Σεπ 14, 2003

Η Ματιά της Ελένης
Αρθρο της Ελένης Αυλωνίτου στην ΑΥΓΗ, 14 Σεπτεμβρίου 2003

 

Αρμοδιότητες

Τυπικά τους Ολυμπιακούς Αγώνες της Αθήνας τους διοργανώνει ο Δήμος Αθηναίων. Ουσιαστικά ο Δήμος έχει τόση σημασία, όση του αποδίδουν οι αρμόδιοι της ΔΟΕ όταν επισκέπτονται την Αθήνα, δηλαδή καμμία απολύτως. Κάποτε το τυπικό ίσχυε και είχε σημασία, οι Αγώνες ήταν της πόλης. Με τα χρόνια οι Αγώνες μεγάλωσαν τόσο, που ξεχύθηκαν έξω από τα όρια οποιασδήποτε πόλης – γεωγραφικά, διοικητικά και οικονομικά.

Από τους πρώτους σύγχρονους Ολυμπιακούς Αγώνες το 1896 υπάρχει ο θεσμός της Οργανωτικής Επιτροπής των Αγώνων. Συγκέντρωνε προσωπικότητες και ειδικούς που εξέφραζαν την πόλη, την τοπική κοινωνία, το χρήμα και την χώρα. Η Οργανωτική Επιτροπή έκανε μία μεγάλη και σύνθετη αθλητική διοργάνωση. Από κοντά ήταν το κράτος αρωγός στην όλη προσπάθεια. Η κάθε Οργανωτική Επιτροπή δεν είχε ουσιαστικά δύναμη δική της, έπαιρνε τη δύναμή της από την τοπική κοινωνία, από το κύρος των προσώπων που συμμετείχαν και από το κράτος. Το 1896 γιά παράδειγμα πρόεδρος της Οργανωτικής Επιτροπής ήταν ο διάδοχος. Επαιρνε βέβαια και τη βούλα από τη ΔΟΕ, παλιά όμως η ΔΟΕ είχε μικρή δύναμη και φτωχό ταμείο.

Με τα χρόνια οι αγώνες μεγάλωσαν τόσο που υπερέβησαν τις πόλεις, τις τοπικές κοινωνίες, ακόμα και την ίδια τη ΔΟΕ. Γιά να διατηρηθούν οι Αγώνες πουλήθηκαν σε μεγάλες πολυεθνικές εταιρίες, τους σπόνσορες. Η ΔΟΕ λειτουργεί πιά σαν εκπόσωπος των ιδιοκτητών, δηλαδή αυτών ακριβώς των μεγάλων πολυεθνικών εταιριών που πληρώνουν, ενώ η εκάστοτε Οργανωτική Επιτροπή των Αγώνων λειτουργεί σαν εκπρόσωπος της ΔΟΕ. Σε κάθε περίπτωση οι Οργανωτικές Επιτροπές προσπαθούν να συμβιβάσουν το περιοδεύον τσίρκο με την τοπική κοινωνία, αλλά συμβιβασμός σημαίνει διαπραγμάτευση και με όλη τη δύναμη στα χέρια των χορηγών η διαπραγματευτική θέση μιάς Οργανωτικής Επιτροπής δεν είναι και πολύ ισχυρή.

Μένει όμως ακόμα ένας παράγων, η κυβέρνηση του κράτους όπου γίνονται οι Αγώνες. Σε αντίθεση με την Οργανωτική Επιτροπή το κράτος έχει και δύναμη και χρήμα, στο κάτω κάτω λειτουργεί ως χρηματοδότης έσχατης ανάγκης γιά την τέλεση των Αγώνων, οπότε μπορεί να διαπραγματεύεται. Βέβαια όσο ισχυρότερο το κράτος που διοργανώνει τους Αγώνες τόσο ισχυρότερη και η διαπραγματευτική του θέση, αλλά ουσιαστική δύναμη απέναντι στον επιχειρηματικό όμιλο που διοργανώνει τους Αγώνες έχει μόνο το κράτος.

Δείτε κάτω από αυτό το πρίσμα την πολυτάραχη οργανωτική πορεία των Ολυμπιακών της Αθήνας. Από την αρχή είχε προταθεί να γίνει Υπουργείο Ολυμπιακών Αγώνων γιά να αναλάβει άμεσα τη διοργάνωση η κυβέρνηση, ώστε να διατηρήσει ισχυρή τη διαπραγματευτική της θέση απέναντι στη ΔΟΕ. Ο πρωθυπουργός επέλεξε τότε ένα μικτό σύστημα αρμοδιοτήτων, οπότε με αφορμή την αρχική ολιγωρία άρχισαν να πέφτουν οι κίτρινες κάρτες από τη ΔΟΕ με ζητούμενο την ανάληψη της Οργανωτικής Επιτροπής από το πρόσωπο που ήθελε η ΔΟΕ. Η κυβέρνηση συμμορφώθηκε τότε, αν και μετά σιγά σιγά άρχισε να μαζεύει τις αρμοδιότητες πίσω στα Υπουργεία. Τελικά και Υπουργό Ολυμπιακών Αγώνων αποκτήσαμε, αν και δεν τον λέμε έτσι. Η διαμάχη ΔΟΕ – κυβέρνησης συνεχίζεται και θα συνεχίζεται ώσπου να πέσει η αυλαία των Αγώνων. Μετά η κυβέρνηση θα πληρώσει όσα βερεσέδια έχουν μείνει.  

Leave a Comment

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *