Φεβ 8, 2004

Η Ματιά της Ελένης
Αρθρο της Ελένης Αυλωνίτου στην ΑΥΓΗ, 8 Φεβρουαρίου 2004

 

Πολιτικοί και άθληση

Στην εποχή μας ένας πολιτικός αρχηγός που αξιώνει να κυβερνήσει τη χώρα του πρέπει όχι μόνο να γυμνάζεται, αλλά και να φαίνεται ότι γυμνάζεται. Πέρασαν οι εποχές που η άρχουσα τάξη είχε κοιλιά βαρέλι και πούρο στο ένα χέρι . Σήμερα φοράει παπούτσια αθλητικά και τρέχει από τα άγρια χαράματα, κατά προτίμηση μπροστά στις τηλεοπτικές κάμερες.

Παλιά το πάχος ήταν απόδειξη κοινωνικής θέσης, παχύς ήταν ο πλούσιος. Σήμερα που οποιοσδήποτε μπορεί να τρώει μέχρι σκασμού, ένδειξη κοινωνικής διάκρισης είναι η λεπτή σιλουέτα. Φτάσαμε μάλιστα σε τέτοιο βαθμό αναστροφής στις κοινωνικές αξίες, που το πάχος να θεωρείται ότι υποδηλώνει είτε φτώχεια και άγνοια είτε οκνηρία. Επειδή αυτή η αναστροφή αξιών υπήρξε συνάρτηση του διαθέσιμου εισοδήματος, ξεκίνησε από την Αμερική.

Οι Αμερικανοί αφομοίωσαν την αλλαγή νοοτροπίας βαθμιαία, αφού η δική τους κοινωνία τη γέννησε. Λίγοι πολιτικοί γεννημένοι πρίν το 1950 διοργάνωναν η διοργανώνουν δημόσιες αθλητικές παραστάσεις, στις μικρότερες ηλικίες όμως το φαινόμενο πυκνώνει. Υπήρξε βέβαια και στην Αμερική μία ενδιάμεση φάση μετάβασης από το παλιό στο καινούργιο, με τη φαιδρή εικόνα του προέδρου Κάρτερ να τρέχει ημιλιπόθυμος ανάμεσα στους σωματοφύλακές του και του προεδρικού υποψήφιου Δουκάκη να κάνει τζόγκινγκ φορώντας τα μαύρα δερμάτινα παπούτσια του.

Οταν όμως η καινούργια Αμερικάνικη συνήθεια πέρασε τον Ατλαντικό, γέλασε ο κάθε πικραμένος. Με την εξαίρεση των Γάλλων, που έχουν μία ευλογημένη ανοσία σε τέτοια πράγματα, διάφοροι Ευρωπαίοι πολιτικοί, ακούγοντας τα κελεύσματα των χρυσοπληρωμένων Αμερικανών πολιτικών συμβούλων τους, θεώρησαν ότι αν κάνουν επίδειξη αθλητικής ρώμης μπροστά στις τηλεοπτικές κάμερες θα κερδίσουν ψήφους. Μετά από αρκετά διαστρέμματα, κατάγματα και λιποθυμίες οι περισσότεροι κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι η γυμναστική μπορεί να είναι καλό πράγμα, δεν χρειάζεται όμως να γίνεται σε ζωντανή τηλεοπτική μετάδοση.

Επειδή οι γυμναστικές επιδείξεις των πολιτικών έρχονται πάντα σε μία χώρα μαζί με τους Αμερικανούς πολιτικούς συμβούλους, δηλαδή αφού το βιοτικό επίπεδο ξεπεράσει ένα ορισμένο όριο, το φαινόμενο κινείται από τα δυτικά προς τα ανατολικά. Πέρυσι έφτασε στην Τουρκία, με τον Ερντογκάν να προσπαθεί να μιμηθεί τα ιππευτικά κατορθώματα των προγόνων του στις στέππες της Ασίας, ώσπου έπεσε από το άλογο φαρδύς-πλατύς.

Στην Ελλάδα η σοβαροφάνεια των παλιών πολιτικών τους προφύλασσε για χρόνια από τη γελοιοποίηση, όταν όμως μπήκαν στον πολιτικό στίβο οι νεώτεροι απόγονοί τους τα πράγματα άλλαξαν. Ετσι ο Κώστας Καραμανλής χρειάστηκε ένα κάταγμα γιά να καταλάβει ότι δεν είναι ο Μαραντόνα.

Ο Γιώργος Παπανδρέου είναι μία άλλη ιστορία. Ανήκει πολιτιστικά στο κλίμα των πρώτων διδαξάντων Αμερικανών και θα διέπρεπε ως Αμερικανός Γερουσιαστής. Ο Γιώργος Παπανδρέου δεν το παίζει, αθλείται στα αλήθεια, δεν καπνίζει, ζει υγιεινά. Το αποτέλεσμα είναι ότι δεν κινδυνεύει να γελοιοποιηθεί από τη γυμναστική του, οπότε είναι ο κατάλληλος άνθρωπος να απαντήσει σε μιά σοβαρή ερώτηση· νομίζει ότι μέσος Αθηναίος που δεν διαθέτει το δικό του εισόδημα έχει τη παραμικρή ευκαιρία και δυνατότητα να κάνει τη δική του γυμναστική, έστω και χωρίς τις τηλεοπτικές κάμερες;

Leave a Comment

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *