Οκτ 12, 2003

Η Ματιά της Ελένης
Αρθρο της Ελένης Αυλωνίτου στην ΑΥΓΗ, 12 Οκτωβρίου 2003

 

Οι τελευταίοι ερασιτέχνες

Κάποτε οι Ολυμπιακοί αγώνες ήσαν πράγματι μία τελείως ερασιτεχνική υπόθεση. Δεν ήταν μονάχα οι αθλητές που ήσαν ερασιτέχνες, διοργανωτές, χρηματοδότες και θεατές ερασιτέχνες ήσαν. Ασχολιόντουσαν από αγάπη γιά τον αθλητισμό και την ιδέα και ψαχνόντουσαν πως θα κάνουν αυτό που ήθελαν να γίνει. Το διασκέδαζαν κιόλας. Ολα αυτά κιτρίνισαν σιγά σιγά σαν τις φωτογραφίες του 1896. Πρώτα οι χρηματοδότες, μετά οι διοργανωτές και τελικά και οι αθλητές είδαν το θέμα επαγγελματικά.

Είναι μυστήριοι όμως οι άνθρωποι. Μέσα σε ένα αμιγώς επαγγελματικό περιβάλλον δεν παύουν να νοιώθουν την ανάγκη να σώζουν τα προσχήματα του ερασιτεχνισμού, ακόμα και σήμερα που τα πάντα γύρω από τους αγώνες είναι αντικείμενο εμπορίας. Τη σκυτάλη του ερασιτεχνη βέβαια δεν την θέλει κανείς από τους Ολυμπιακούς παράγοντες γιά τον εαυτό του, θεωρούν όμως ότι μπορούν να βρουν κάποιους άλλους να την κουβαλήσουν γιά τα μάτια του κόσμου. Οχι λίγους μάλιστα, αλλά 60.000 ανθρώπους. Βλέπετε οι εθελοντές σήμερα είναι οι τελευταίοι ερασιτέχνες της Ολυμπιακής διοργάνωσης, όλοι οι άλλοι πληρώνονται με τον ένα ή τον άλλο τρόπο.

Γιατί όμως; Ποιό είναι το κίνητρο της επιμονής γιά την εθελοντική προσφορά εργασίας σε μία υπόθεση καθαρά εμπορική; Το οικονομικό όφελος είναι σίγουρα ένα μέρος της υπόθεσης, δεν φτάνει όμως να εξηγήσει την παράδοξη επιμονή στον Ολυμπιακό εθελοντισμό. Το γεγονός ότι η αναζήτηση 60.000 πραγματικά άμισθων εθελοντών από μία πόλη 4.500.000 κατοίκων δεν είναι πρακτικά εφαρμόσιμη πρόταση το κατάλαβε νωρίς η κυβέρνηση, που άρχισε από πρόπερσι να ψάχνει τρόπους έμμεσης και πλάγιας πληρωμής, σκόνταψε όμως στις αντιρρήσεις του Αθήνα 2004 και της ΔΟΕ. Οι ταγοί του Ολυμπισμού θέλουν τους εθελοντές τους γνήσιους εθελοντές.

Τελικά πιστεύω ότι το θέμα του εθελοντισμού έχει γίνει γιά μερικούς Ολυμπιακούς παράγοντες το φύλλο συκής πίσω από το οποίο προσπαθούν να κρύψουν το γεγονός ότι έχουν εξελιχθεί με τα χρόνια σε διευθυντές τσίρκου, από ιεροφάντες που ξεκίνησαν. Σου λέει αν πείσουμε 60.000 ανθρώπους να δουλέψουν εθελοντικά γιά μας, τότε θα πρέπει να είμαστε πολύ σημαντικοί και εμείς και οι αγώνες μας. Αν είχαν καταφέρει να κρατήσουν χαμηλότερο τον αριθμό των εθελοντών ίσως και να τους έβγαινε, κανείς όμως δεν κάνει οικονομία στο τζάμπα.

Εντύπωση προκαλεί και η αντιμετώπιση του θέματος από τα υποψήφια θύματα – συγγνώμη εθελοντές. Μερικοί είναι φοβερά ενθουσιώδεις γιά την όλη υπόθεση, αυτοί όμως είναι λίγοι. Οσο μακρύτερα από την Αθήνα μένουν, τόσο πιό ενθουσιώδεις είναι. Ετσι ακούγονται πολύ συγκινητικές προσφορές από την ομογένεια, που δεν ζει καθημερινά σε ρυθμούς Ολυμπιακής προετοιμασίας, όλοι αυτοί όμως μένουν κάπως μακρυά γιά να καλύψουν κάποιο σημαντικό ποσοστό των αναγκαίων θέσεων. Υπάρχει υπερπροσφορά εθελοντών γιά τις δουλειές μέσα στους αγωνιστικούς χώρους κοντά στους αθλητές μας, όχι όμως και γιά την παροχή γενικών τουριστικών υπηρεσιών στους επισκέπτες. Φαίνεται πως οι εγχώριοι υποψήφιοι εθελοντές μάλλον περιμένουν να οριστικοποιηθεί το πακέτο των ανταλλαγμάτων πρίν κάνουν το μεγάλο βήμα. Τους εύχομαι καλή επιτυχία.

Leave a Comment

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *