλάδα τους κολυμβητές τους καίμε επιδιώκοντας το γρήγορο αποτέλεσμα σε ένα άθλημα που δεν δουλεύει έτσι. Συχνά οι κολυμβητές μας έχουν εξαίρετες επιδόσεις γιά την ηλικία τους όταν είναι 12-14 ετών και μετά πέφτουν. Η κολύμβηση θέλει επιμονή και υπομονή και η Κολυμβητική Ομοσπονδία βιάζεται να βγάλει ένα δεκάρικο λόγο.

Από τα τέσσερα αθλήματα του υγρού στίβου, κολύμβηση, συγχρονισμένη κολύμβηση, καταδύσεις και υδατοσφαίριση, στα τρία πρώτα η βασική δουλειά σε υψηλό επίπεδο γίνεται κατευθείαν από την Ομοσπονδία που διαθέτει για τη προπόνηση των αθλητών Εθνικό κλιμάκιο με προπονητή που επιλέγει η ίδια, ενώ μεγάλο μέρος της δουλειάς στην υδατοσφαίρηση γίνεται στα σωματεία, αφού εκεί κάνουν οι αθλητές το μεγαλύτερο μέρος της προπόνησης και προετοιμασίας τους. Ετσι η υδατοσφαίρηση ακολουθεί το δικό της δρόμο, αλλά η κολύμβηση χρόνια τώρα κάτω από την ίδια ηγεσία δεν μπορούσε να βγεί στον αφρό.

Δεν ήθελε και πολύ. Μέσα στο κενό που άφησε η απουσία σοβαρής δουλειάς μπήκαν τα αναβολικά. Χάρηκαν μερικοί γιά λίγο την «άνοιξη της Ελληνικής κολύμβησης» και μετά η μπόρα ξέσπασε. Τέσσερα κρούσματα ντοπαρίσματος μέσα σε πέντε μήνες. Καφεΐνη τον Μάϊο, ναδροστερόνη-19 τον Σεπτέμβριο. Προοδεύουμε. Με ένα κρούσμα ακόμα ως τον Μάϊο του 2002 η Ελληνική κολύμβηση αποκλείεται από τις διεθνείς διοργανώσεις γιά δύο χρόνια. Η Ομοσπονδία τι κάνει; Κάποια άλλη φορά θα δούμε πως ο κομματισμός και ο εγωισμός ενός ανθρώπου μπορούν να βουλιάξουν ένα άθλημα.  

Leave a Comment

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *