Feb 15, 2001

H αντροπαρέα στον αθλητικό χώρο και η γυναίκα μασκότ

Αρθρο της Ελένης Αυλωνίτου στην Εφημερίδα  “ΤΟ ΒΗΜΑ“, 15 Φεβρουαρίου 2001

 

Μερικές δουλειές είναι πιό αντρικές από άλλες. Δεν μιλάω γιά μπετατζήδες και φορτοεκφορτωτές. Αναφέρομαι στη διοίκηση. Κανείς δεν μπορεί να διοικήσει άλλους σε ένα θέμα που γνωρίζει καλύτερα από ότι μπορεί ένας άντρας. Κι μόνο ένας άντρας μπορεί να διοικήσει άλλους ακόμα και σε ένα θέμα γιά το οποίο δεν έχει την παραμικρή ιδέα.

Αλλά το να διοικείς σε ένα χώρο που έχει ως θέμα την αθλητική ρώμη φαίνεται πως δίνει την υψηλότερη καταξίωση στον αντρικό εγωισμό.

Στό χώρο του αθλητισμού η αντροπαρέα φτάνει την κορύφωσή της. Ολοι γνωρίζουμε βέβαια ότι ακόμα και άνθρωποι που έχουν να γυμναστούν από τότε που απολύθηκαν απ’ το στρατό είναι παντογνώστες στα αθλητικά θέματα, εννοώντας βέβαια ως αθλητικά θέματα κυρίως τις τελευταίες κινήσεις του Ζάχοβιτς.

Που να δείτε όμως τους επαγγελματίες! Ο χώρος της διοίκησης του αθλητισμού αντροκρατείται.

Γιά να καταλάβετε, στούς πρόσφατους Ολυμπιακούς Αγώνες στο Σίδνεϋ οι Ελληνες αθλητές κέρδισαν 13 μετάλλια. Τα 8 τα κέρδισαν άντρες αθλητές και τα 5 γυναίκες αθλήτριες. Πίσω στην Αθήνα, στις διοικήσεις των Ελληνικών Ομοσπονδιών των αντίστοιχων αθλημάτων στά οποία κατακτήθηκαν αυτά τα μετάλλια (Αρση βαρών, Στίβου, Τάε Κβο Ντο, Γυμναστικής και Πάλης) μετέχουν συνολικά 81 άτομα – 75 άντρες και 6 γυναίκες. Και από αυτές οι τρείς είναι στην ομοσπονδία Γυμναστικής.

Πως αντιμετωπίζεται μέσα σ’ αυτό το χώρο μιά γυναίκα?

Η αθλήτρια αντιμετωπίζεται προστατευτικά αλλά και απαιτητικά. Μέ τα δεδομένα του αντικειμένου αυτό είναι δίκαιο.

Από εκεί και πέρα μιά γυναίκα μπορεί να έχει δύο ρόλους στον αθλητικό χώρο, η σερβιτόρα που φέρνει τους καφέδες και η μασκότ της ομάδας / συλλόγου / ομοσπονδίας.

Δεν ενοχλεί η παρουσία της γυναίκας στα αθλητικά όργανα, κάθε άλλο. Αντιμετωπίζεται προστατευτικά, οι άντρες νοιώθουν ότι δίνει μιά ευχάριστη νότα στις κατά τα άλλα σοβαρές υποθέσεις του αθλητισμού. Αν και η ίδια δεχτεί αυτό το ρόλο τότε δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα. Αν όμως πάρει τον εαυτό της και τη δουλειά της στα σοβαρά αρχίζουν οι τριβές. Γιατί ακόμα και όταν η γυναίκα έχει περισσότερα προσόντα από τους άντρες του ίδιου χώρου, ακόμα και αν μετέχει επίσημα και με βούλα σε όργανα, όταν ο κόμπος φτάσει στό χτένι οι άντρες θεωρούν τη διοίκηση του αθλητισμού αντρική υπόθεση.

Αν κοιτάξτε τη σύνθεση των διοικήσεων τών αθλητικών ομοσπονδιών (μπορείτε να τις βρείτε στο www.sport.gov.gr), θα δείτε ότι οι περισσότερες ομοσπονδίες έχουν στο διοικητικό συμβούλιο μία γυναίκα, έτσι συμβολικά γιά να μην τους πούνε ότι δεν έχουν καμμία. Ελάχιστες ομοσπονδίες έχουν δεύτερη ή τρίτη γυναίκα στο συμβούλιο, ενώ πολλές δεν έχουν ούτε μία. Και ούτε μία γυναίκα δεν αξιώθηκε να μετέχει στο διοικητικό συμβούλιο της Ελληνικής Ολυμπιακής Επιτροπής, που είναι και η ανώτατη Αθλητική Αρχή της χώρας.

Κατ’ επέκταση όλα τα περί τον αθλητισμό διαπνέονται από την ίδια νοοτροπία. Η αθλητική δημοσιογραφία είναι κυρίως αντρική υπόθεση, τα πρώτα ρήγματα είναι σχετικά πρόσφατα και προέρχονται από την τηλεόραση που θέλει κυρίως την εικόνα της γυναίκας. Οι αθλητικές επιτροπές των κομμάτων ακολουθούν τον ίδιο δρόμο.

Το χειρότερο είναι ότι πολλές άξιες γυναίκες του αθλητικού χώρου δέχονται αυτή τη κατάσταση ως φυσιολογική. Ετσι και χειρότερα γνώρισαν τον αθλητισμό, έτσι συνεχίζουν. Αν δεν αλλάξουμε οι γυναίκες του αθλητισμού τη δική μας πρώτα νοοτροπία και αν δεν αυξήσουμε τις απαιτήσεις μας φοβάμαι ότι ο χώρος της διοίκησης του αθλητισμού θα μείνει γιά καιρό ακόμα ανδροκρατούμενο φέουδο.

Βήματα γίνονται βέβαια. Πρόσφατα η Αννα Βερούλη ανέλαβε τη διοίκηση του Ολυμπιακού Σταδίου, μιά μεγάλη κατάκτηση γιά όλες τις γυναίκες του αθλητισμού. Οι επιτυχίες των αθλητριών μας στο Σίδνεϋ προοιωνίζουν ένα καλύτερο μέλλον, τα 5 στα 13 μετάλλια τα έφεραν γυναίκες. Θα πουν σ’ αυτές τις κοπέλλες αύριο ότι είναι άσχετες? Ναι θα το πούν. Θα περάσει όμως?

Το θέμα είναι ότι ο δυσκολότερος αγώνας είναι εκείνος που προσπαθεί να αλλάξει τη νοοτροπία των ανθρώπων. Αλλά γυναίκες που έχουν μάθει στη συστηματική επίμονη και επίπονη δουλειά που χρειάζεται ο πρωταθλητισμός μπορούν να τα καταφέρουν.