Jul 22, 2001

Η Ματιά της Ελένης
Αρθρο της Ελένης Αυλωνίτου στην ΑΥΓΗ, 22 Ιουλίου 2001

 

Και όμως υπάρχει…

Από τα παλιά τα χρόνια η Δύση έχει ένα πρόβλημα με την Κίνα. Το 13ο αιώνα διάβαζαν τον Μάρκο Πόλο και απορούσαν, υπάρχει ή δεν υπάρχει; Τον 15ο αιώνα έψαχναν να τη βρούν. Τον 19ο αιώνα, και αφού την είχαν βρεί, κοίταγαν πως θα την πατήσουν. Στον εικοστό αιώνα έφτιαξαν τη δική τους Κίνα, μιά Κίνα στα μέτρα τους. Κάποια στιγμή, γιατί πως να το κάνουμε, ενα δισεκατομμύριο άνθρωποι έχουν ένα κάποιο βάρος, αναγνώρισαν πως ναί, όντως υπάρχει. Και όταν τελείωσε ο ψυχρός πόλεμος οι ανιστόρητοι νόμισαν ότι το θέμα τελείωσε μαζί του.

Η Κίνα μπήκε σε μιά διαδικασία δυτικοποίησης, κατ’ όνομα κομμουνιστική, στη πράξη μιά καπιταλιστικά αναπτυσσόμενη τριτοκοσμική χώρα που είναι ταυτόχρονα μεγάλη δύναμη. Εκρηκτικός συνδυασμός. Εκεί που γιά αιώνες επεδίωκε την απομόνωση έβαλε τώρα στόχο τη συμμετοχή. Και κάποια στιγμή ζήτησε τη διοργάνωση των Ολυμπιακών Αγώνων, κάτι σαν επιβεβαίωση της αποδοχής του νέου ρόλου της από τη Δύση.

Πως το λένε εκείνο που δεν πας τους ανθρώπους που δεν σου μοιάζουν; Ρατσισμό; Ε οι Κινέζοι έχουν κάτι να λένε πάνω σ’ αυτό το θέμα. Αλλά βέβαια είμαστε πολιτισμένοι άνθρωποι και τον ρατσισμό μας τον κρύβουμε πίσω από επιχειρήματα λογικά και δίκαια. Στη περίπτωση της Κίνας τα ανθρώπινα δικαιώματα.

Μα δεν είναι απαράδεκτη η μεταχείρηση των κρατουμένων στη Κίνα; Δεν είναι αφόρητη η κατάσταση στο Θιβέτ; Δεν είναι ανεπίτρεπτο να φιμώνεται κάθε ελεύθερη φωνή που θα αγγίξει πολιτικό θέμα, ή που έστω και σε μη πολιτικά θέματα θα φανεί να αποκτά ανεξάρτητη δύναμη; Και τέλος πάντων μπορούμε να βλέπουμε τέτοια πράγματα και να μη κάνουμε κάτι;

Ολες οι αιτιάσεις είναι σωστές. Και επιβάλλεται να κάνουμε κάτι. Και ευτυχώς πρίν λίγες μέρες η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή έκανε κάτι πολύ σημαντικό: Εδωσε τη διοργάνωση των Ολυπιακών Αγώνων του 2008 στο Πεκίνο.

Γιά τα επόμενα εφτά χρόνια η Κίνα θα βρίσκεται – μετά από δική της απαίτηση – στό επίκεντρο των διεθνών επικρίσεων γιά ότι περνά από τον νού του ανθρώπου, από το αν είναι έτοιμα τα στάδια μέχρι το αν είναι καθαρές οι τουαλέττες, από τη μεταχείρηση των κρατουμένων μέχρι τη προστασία των Πάντα (τα Πάντα περνάνε καλύτερα από τους κρατούμενους), και η κύρια αιχμή των επικρίσεων θα είναι τα ανθρώπινα δικαιώματα και οι πολιτικές ελευθερίες.

Η Κίνα ανέλαβε πρίν λίγες μέρες μαζί με τους αγώνες και μιά πολύ μεγαλύτερη υποχρέωση, να φέρει σε εφτά χρόνια το επίπεδο του σεβασμού των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στη χώρα τουλάχιστον στον ελάχιστο κοινό παρονομαστή της διεθνούς κοινότητας.

Τελικά υπάρχει μιά μεγάλη αλήθεια στη μεγαλόστομη φράση του ντε Κουμπερτέν ότι σημασία δεν έχει η νίκη αλλά η συμμετοχή.