Aug 29, 2004

Η Ματιά της Ελένης
Αρθρο της Ελένης Αυλωνίτου στην ΑΥΓΗ, 29 Αυγούστου 2004

 

Αφιερώσεις…

Δεν μπορούσε να περάσει απαρατήρητο. Σχεδόν όλοι οι Ελληνες αθλητές του στίβου, τη στιγμή της Ολυμπιακής διάκρισης, της μεγαλύτερης αθλητικής επιτυχίας της ζωής τους, πρώτα θυμούνται τους απόντες συναθλητές τους Κώστα Κεντέρη και Κατερίνα Θάνου και μετά τη μάνα τους και τον πατέρα τους. Μάλιστα δεν τους θυμούνται μονάχα, τους αφιερώνουν και τα μετάλλιά τους!

Λέγεται ότι μερικοί παράγοντες της ΔΟΕ νοιώθουν ενοχλημένοι με αυτά τα περιστατικά, που τα χαρακτηρίζουν ανάρμοστα. Εγώ, στη βάση των προσωπικών μου βιωμάτων από τον χώρο του αθλητισμού, μένω κατάπληκτη, ειδικά από τις αφιερώσεις μεταλλίων.

Μπορεί γιά τον πολύ κόσμο η έκφραση “αφιερώνω το μετάλλιο” να ακούγεται σαν μία απλή ευγενική φιλοφρόνηση, αλλά γιά τον αθλητή που έχει βάλει χρόνια δουλειάς και προσωπικών στερήσεων γιά το μετάλλιο αυτό, η αφιέρωση ενός Ολυμπιακού μεταλλίου είναι πολύ βαριά υπόθεση. Εχει υπάρξει στο παρελθόν κορυφαίος Ελληνας αθλητής, που όταν ρωτήθηκε από δημοσιογράφο που αφιερώνει το Ολυμπιακό μετάλλιό του, απάντησε “Γιατί; Δεν το αφιερώνω πουθενά, δικό μου είναι”.

Οι περισσότεροι αθλητές πάντως επιλέγουν να αφιερώσουν το μετάλλιό τους στον προπονητή τους, στους γονείς και στο στενό οικογενειακό περιβάλλον τους ή σε οποιονδήποτε αθλητικό ή διοικητικό παράγοντα νοιώθουν ότι έχει συνεισφέρει καθοριστικά στην αθλητική τους επιτυχία. Μετά περνάνε σε έννοιες, όπως ο λαός, το έθνος, ο ηγέτης της χώρας σε ορισμένα καθεστώτα, ενώ οι περισσότερο θρησκευόμενοι καταλήγουν στη Παναγία, στο Θεό, στον Αλλάχ, στους Αγίους κ.ο.κ., ανάλογα με την προσωπική τους προτίμηση.

Αφιέρωση Ολυμπιακού μεταλλίου από αθλητή σε συναθλητή του, ζώντα και αγωνιζόμενο ακόμα, δεν έχω ξανακούσει και δεν θα μπορούσα ποτέ να φανταστώ, αν δεν το άκουγα η ίδια. Ο λόγος είναι ότι το κλίμα ανταγωνισμού που επικρατεί μεταξύ των αθλητών δεν το επιτρέπει με τίποτα.

Οι αθλητές ατομικών αγωνισμάτων για να διακριθούν πρέπει να διαθέτουν υπέρμετρη προσωπική φιλοδοξία για διάκριση, να θέλουν δηλαδή με άλλα λόγια να είναι πρώτοι. Ετσι δημιουργείται ένας ανταγωνισμός πολύ έντονος, όχι μονάχα ανάμεσα σε αθλητές του ίδιου αγωνίσματος, αλλά και ανάμεσα σε αθλητές τελείως διαφορετικών αγωνισμάτων, ένας ανταγωνισμός με πολύ λεπτές αποχρώσεις, που περνάει και το φράγμα του φύλου. Είναι συχνά δύσκολο να αντιληφθεί την ένταση αυτού του ανταγωνιστικού κλίματος όποιος δε βρίσκεται στον χώρο του αθλητισμού, ενώ εάν τύχει να το πληροφορηθεί του φαίνεται και παράξενο.

Ετσι γιά τους αθλητές του στίβου ανταγωνιστής είναι κάθε άλλος αθλητής ή αθλήτρια του στίβου, ανεξαρτήτως αγωνίσματος, που θα μπορούσε με τις επιτυχίες του να χαρακτηριστεί “καλύτερος/η” και να συγκεντρώσει τους προβολείς της διασημότητας απάνω του/της. Η έννοια του “καλύτερου” έχει συγκεκριμένους κανόνες· το χρυσό υπερτερεί του αργυρού, τα δύο μετάλλια του ίδιου αθλητή υπερτερούν του ενός μεταλλίου του άλλου, το μετάλλιο με ρεκόρ υπερτερεί του μεταλλίου χωρίς ρεκόρ. Υπάρχει ακόμα και διαφορά ανάμεσα στα διάφορα αγωνίσματα, αφού τα σπρίντ 100 και 200 μέτρων και ο μαραθώνιος συγκεντρώνουν πάντα τη μεγαλύτερη προβολή. Το θέμα είναι ότι ο κάθε αθλητής αγωνίζεται μόνο στο δικό του αγώνισμα, οπότε δεν μπορεί να κάνει τίποτα γιά τα τρόπαια των άλλων. Μπορεί μονάχα να μην τα προβάλλει στον δικό του χρόνο. Συμπέρασμα; Ποτέ δεν αφιερώνεις τίποτα σε συναθλητή σου, αποφεύγεις ακόμα και να αναφέρεις το όνομά του! Τα ίδια και χειρότερα ισχύουν μεταξύ προπονητών, αφού αυτοί δεν έχουν καν την ευκαιρία να αγωνιστούν οι ίδιοι, αλλά κρίνονται από τα επιτεύγματα των αθλητών τους.

Τι έπαθαν λοιπόν φέτος οι αθλητές μας του στίβου και έγιναν τόσο αφιλοκερδώς γενναιόδωροι; Γιά όποιον ξέρει έστω και λίγο την αθλητική ψυχολογία, είναι φανερό ότι η απάντηση βρίσκεται στα παραγγέλματα που έρχονται από τα γραφεία του ΣΕΓΑΣ. Είναι φανερό ότι με το τέλος των Ολυμπιακών αγώνων θα πέσουν πολλά κεφάλια στο οικοδόμημα του Ελληνικού αθλητισμού. Δεν ξέρω αν η κυβέρνηση Καραμανλή θα θελήσει να συμβάλλει ουσιαστικά στο καθάρισμα του αθλητισμού από το ντόπιγκ, έχει όμως κάθε λόγο και κάθε δυνατότητα να πετάξει έξω τους αθλητικούς παράγοντες της προηγούμενης κυβέρνησης και μαζί τους το άγος που φανερώθηκε σε αυτούς τους αγώνες. Η διοίκηση του ΣΕΓΑΣ νομίζει ότι το μοναδικό στήριγμα που της έχει μείνει είναι οι τωρινές επιτυχίες των αθλητών μας, που “παροτρύνονται” να βοηθήσουν τη κατάσταση, έχει όμως χάσει την “έξωθεν καλή μαρτυρία” του μέσου Ελληνα και δεν σώνεται με τέτοια καμώματα.

Εγώ θα είχα μία συμβουλή να δώσω στους αθλητές μας· παιδιά, μην τους δίνετε σημασία, τα μετάλλια είναι δικά σας. Οι παράγοντες έρχονται και παρέρχονται, οι επιτυχίες των αθλητών μονάχα μένουν.