fbpx

maties

Μας θεωρούν… βόδια

Apr 13, 2008

Η Ματιά της Ελένης Αρθρο της Ελένης Αυλωνίτου στην ΑΥΓΗ, 13 Απριλίου 2008   Μας θεωρούν… βόδια Οι Αμερικανοί έχουν μία εξαιρετικά παραστατική έκφραση που περιγράφει άριστα την κατάσταση στην οποία βρέθηκε ο Ελληνικός πρωταθλητισμός μετά την αποκάλυψη της υπόθεσης ντόπινγκ στην εθνική ομάδα άρσης βαρών, «η στιγμή που οι ακαθαρσίες πέφτουν πάνω στον ανεμιστήρα». Δεν είναι απλά η στιγμή που δημιουργείται κάποιο πρόβλημα ή που αποκαλύπτεται η ύπαρξή του, δεν είναι καν η στιγμή που ξεχειλίζει κάποιο ποτήρι ή που ξεκινάει κάποιο μαχαίρι γιά να φτάσει σε κάποιο κόκκαλο. Είναι η στιγμή που σπάει ένας υπόνομος και καλύπτει με το περιεχόμενό του τους πάντες και τα πάντα. Κανείς δεν περίμενε τον αιφνιδιαστικό έλεγχο της διεθνούς ομοσπονδίας άρσης βαρών γιά να πληροφορηθεί ότι υπάρχει ντόπινγκ στον Ελληνικό αθηλητισμό γενικά ή στην άρση βαρών ειδικά. Τα μάθαμε πριν 4 χρόνια στην Αθήνα όταν τιμωρήθηκε και έχασε το μετάλλιό του ο Λεωνίδας Σαμπάνης. Τώρα όμως η συγκυρία των γεγονότων το έφερε να αποκαλυφθεί σε όλη του τη έκταση το πλέγμα του ντόπινγκ που καλύπτει ασφυκτικά τον Ελληνικό αθλητισμό. Με αυτόν τον ένα αιφνιδιαστικό έλεγχο αποκαλύφτηκε ότι οι αθλητές μας ντοπάρονται συστηματικά, ντοπάρονται από την ίδια τους την ομοσπονδία με δαπάνη του Ελληνικού κράτους και ντοπάρονται με τρόπο εξαιρετικά επικίνδυνο γιά την υγεία τους. Γιά όλα αυτά βέβαια υπήρχαν ενδείξεις και φήμες από χρόνια, αλλά οι αποδείξεις ξεπέρασαν ακόμα και τα πιό απαισιόδοξα σενάρια. Πέρα από το συστηματικό, οργανωμένο και ομοιόμορφο του πράγματος, εγώ στέκομαι ιδιαίτερα στη σύνθεση του σκευάσματος που αποκαλύφτηκε ότι χρησιμοποιήθηκε. Το βασικό συστατικό είναι το αναβολικό μεθυλτριενολόνη. Ο περισότερος κόσμος βέβαια θα σταθεί στη λέξη «αναβολικό», εγώ όμως θα σταθώ στο συγκεκριμένο αναβολικό. Η μεθυλτριενολόνη είναι τροποποιημένη μορφή της ενέσιμης τρενβολόνης, γιά να μπορεί να χορηγείται από το στόμα χωρίς ένεση. Αυτά τα δύο αναβολικά παρουσιάζουν την ισχυρότερη σύνδεση στους υποδοχείς ανδρογόνων από κάθε άλλη αναβολική ουσία, με αποτέλεσμα να χρησιμοποιούνται συχνά ως πρότυπα αναφοράς γιά τα υπόλοιπα αναβολικά ως προς αυτήν την ιδιότητα. Η τρενβολόνη έχει και μία άλλη ενδιαφέρουσα στην κτηνοτροφία ιδιότητα, αυξάνει την διατροφική απόδοση, δηλαδή το ποσοστό της καταναλωνόμενης τροφής που μετατρέπεται σε μυϊκή μάζα, δηλαδή κρέας. Ετσι η ουσία αυτή χρησιμοποιείται στην πάχυνση βοοειδών σε χώρες όπου αυτό επιτρέπεται (στις χώρες της Ευρωπαϊκής Ενωσης η πάχυνση κτηνοτροφικών ζώων με αναβολικά απαγορεύεται όμως, γιατί τα υπολείμματά τους βλάπτουν τον άνθρωπο). Η τρενβολόνη και η μεθυλτριενολόνη έχουν φυσικά τις συνήθεις παρενέργειες των αναβολικών, ότι και να λέμε όμως δεν είναι όλα τα αναβολικά ίδια. Η μεθυλτριενολόνη, που επιλέχτηκε να χρησιμοποιηθεί στους αθλητές μας, είναι από τις πιό επικίνδυνες αναβολικές ουσίες που υπάρχουν, τόσο επικίνδυνη που ποτέ δεν έχει εγκριθεί ποτέ γιά καμμία φαρμακευτική χρήση στον άνθρωπο. Η χρήση της συνεπάγεται καταπόνηση του ήπατος, σεξουαλική ανικανότητα και ελάττωση της λίμπιντο στους άντρες, ανάπτυξη ανδρικών σεξουαλικών χαρακτηριστικών στις γυναίκες. Η μεθυλτριενολόνη έχει ακόμα την ιδιότητα να αυξάνει την δράση των οιστρογόνων, οπότε στο σκεύασμα μπήκε και ένα αντιοιστρογόνο. Επειδή η κατανάλωση του σκευάσματος συνοδεύεται από εξαντλητική και ιδιαίτερα επίπονη προπόνηση γιά να υπάρξει αποτέλεσμα, μπαίνει προληπτικά και ένα ισχυρό οπιοειδές αναλγητικό, η βουπρενορφίνη. Κάποιος κάπου λοιπόν κάθησε και έφτιαξε αυτό το σκεύασμα με αποκλειστικό στόχο το ντόπινγκ αθλητών, οι παράγοντες του Ελληνικού αθλητισμού το πλήρωσαν με τα λεφτά των φορολογούμενων και το έδωσαν στους αθλητές μας, ενώ σήμερα όλοι τους κάνουν τον Κινέζο. Τι να θαυμάσει εδώ κανείς; Την κοροϊδία; Την αδιαφορία γιά τη ζωή των αθλητών μας; Την προσπάθεια της σημερινής και της προηγούμενης πολιτικής ηγεσίας να παραστήσει ότι δεν ξέρει τίποτα; Οι παράγοντες του Ελληνικού αθλητισμού βέβαια έχουν μάθει να θεωρούν βόδια και τους αθλητές και τον Ελληνα φίλαθλο και φορολογούμενο, αλλά είπαμε, αυτή τη...

Περισσότερα

Ορόσημο

Feb 10, 2008

Η Ματιά της Ελένης Αρθρο της Ελένης Αυλωνίτου στην ΑΥΓΗ, 10 Φεβρουαρίου 2008   Ορόσημο Αυτή τη βδομάδα η Ελληνική κολύμβηση σημείωσε μία ιστορική πρωτιά. Δεν ήταν κάποια επίζηλη διάκριση όμως, δεν ήταν ένα καινούργιο ρεκόρ ή μία σημαντική επίδοση. Δεν ήταν καν μία ευχάριστη στιγμή. Τίποτα δεν λάμπρυνε καμμία πισίνα, απλά αυτά που ξεκίνησαν δίπλα σε πισίνα κάποτε έφτασαν στην κατάληξή τους στο Ε’ Τριμελές Εφετείο Αθηνών. Γιά πρώτη φορά στην Ελλάδα, ένας προπονητής και ένας γιατρός τιμωρήθηκαν με φυλάκιση γιατί ντοπάρισαν αθλητή! Παλιοί πρωταθλητές της κολύμβησης και οι δύο, ο Χαράλαμπος Παπανικολάου, προπονητής τότε της Κολυμβητικής Ομοσπονδίας, προπονούσε το 2001 τον τότε 18 χρονό Βασίλη Δεμέτη, ενώ ο γιατρός Μανώλης Κανδρής τον επέβλεπε ιατρικά. Ολα πήγαιναν όμορφα και ωραία, ως τη στιγμή που ο Βασίλης Δεμέτης βρέθηκε ντοπαρισμένος στους Μεσογειακούς αγώνες του 2001 στην Τύνιδα. Αρχικά όλοι στράφηκαν κατά του αθλητή, που τιμωρήθηκε μάλιστα από την Ελληνική Κολυμβητική Ομοσπονδία με ισόβιο αποκλεισμό και από την Διεθνή Ομοσπονδία με τετραετή αποκλεισμό από κάθε αγωνιστική δραστηριότητα. Αυτό μετά βέβαια περιορίστηκε σε διετή αποκλεισμό, που είναι το μέγιστο που επιβάλλεται σε αθλητή γιά την πρώτη παράβαση ντόπινγκ. Τότε ο Δεμέτης και ο πατέρας του εξανίσταντο ότι ο αθλητής είχε ντοπαριστεί από τη ίδια την ομοσπονδία χωρίς να το ξέρει, γιά να ακούσουν τις λοιδορίες πολλών επίδοξων μελών του συλλόγου “τάξις και ηθική”. Ο Βασίλης Δεμέτης κατέθεσε ότι του είχε κάνει ένεση ο εθνικός προπονητής Χαράλαμπος Παπανικολάου με σκεύασμα που είχε δώσει ο γιατρός Μανώλης Κανδρής, χωρίς φυσικά να μπορεί ο ίδιος να γνωρίζει ποιό σκεύασμα είχε μέσα στη σύρριγγα. Αλλά βέβαια θα πείτε, αυτά λένε όλοι… Η περίπτωση Δεμέτη όμως είχε μία τεχνική ιδιομορφία με νομικές συνέπειες. Το αναβολικό που βρέθηκε στον έλεγχο της Τύνιδας παραγότανε τότε από μοσχαρίσιο αίμα, την εποχή ακριβώς της κρίσης των τρελών αγελάδων. Την εποχή εκείνη όλα τα φαρμακευτικά σκευάσματα από βοοειδή είχαν χαρακτηριστεί επικίνδυνα, οπότε πέρα από την παράβαση των κανονισμών ντόπινγκ, υπήρχε και ένα ζήτημα έκθεσης της υγείας του αθλητή σε σοβαρό κίνδυνο. Ο πατέρας του Δεμέτη αποφάσισε να προχωρήσει το θέμα νομικά ως το τέλος και κατέθεσε μήνυση. Ο Εισαγγελέας πείστηκε από την έρευνα ότι κάτι συμβαίνει και προχώρησε σε δίωξη. Τα χρόνια πέρασαν με την υπόθεση να προχωράει με τους αργούς ρυθμούς των δικαστηρίων. Στο μεταξύ ο Βασίλης Δεμέτης εξέτισε την διετή ποινή του και γύρισε στην πισίνα, όπου αναδείχτηκε σε κολυμβητή υψηλής κλάσης. Πρωτοδίκως καταδικάστηκε ο Κανδρής και αθωώθηκε ο Παπανικολάου. Τώρα το εφετείο καταδίκασε και τους δύο σε 15 μήνες φυλάκιση με αναστολή και 10μηνη αναστολή της επαγγελματικής τους δραστηριότητας. Οπότε στο ερώτημα “ποιός ντοπάρει τους αθλητές μας”, σήμερα υπάρχει δεδικασμένη απάντηση, η ίδια η αθλητική ομοσπονδία ντοπάρει τους αθλητές της! Η ομοσπονδία που στη συνέχεια γυρίζει και τους τιμωρεί με ισόβιους αποκελισμούς αν πιαστούν ντοπαρισμένοι. Η ομοσπονδία που χρηματοδοτείται από το κράτος γιά τα λειτουργικά της έξοδα (διότι άλλο να είναι απλά ντοπαρισμένος, άλλο να είσαι ντοπαρισμένος δημασία δαπάνη). Η ομοσπονδία που βάζει σε κίνδυνο την υγεία τους και τη ζωή τους. Η διοίκηση της Ελληνικής Κολυμβητικής Ομοσπονδίας παραμένει σήμερα η ίδια που ήταν και το 2001, όταν είχε θεωρήσει πως σε μία τόσο σοβαρή περίπτωση ντόπινγκ ταιριάζει μονάχα η ποινή του ισόβιου αποκλεισμού από τον αθλητισμό. Τώρα που τα δικαστήρια ξεκαθάρισαν τελικά τα πραγματικά περιστατικά αυτής της υπόθεσης, μένει να δούμε αν η διοίκηση της Ελληνικής Κολυμβητικής Ομοσπονδίας θα επιβάλλει με συνέπεια την ίδια ποινή ισόβιου αποκλεισμού στον εαυτό...

Περισσότερα

Και στα δικά μας…

Feb 3, 2008

Η Ματιά της Ελένης Αρθρο της Ελένης Αυλωνίτου στην ΑΥΓΗ, 3 Φεβρουαρίου 2008   Και στα δικά μας… Τρείς βδομάδες γράφω γιά τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι Κινέζοι, αλλά αυτοί τουλάχιστον καλούνται να αντιμετωπίσουν ολόκληρη Ολυμπιακή διοργάνωση. Τα περάσαμε και εμείς και τα ξέρουμε. Εμείς πάλι μετά τη δική μας Ολυμπιακή πανδαισία, ξαναγυρίσαμε στην συνήθη σε έκταση συμμετοχή μας σε όλα αυτά, τους στέλνουμε την Ολυμπιακή φλόγα από νωρίς και μετά τους στέλνουμε και μία Ολυμπιακή ομάδα. Βέβαια αυτή τη φορά που είχαμε την αμέσως προηγούμενη διοργάνωση, διάφοροι δικοί μας αρμόδιοι και βαθείς γνώστες των Ολυμπιακών θεμάτων πηγαινόρχονται συνέχεια στο Πεκίνο γιά να δώσουν τα φώτα τους. Ευγενικοί πάντα οι Κινέζοι… Πλησιάζει όμως η στιγμή που θα πρέπει να δώσουμε πραγματικά αν όχι τα φώτα μας, τουλάχιστον την φλόγα του ήλιου της Αρχαίας Ολυμπίας. Θα γίνει η συνήθης αρχαιοπρεπής τελετή, θα ευαρεστηθεί ο Απόλλων να ανάψει τη δάδα και μετά θα ευαρεστηθούν και οι σπόνσορες να πληρώσουν την ανά την υφήλιο περιφορά της σε παγκόσμια τηλεοπτική μετάδοση. Το πρόγραμμα από Ελληνικής πλευράς έχει ήδη ανακοινωθεί, στις 24 Μαρτίου στις 12 το μεσημέρι ξεκινάει η τελετή, μετά ακολουθεί επταήμερη περιφορά της φλόγας σε 16 νομούς της χώρας με τη συμμετοχή 605 λαμπαδηδρόμων, που μας κάνουν 1.528 χιλιόμετρα γιά πούλημα σε σπόνσορες. Το τελευταίο βράδυ η φλόγα δανυκτερεύει στον Πανελλήνιο Γυμναστικό Σύλλογο στην Αθήνα (που έχει πρόεδρο τον και πρόεδρο της Ελληνικής Ολυμπιακής Επιτροπής κ. Μίνωα Κυριακού), ενώ την επόμενη μέρα, 30 Μαρτίου, μεταφέρεται στο Παναθηναϊκό Στάδιο, όπου παραλαμβάνεται από την Κινεζική Ολυμπιακή Επιτροπή γιά τα περαιτέρω. Ως συνήθως θα παρακολουθήσουμε όλοι με συγκίνηση την αφή της ιερής φλόγας στο στάδιο της Αρχαίας Ολυμπίας, ανάμεσα στα δέντρα… οπα, ποιά δέντρα: Κάτι λείπει από αυτή την τελετή αφής, λείπουν τα δέντρα! Τα έκαψε το καλοκαίρι ο Στρατηγός Ανεμος! Θυμόσαστε εκείνο το περίφημο του τότε Υπουργού Πολιτισμού, “κάηκαν μερικά δέντρα”; Φέτος με το που μπήκε η καινούργια χρονιά ο πρόεδρος της Ελληνικής Ολυμπιακής Επιτροπής και ιδιοκτήτης του Αντέννα κ. Μίνως Κυριακού φρόντισε από νωρίς να επισημάνει (με την πρώτη του ιδιότητα) ότι αν δεν γίνει κάτι γιά τα δέντρα αυτά, θα γίνουμε ρεζίλι διεθνώς. Διαβάζοντας στην ανακοίνωση της ΕΟΕ: “Γεννά τεράστια ερωτηματικά η ολιγωρία των υπευθύνων, η γραφειοκρατική προσέγγιση του ζητήματος και η αδυναμία να αντιληφθούν οι αρμόδιοι τον κίνδυνο διεθνούς διασυρμού της χώρας”, το πρώτο ερώτημα που μου γεννάται εμένα είναι, σε ποιά χώρα ζουν συνήθως τα μέλη της ΕΟΕ; Εκείνο το “γραφειοκρατική προσέγγιση” όμως θέλει επεξήγηση, αφού αποτελεί συχνά το φύλλο συκής που καλύπτει πολλά και διάφορα. Το μεγάλο ντράβαλο γίνεται γιατί οι αρμόδιες υπηρεσίες του Υπουργείου Πολιτισμού προχωρούν στους σχετικούς διαγωνισμούς δενδροφύτευσης με τους ρυθμούς του Δημοσίου, την ώρα που η ΕΟΕ θέλει να αναλάβει μόνη της τη δενδροφύτευση με χρήματα που δίνει η Κόκα Κόλα. Ελα όμως που εκεί είναι αρχαιολογικός χώρος! Οπότε η προσπάθεια να μπαλωθεί λιγουλάκι το χάλι πέφτει στο κενό και μένει να δούμε αν μπορεί να γίνει μία ευπρόσωπη τηλεοπτική παρουσίαση με τις κατάλληλες γωνίες λήψεις. Στο κάτω κάτω με μοντάζ μπορεί να σου δείχνουν ακόμα και τους καταρράκτες του Νιαγάρα πίσω από την ιέρεια αν θέλουν, ας ρωτήσει ο κ. Κυριακού στο άλλο μαγαζί του, εκεί ξέρουν. Αλλιώς μπορούν να καλύψουν τα καμμένα δέντρα με τίποτα πράσινες γιρλάντες, θα είναι απόλυτα μέσα στην αισθητική τους, εκτός αν φοβούνται πως θα τις πάρει και αυτές ο Στρατηγός...

Περισσότερα

Πεκίνο

Jan 27, 2008

Η Ματιά της Ελένης Αρθρο της Ελένης Αυλωνίτου στην ΑΥΓΗ, 27 Ιανουαρίου 2008   Πεκίνο Οι Ολυμπιακοί αγώνες πάντα ακολουθούν το χρήμα και την εξουσία. Περιοδεύουν ανά τετραετία τον πλανήτη (ανά διετία μαζί με τους χειμερινούς) και στέκονται όπου βρίσκουν ευπρόσωπες ανθούσες αγορές. Φροντίζουν να μην λειψουν από καμμία γειτονιά του πλανήτη γιά πολύ, αρκεί να βρίσκουν επαρκείς και πληρωμένες από άλλους υποδομές. Κολακεύουν τους ισχυρούς, αλλά προσπαθούν να έχουν και μία επίφαση δίκαιης κατανομής. Συνήθως κυκλοφορούν ανάμεσα σε Ευρώπη, Αμερική και Αυστραλία, πάνε όμως καμμιά φορά και παραπέρα. Πάντως εδώ και 60 χρόνια έναν κανόνα τηρούν με συνέπεια, δεν πάνε σε χώρες που δεν είναι σύμμαχοι των ΗΠΑ, εκτός αν οι χώρες αυτές λογίζονται παγκόσμιες δυνάμεις. Δείτε το έτσι, και η Κινεζική διοργάνωση φέτος αποκτά άλλη σημασία. Στην Κίνα γιά πολλά χρόνια ο Ολυμπιακός αθλητισμός είχε αντιμετωπιστεί με βάση το παλιό Σοβιετικό πρότυπο, σκοπός του Ολυμπιακού αθλητισμού ήταν η διεθνής προβολή των επιτευγμάτων της χώρας. Μαζί με τον στόχο ακολούθησαν και τα μέσα, ένα εκτεταμένο κρατικό σύστημα ντοπαρίσματος των αθλητών, που κάποια στιγμή χτύπησε κόκκινο στη ΔΟΕ. Με τον καιρό η Κίνα δέχτηκε την ένταξή της στο πλέγμα των διεθνών κανονισμών γιά το ντόπινγκ, που σημαίνει ότι δέχτηκε να ενεργεί πιό δυτικότροπα. Γιά τους Κινέζους η φετεινή διοργάνωση αποτελεί ακριβώς μία λαμπρή ευκαιρία προβολής των επιτευγμάτων της χώρας τους, μία ευκαιρία να σταθούνε στη διεθνή σκηνή ως απόλυτα ισότιμα μέλη της, αφού όχι μόνο μετέχουν στο μεγάλο διεθνές πανηγύρι της δύσης, αλλά το διοργανώνουν κιόλας. Οι Κίνα παίζει γιά τις εντυπώσεις, όχι απλά τις εντυπώσεις στα διάφορα ανά την υφήλιο Υπουργεία Εξωτερικών, αλλά γιά τις εντυπώσεις μέσα στο σαλόνι του κάθε Αμερικανού, Αγγλου, Γάλλου και Γερμανού. Με την διοργάνωση αυτή οι Κινέζοι επιδιώκουν να καταπολεμήσουν την δαιμονοποίησή τους από τα δυτικά ΜΜΕ και να προβάλλουν στον μέσο δυτικό καταναλωτή μία εικόνα υψηλής ποιότητας της χώρας τους γενικά. Δεν είναι παράδοξο που οι Ολυμπιακοί αγώνες του Πεκίνου θα είναι οι ακριβότεροι όλων των εποχών, αφού έπρεπε να καλυφτούν και πραγματικές ελλείψεις υποδομών και θεσμών, αλλά και ένα καλλιεργούμενο από ορισμένους δυτικούς κύκλους αντικινεζικό κλίμα. Από την άλλη μεριά όμως η αλήθεια είναι ότι η Κίνα, παρά την ραγδαία ανάπτυξή της, έχει περισσότερα να κρύψει από τις μουτζουρωμένες προσόψεις της Λεωφόρου Βασιλίσσης Σοφίας. Το έλλειμα δημοκρατίας και σεβασμού των ανθρωπίνων δικαιωμάτων είναι υπαρκτό, δεν το έχουν απλά εφεύρει οι δυτικοί επικριτές. Σε αντίθεση μάλιστα με την Νότια Κορέα που πριν 20 χρόνια συνδύασε την Ολυμπιακή διοργάνωση με το πέρασμα στη δημοκρατία, η Κίνα δεν επιθυμεί να κάνει τώρα κάτι τέτοιο. Ετσι καθώς μένουν πιά λιγότερες από 200 μέρες ως την έναρξη των αγώνων και καθώς οι αρχές του Πεκίνου θα μπαλώνουν τις τελευταίες τεχνικές τους ελλείψεις με διοικητικά μέτρα, αρχίζει να διαφαίνεται ότι το βασικό πεδίο της σύγκρουσης στο διάστημα που απομένει θα είναι η ελευθερία του τύπου. Οι στρατιές των αθλητών θα συνοδεύονται όπως πάντα από στρατιές ξένων δημοσιογράφων, που διεκδικούν από τώρα να γράφουν και να μεταδίδουν από το Πεκίνο ότι θέλουν. Το ότι θέλουν βέβαια δεν σημαίνει μονάχα τα αποτελέσματα των αγώνων, αλλά και οτιδήποτε γιά την διοργάνωση, το τυχόν ντόπινγκ, το Πεκίνο γενικότερα, την Κίνα όλη. Εδώ το θέμα είναι πραγματικά λεπτό, γιατί όλοι εκείνοι οι δυτικοί τηλεθεατές στις πολυθρόνες τους θα εισπράξουν τελικά ότι τους δώσουν οι δημοσιογράφοι. Φαντάζομαι ότι το χωριό Ποτέμκιν των δημοσιογράφων θα είναι ήδη έτοιμο στο Πεκίνο, με ελεύθερες συνδέσεις ίντερνετ και χαμογελαστούς γλωσσομαθείς Κινέζους έτοιμους να δώσουν μία καλή εικόνα της χώρας τους. Τελικά μάλιστα νομίζω ότι θα το καταφέρουν, αφού αυτή είναι η επιθυμία των πολυεθνικών ιδιοκτητών του θεσμού, που τα έχουν σκεφτεί όλα αυτά πολύ πρίν ανοίξει το...

Περισσότερα

Ποτέμκιν

Jan 20, 2008

Η Ματιά της Ελένης Αρθρο της Ελένης Αυλωνίτου στην ΑΥΓΗ, 20 Ιανουαρίου 2008   Ποτέμκιν Είναι δεδομένο ότι οι σύγχρονοι Ολυμπιακοί αγώνες έχουν πάντα ένα πολιτικό ρόλο, πέρα από την εμπορική και αθλητική σημασία τους. Στη σημερινή εποχή της τηλεόρασης, οι Ολυμπιακοί αγώνες αποτελούν ένα διεθνές γεγονός, όχι μόνο με την έννοια ότι σε αυτούς μετέχουν αθλητές από όλες τις χώρες, αλλά με την έννοια ότι δισεκατομμύρια άνθρωποι, σχεδόν σε κάθε γωνιά του πλανήτη, έχουν τη δυνατότητα να τους ζήσουν από κοντά σε συνεχή μετάδοση μέσα στο ίδιο τους το σπίτι. Με την έννοια αυτή οι σύγχρονοι Ολυμπιακοί αγώνες αποτελούν το απόλυτο διεθνές γεγονός. Ενα τέτοιο γεγονός φυσικά δημιουργεί εντυπώσεις γιά την διοργανώτρια χώρα που επηρεάζούν το κλίμα μέσα στο οποίο κινούνται οι διεθνείς σχέσεις της. Από την άλλη μεριά όμως οι Ολυμπιακοί αγώνες έχουν ιδιοκτήτες και διαχειριστή. Ιδιοκτήτες των αγώνων είναι οι πολυεθνικές που τους έχουν αγοράσει ως σπόνσορες με μακροχρόνια συμβόλαια, διαχειριστής είναι η ΔΟΕ που από την Λωζάννη φροντίζει να κερδίζουν οι μέτοχοι και να μακροημερεύει το μαγαζί. Ενα διεθνές γεγονός με τέτοιους ιδιοκτήτες είναι φυσικό να προσλαμβάνει το δικό τους αξιακό σύστημα και να το χρησιμοποιεί ως μέτρο αξιολόγησης των συμμετεχόντων, αλλά κυρίως της διοργανώτριας χώρας. Οι διαχειριστές και οι ιδιοκτήτες δεν είναι ουδέτεροι, έχουν θέση. Βρίσκονται στον πυρήνα της παγκοσμιοποιημένης οικονομίας και προβάλλουν τις αξίες της. Θέλουν διοργανώτριες χώρες που να μετέχουν στο σύστημα αυτό ολοκληρωτικά, αλλά και που να το κάνουν να φαίνεται πετυχημένο, δηλαδή εύπορο, ειρηνικό, δημοκρατικό. Θελουν να βλέπουν χαρούμενα πρόσωπα, που επιβεβαιώνουν πόσο ωραίο γιά όλους είναι το σύστημα που, ομολογουμένως, είναι πάρα πολύ ωραίο γιά τους ίδιους. Θέλουν οι αγώνες να έχουν μήνυμα και το μήνυμα αυτό να είναι “όλοι χαρούμενοι μαζί πίνουμε κόκα κόλα”. Οταν οι αγώνες διοργανώνονται από μία εύπορη και δημοκρατική δυτική χώρα, η επίτευξη του παραπάνω στόχου είναι εύκολη. Το μόνο ζητούμενο είναι να γίνεται στρωτά η διοργάνωση, γιά να δίνει στον υπόλοιπο κόσμο καλή εντύπωση γιά τις δυτικές χώρες γενικά. Το πεδίο αυτό το Σίδνεϋ θριάμβευσε, η Ατλάντα χώλαινε, η Αθήνα τα κατάφερε. Βέβαια γιά να πετύχει ο στόχος αυτός πρέπει ακόμα και στο Σίδνεϋ, την Ατλάντα, την Αθήνα να κρυφτούν από τον τηλεοπτικό φακό οι φυσικές ατέλειες, οι εσωτερικές αντιπαραθέσεις, η πραγματική καθημερινότητα της διοργανώτριας πόλης. Πρέπει να βαφτούν οι προσόψεις των κτιρίων στους δρόμους που περνάει ο μαραθώνιος. Πρέπει να υπάρξει συμφωνία των “κοινωνικών εταίρων” ότι τις μέρες εκείνες δεν θα γίνονται απεργίες, διαδηλώσεις, πολιτικές συγκεντρώσεις. Πρέπει όλη η διοργανώτρια πόλη να γίνει ένα μεγάλο χωριό Ποτέμκιν, σαν εκείνα που έστηνε ο Υπουργός της Μεγάλης Αικατερίνης γιά να της εξωραΐζει την κατάσταση της Ρωσικής υπαίθρου στις περιοδείες της. Αυτό όμως, όπως διαπιστώσαμε πριν λίγα χρόνια στην Αθήνα, δεν είναι αδύνατο. Μερικές φορές όμως οι αγώνες δεν διοργανώνονται από μία δυτική χώρα, μερικές φορές την διοργάνωση αναλαμβάνει κάποια χώρα που βρίσκεται σε μεταβατική φάση προς την πλήρη ένταξη στο δυτικό σύστημα της παγκοσμιοποιημένης οικονομίας με ένα δυτικό, ευπρόσωπο τρόπο. Τέτοια ήταν η περίπτωση της Νότιας Κορέας πριν 20 χρόνια, όπου η διοργάνωση σηματοδότησε το πέρασμα της χώρας από τις στρατιωτικές δικτατορίες στην δημοκρατία δυτικού τύπου. Η Νότια Κορέα όμως είχε ήδη τότε επαρκή οικονομική ανάπτυξη και ήταν σταθερός σύμμαχος των ΗΠΑ. Φέτος όμως οι Ολυμπιακοί αγώνες κάνουν ένα τεράστιο άλμα με την Κινεζική διοργάνωση. Η Κίνα σαφώς μετέχει βέβαια στο σύστημα της παγκοσμιοποιημένης οικονομίας και σαφώς μπορεί να σηκώσει σαν πούπουλο το κόστος των αγώνων, δεν το κάνει όμως με τρόπο δυτικό και ευπρόσωπο, ενώ σαφώς δεν είναι σύμμαχος των ΗΠΑ. Στους ασυνήθιστους αυτούς Ολυμπιακούς θα σταθούμε και την άλλη...

Περισσότερα

Ενδιαφέροντες καιροί

Jan 13, 2008

Η Ματιά της Ελένης Αρθρο της Ελένης Αυλωνίτου στην ΑΥΓΗ, 13 Ιανουαρίου 2008   Ενδιαφέροντες καιροί Γιά τους Κινέζους η προτροπή “να ζεις σε ενδιαφέροντες καιρούς” θεωρείται ιδιαίτερα βαριά. Δεν είναι κάτι που λες στους φίλους σου, σηκώνει παραξήγηση! Παραδοσιακά ο Κινεζικός πολιτισμός δίνει μεγάλη σημασία στη σταθερότητα και δεν αγαπά τη μεγάλη ανακατωσούρα. Ετσι λένε δηλαδή, γιατί φέτος, στο Πεκίνο τουλάχιστον, οι καιροί προδιαγράφονται αρκετά ενδιαφέροντες. Μπήκε το 2008, που είναι η Ολυμπιακή χρονιά του Πεκίνου, οπότε γιά να το πούμε Ελληνικά, σε λίγο φτάνει ο κόμπος στο χτένι. Θυμόμαστε όλοι την αντίστοιχη περίοδο στην Αθήνα πριν 4 χρόνια, όταν οι υπεύθυνοι έτρεχαν γιά να προλάβουν, αλλά τα προβλήματα του Πεκίνου σήμερα είναι πολύ διαφορετικά από τα προβλήματα της Αθήνας το 2004. Εμείς εδώ αντιμετωπίζαμε κυρίως ημιτελή έργα και όλοι ρωτούσαν αν θα ήμασταν έτοιμοι στην ώρα μας. Στο Πεκίνο αντίθετα τα έργα είναι ήδη έτοιμα, τα προβλήματα αφορούν κυρίως τις συνθήκες τέλεσης των αγώνων. Στην Αθήνα των Ολυμπιακών έργων ένα από τα βασικά ζητήματα όσων είχαμε τότε αντίρρηση στην ανάληψη της διοργάνωσης ήταν η περιβαλλοντική επιβάρυνση που έφερναν τα Ολυμπιακά έργα στο λεκανοπέδιο. Σήμερα στο Πεκίνο το βασικό πρόβλημα είναι επίσης περιβαλλοντικό, δεν έχει όμως προκληθεί από την Ολυμπιακή προετοιμασία, υπήρχε και υπάρχει στο Πεκίνο ανεξάρτητα από αυτήν. Η ατμοσφαιρική ρύπανση του Πεκίνου των 17 εκατομμυρίων κατοίκων είναι το μεγάλο πρόβλημα που απειλεί τους επόμενους Ολυμπιακούς Αγώνες. Το Πεκίνο και όλη η Κίνα βρίσκονται ακόμα στη φάση εκείνη που ένα μεγάλο μέρος της παραγόμενης ενέργειας προέρχεται από το κάρβουνο, ενώ έχουν περάσει παράλληλα στην επόμενη φάση, εκείνη της ραγδαίας διάδοσης του αυτοκινήτου.1000 καινούργια αυτοκίνητα κυκλοφορούν κάθε μέρα στο Πεκίνο. Το τελικό αποτέλεσμα είναι, πως να το πούμε, ορατό δια γυμνού οφθαλμού. Στο Πεκίνο βλέπεις τι αναπνέεις! Η τέλεση Ολυμπιακών αγώνων σε μία τέτοια ατμόσφαιρα γίνεται προβληματική, ιδιαίτερα γιά τα αγωνίσματα αντοχής. Ετσι η ΔΟΕ έφτασε να δηλώσει ότι δεν αποκλείει το ενδεχόμενο αναβολής κάποιων Ολυμπιακών αγωνισμάτων, όπως του Μαραθωνίου δρόμου και των ποδηλατοδρομιών αντοχής, αν τις προγραμματισμένες μέρες των αγώνων η ατμοσφαιρική ρύπανση στο Πεκίνο υπερβεί ορισμένα όρια. Αν λάβει κανείς υπόψη του την απόλυτη οικονομική εξάρτηση των αγώνων από τα τηλεοπτικά δικαιώματα και την ανάγκη των τηλεοπτικών σταθμών να μεταδίδουν το πρόγραμμα που είπαν την ώρα που το είπαν, φαίνεται πως οι υπεύθυνοι του Ολυμπιακού τσίρκου θα διαπιστώσουν σύντομα πως η καταστροφή του περιβάλλοντος μπορεί να έχει άμεσες συνέπειες στη τσέπη τους από ένα σημείο και πέρα, από τον φετεινό Αύγουστο ας πούμε. Βέβαια οι διοργανωτές θα κάνουν ότι μπορούν γιά να περιορίσουν την ατμοσφαιρική ρύπανση τις μέρες των αγώνων με μέτρα της τελευταίας στιγμής, όπως ο περιορισμός της κυκλοφορίας των αυτοκινήτων, οπότε μένει να δούμε αν μπορούν ταυτόχρονα να λειτουργούν την πόλη γιά τους τουρίστες και να μην την λειτουργούν γιά τους κατοίκους της. Στην Αθήνα το αντίστοιχο εγχείρημα πέτυχε ως ένα βαθμό, αλλά η Αθήνα και μικρότερη είναι και αδειάζει σχετικά το καλοκαίρι από μόνη της και χαμηλότερη ατμοσφαιρική ρύπανση έχει. Στο Πεκίνο όμως όλα αυτά τα ζητήματα έχουν μία άλλη διάσταση, αφού το Πεκίνο είναι η μεγαλύτερη πόλη που έχει αναλάβει ποτέ την τέλεση Ολυμπιακών αγώνων. Πάντως εγώ από την πλευρά μου θα βοηθήσω την απρόσκοπτη τέλεση των Ολυμπιακών αγώνων του Πεκίνου με τον ίδιο ακριβώς τρόπο που βοήθησα και την απρόσκοπτη τέλεση των Ολυμπιακών αγώνων της Αθήνας, τις μέρες εκείνες αντί να επιβαρύνω το κυκλοφοριακό πρόβλημα των Ολυμπιακών πόλεων, έκανα και θα κάνω τα μπάνια μου σε κάποιο Ελληνικό...

Περισσότερα

Η βράβευση της ελπίδας

Dec 16, 2007

Η Ματιά της Ελένης Αρθρο της Ελένης Αυλωνίτου στην ΑΥΓΗ, 16 Δεκεμβρίου 2007   Η βράβευση της ελπίδας Συνήθως τα ετήσια βραβεία που απονέμει ο Πανελλήνιος Σύνδεσμος Αθλητικού Τύπου – ΠΣΑΤ γιά τους καλύτερους αθλητές και τις καλύτερες ομάδες της χρονιάς που πέρασε δεν είναι αμφιλεγόμενα. Τις περισσότερες χρονιές είναι μάλλον καθαρό με αθλητικά κριτήρια ποιοί αθλητές και ποιές ομάδες αναδείχτηκαν κορυφαίοι. Σπάνια τυχαίνει να αντιμετωπίζει ο ΠΣΑΤ ισάξια αθλητικά επιτεύγματα, οπότε το πολύ να δημιουργηθεί ζήτημα γιά το ποιός θα πρέπει να είναι πρώτος και ποιός δεύτερος. Τα κριτήρια είναι αρκετά καθαρά, καλύτερος είναι αυτός που πέτυχε τα καλύτερα, την ψηλότερη διάκριση στη σημαντικότερη διοργάνωση, Αν η χρονιά έχει πολλές κορυφαίες διακρίσεις, τότε περνάμε στη θεωρούμενη δυσκολία του επιτεύγματος ή τη σχετική δημοφιλία του κάθε αθλήματος. Με αυτά τα κριτήρια, το να κερδίσεις ένα κορυφαίο τίτλο είναι πιό σημαντικό από το να προκριθείς γιά συμμετοχή σε μία διοργάνωση, όπου μπορεί βέβαια να κερδίσεις, μπορεί όμως και να χάσεις. Φέτος όμως τα πράγματα αντιστράφηκαν τελείως. Μπορεί η ομάδα του Παναθηναϊκού στο Μπάσκετ να σάρωσε τα τρόπαια σε Ελλάδα και Ευρώπη, αλλά το βραβείο της καλύτερης ομάδας της χρονιάς πήγε στην Εθνική ποδοσφαίρου, γιατί κατάφερε να προκριθεί γιά συμμεροχή στο Euro μαζί μέ αλλους 15! Μάλιστα μέσα στη ζάλη των αθλητικών συντακτών ο προπονητής του ΠΑΟ Ζέλιμιρ Ομπράντοβιτς δεν είχε συμπεριληφθεί καν στην λίστα των πιό πετυχημένων προπονητών, το όνομά του μπήκε στη λίστα εν των υστέρων. Ο μπασκετμπωλίστας του ΠΑΟ Δημήτρης Διαμαντίδης ψηφίστηκε ως ο καλύτερος αθλητής της χρονιάς, οπότε έχουμε το παράδοξο αθλητής ομαδικού αθλήματος να πιάνει την κορυφή μόνος του, χωρίς την ομάδα του. Ηταν επόμενο Ομπράντοβιτς και Διαμαντίδης να είναι απόντες από τη βράβευση. Τι έπαθαν οι αθλητικοί συντάκτες; Ψήφισαν άθλημα, ψήφισαν ομάδα, ψήφισαν ως οπαδοί ή ψήφισαν ως αθλητικοί συντάκτες με αθλητικά και μόνο κριτήρια; Νομίζω ότι πέρα από οπαδικές προτιμήσεις, φέτος ψήφισαν κυρίως την ελπίδα, την ιστορία και τη σπανιότητα. Ελπίζουν ότι σε ένα χρόνο θα μπορέσουν να ψηφίσουν καλύτερη ομάδα της χρονιάς την Εθνική ποδοσφαίρου γιά διάκριση στο Euro, ξέρουν όμως ότι δεν το έχουν καθόλου σίγουρο, οπότε την ψήφισαν φέτος! Ετσι και αλλιώς το επίτευγμα του 2004 ήταν τόσο σημαντικό, που θέλουν αν γίνεται να το βραβεύουν κάθε χρονιά στο διηνεκές. Δίνουν ένα προβάδισμα στο ποδόσφαιρο, λογικό αφού είναι πάντα το δημοφιλέστερο άθλημα στη χώρα, δείχνουν όμως και κάτι ακόμα, κάτι καινούργιο ίσως γιά την Ελλάδα. Δείχνουν ότι οι Ελληνικές επιτυχίες στο Μπάσκετ θεωρούνται πιά κάπως δεδομένες. Αναγνωρίζεται η σημασία τους μεν, αλλά με ένα “α, πάλι εσείς εδώ;”. Πως νοιώθουν γιά όλα αυτά οι αθλητές; Ο κάθε αθλητής ξέρει τι πέτυχε και τι δεν πέτυχε. Οταν φτάσει η στιγμή να αναγνωριστεί το επίτευγμά του από τον ΠΣΑΤ με τον επίζηλο τίτλο του κορυφαίου της χρονιάς, νοιώθει τη δικαίωση των τόσων κόπων και προσπαθειών. Νοιώθει ότι επιβραβεύεται πιά όχι μονάχα από το πλατύ κοινό, αλλά και από αυτούς που ξέρουν καλά το αντικείμενο, δηλαδή από τους ειδικούς του χώρου. Αν όμως οι ειδικοί του χώρου προτιμήσουν να απονέμουν τα βραβεία με κριτήρια άλλα, πέρα από τα αντικειμενικά αθλητικά και μόνο κριτήρια, τότε το βραβείο χάνει την ιδιαίτερη σημασία του. Γίνεται απλά μία ακόμη πλακέτα, από αυτές που όλοι οι αθλητές έχουν σε αφθονία στο σπίτι...

Περισσότερα