Aug 19, 2001

Η Ματιά της Ελένης
Αρθρο της Ελένης Αυλωνίτου στην ΑΥΓΗ, 19 Αυγούστου 2001

 

Ου παντός…

Είναι όλοι τους πετυχημένοι επιχειρηματίες. Οι οργανωτικές και διοικητικές τους ικανότητες είναι αναμφισβήτητες. Κάποια στιγμή αποφάσισαν, για διάφορους λόγους ο καθένας, να ασχοληθούν με τον αθλητισμό και αγόρασαν κάποια ομάδα ποδοσφαίρου ή μπάσκετ.

Σε κάθε τέτοια περίπτωση στην αρχή όλοι χαίρονται. Οι παίκτες χαίρονται γιατί περιμένουν να πέσει χρήμα στην ομάδα. Οι φίλαθλοι χαίρονται γιατί περιμένουν ότι αφού θα πέσει χρήμα στην ομάδα, η ομάδα θα πετάει. Οι μεσάζοντες του χώρου χαίρονται γιατί προσδοκούν ότι ένα μέρος από το χρήμα που θα πέσει θα καταλήξει μέσα στις τσέπες τους. Οι αθλητικοί δημοσιογράφοι χαίρονται γιατί βρίσκουν τρανταχτό θέμα να γράφουν γιά καιρό (και συχνά είναι οι μόνοι που έχουν λόγο να χαίρονται μέχρι τέλους). Και τέλος ο επειχηρηματίας – αθλητικός παράγων χαίρεται γιατί με μία κίνηση απέκτησε τόση δημοσιότητα, όση δεν είχε στις όσες δεκαετίες πετυχημένης επιχειρηματικής δραστηριότητας έχει πίσω του.

Μετά ξεκινάει η δουλειά. Ερχονται καινούργια πρόσωπα, αλλάζει αργά η γρήγορα ο προπονητής, μετά ξαναλλάζει. Προχωράει το πρωτάθλημα και οι ενθουσιώδεις προσδοκίες συναντούν τη σκληρή πραγματικότητα. Γιατί κάθε πετυχημένος επιχειρηματίας που μπαίνει στο χώρο του αθλητισμού αντιμετωπίζεται από τους φίλαθλους της ομάδας του όχι σαν επιχειρηματίας, ιδιοκτήτης ή έστω φίλαθλος, αλλά σαν κάτι μεταξύ Θεού και ανεξάντλητης πηγής χρημάτων.

Το πρόβλημα είναι ότι επιχειρηματίες με πείρα που θα έπρεπε να ξέρουν καλύτερα συχνά τη πατάνε. Ο πετυχημένος επιχειρηματίας έχει μάθει να συναλλάσεται με τους υπαλλήλους του, με τους πελάτες του και με τους χρηματοδότες του, άντε και με το γκουβέρνο. Αλλά κανένας επιχειρηματίας δεν είχε ποτέ φίλαθλους της επιχείρησής του και λίγοι επιχειρηματίες έχουν υπαλλήλους – ντίβες.

Αφού λοιπόν ξεπεράσει ο εκκολαπτόμενος αθλητοπατέρας τον πρώτο σκόπελο, το να ασχολείται επιχειρηματικά με ένα αντικείμενο που δεν γνωρίζει, συνειδητοποιεί έκπληκτος ότι απέκτησε όχι ένα, αλλά χιλιάδες αφεντικά πάνω από το κεφάλι του – τους Φίλαθλους. Οι πετυχημένοι επιχειρηματίες όμως συνηθίζουν, αφού ακούσουν όποιους θέλουν να ακούσουν, να αποφασίζουν μόνοι τους γιά τις δουλειές τους. Ενας άνθρωπος με τέτοιες συνήθειες στο περιβάλλον μιας ΠΑΕ ή ΚΑΕ είναι μιά συνταγή καταστροφής.

Λίγοι επιχειρηματίες καταφέρνουν στο τέλος να προσαρμοστούν στο περιβάλλον του επαγγελματικού αθλητισμού, αφού ξοδέψουν πολύ χρόνο και χρήμα και αφού διαμορφώσουν στήν ομάδα τους ένα πνεύμα που να ταιριάζει με το δικό τους.

Τους τελευταίους μήνες είδαμε πολλούς τέτοιους ανθρώπους να κάνουν μιά μάλλον έξυπνη επιχειρηματική κίνηση, να αναγνωρίζουν ότι αυτή η δουλειά δεν τους πάει, να ξεγράφουν όσα έχασαν και να αποχωρούν. Το πως άφησαν τις ομάδες που ξεκίνησαν να «σώσουν» είναι μιά διαφορετική ιστορία και τώρα άλλοι θα πρέπει να αναλάβουν το Ηράκλειο έργο της ανόρθωσης κάποιων ιστορικών ομάδων.

«Ου παντός πλείν εις Κόρινθον» έλεγαν οι αρχαίοι. Στις μέρες μας μπορούμε να πούμε το ίδιο γιά τις δικές μας επαγγελματικές ομάδες.