Sep 25, 2005

Η Ματιά της Ελένης
Αρθρο της Ελένης Αυλωνίτου στην ΑΥΓΗ, 25 Σεπτεμβρίου 2005

 

Η κληρονομιά

Πριν λίγες μέρες και ένα χρόνο μετά τους Ολυμπιακούς αγώνες της Αθήνας, το μέλος της ΔΟΕ και πρόεδρος της Αυστριακής Ολυμπιακής Επιτροπής κ. Λέο Βάλνερ, που βρέθηκε στη χώρα μας, δήλωσε ότι το ζήτημα της μεταολυμπιακής χρήσης των Ολυμπιακών εγκαταστάσεων θα πρέπει να αρχίσει να απασχολεί τη ΔΟΕ. Ο κ. Βάλνερ μάλιστα επεσήμανε ότι οι Ολυμπιακοί αγώνες της Αθήνας εγείρουν με ξεχωριστό τρόπο αυτό το ζήτημα. Το όψιμο ενδιαφέρον του κ. Βάλνερ γιά το μεγάλο μεταολυμπιακό μας πρόβλημα δείχνει ότι έχει διαδοθεί διεθνώς η φήμη μας γιά τα ακριβά, πολυέξοδα και άχρηστα ενθυμήματα που μας άφησαν οι Ολυμπιακοί αγώνες. Οι προτάσεις πάντως του επιφανούς αθλητικού παράγοντα κινήθηκαν κυρίως στη κατεύθυνση της ανάληψης και άλλων διεθνών διοργανώσεων γιά να βρούν τα άχρηστα κάποια χρήση, άν και ο κ. Βάλνερ αναγνώρισε τις εγγενείς δυσκολίες αντιμετώπισης του προβλήματος σε αυτή τη κατεύθυνση.

Ο κ. Βάλνερ τα είπε και έφυγε. Η κυβέρνηση του κ. Καραμανλή δεν μπορεί ή δεν επιθυμεί να φύγει, οπότε τι να πει; Η δυνατότητα χρήσης των Ολυμπιακών εγκαταστάσεων γιά τους αθλητικούς σκοπούς που σχεδιαστικά προορίζονται κρίνεται οικονομικά ασύμφορη. Η ριζοσπαστικά σωστή πρόταση του Μιχάλη Παπαγιαννάκη, να γκρεμιστεί όποιο Ολυμπιακό έργο δεν χρειάζεται, δεν συζητιέται καν από το οικονομικό επιτελείο της κυβέρνησης, που υπολογίζει πόσα πρέπει να πληρώσουμε γιά να ξεχρεώσουμε όλα αυτά τα άχρηστα έργα. Ετσι η κυβέρνηση κατέληξε να αναζητεί τρόπους να ξεφορτωθεί τις Ολυμπιακές εγκαταστάσεις με μακροχρόνιες μισθώσεις σε ιδιώτες επενδυτές, που θα μπορούν να τις αξιοποιήσουν γιά άλλες χρήσεις, δυνάμει κερδοφόρες.

Ο κατάλογος των ιδιωτών επενδυτών που φέρονται ως ενδιαφερόμενοι γιά τα έργα δείχνει τον μελλοντικό προορισμό των Ολυμπιακών εγκαταστάσεων: γραφεία, συνεδριακά κέντρα, κινηματογραφικές αίθουσες, θεματικά πάρκα, πολυκαταστήματα. Κάποτε στους χώρους αυτούς φύτρωναν δέντρα. Μετά οι χώροι κτίστικαν κατά παρέκκλιση “γιά να βγούμε ασπροπρόσωποι στους Ολυμπιακούς αγώνες” και γιά “να γυμνάζεται μετά η νεολαία”. Σήμερα τελείωσαν τα παραμύθια και περάσαμε στην καθαρή εμπορική αξιοποίηση χωρίς προσχήματα.

Η αλλαγή της κυβέρνησης μετά τις εκλογές του Μαρτίου 2004 επιτρέπει στο καθένα από τα δύο μεγάλα κόμματα να κατηγορεί το άλλο γιά την εξέλιξη αυτής της υπόθεσης, αλλά η απλή αλήθεια είναι ότι όσα γίνονται σήμερα, αποτελούν φυσιολογική κατάληξη της Ολυμπιακής χωροθέτησης που έκανε πριν χρόνια η τότε κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ. Εργα τέτοιας έκτασης έπρεπε να έχουν προσχεδιασμένη μεταολυμπιακή χρήση, αλλιώς θα έπρεπε να μην είχαν από την αρχή τέτοια έκταση. Εμείς κτίσαμε σαν να επρόκειτο να φιλοξενούμε τους Ολυμπιακούς αγώνες σε μόνιμη βάση στην Αθήνα, ενώ μπορούσαμε με προσωρινές κατασκευές να είχαμε καλύψει τις ανάγκες του “μία και έξω” πολύ φτηνότερα και με πολύ ηπιότερη επίδραση στο περιβάλλον της Αττικής.

Η σημερινή κυβέρνηση, αφού κατάφερε να ξεμπλέξει με τους αγώνες πέρυσι, αντιμετωπίζει όλα όσα της κληροδότησαν με οικονομικά μονάχα κριτήρια. Η σημερινή κυβέρνηση μετράει χρέη και μπαλώνει τρύπες. Ετσι το μακροχρόνιο όφελος του ελληνικού αθλητισμού από τους Ολυμπιακούς αγώνες, σε αθλητικές υποδομές τουλάχιστον, θα είναι τελικά μηδαμινό. Αντίθετα η απώλεια ελεύθερων χώρων που υπέστη η ευρύτερη περιοχή της Αθήνας από τους αγώνες θα είναι μόνιμη. Η μεγάλη κληρονομιά της Αθήνας από το 2004 αποδείχτηκε κληρονομιά χρεών μονάχα, χωρίς μάλιστα να έχουμε και το δικαίωμα να την αποποιηθούμε.