Αγάπη και αμηχανία

Jun 15, 2008

Η Ματιά της Ελένης Αρθρο της Ελένης Αυλωνίτου στην ΑΥΓΗ, 15 Ιουνίου 2008   Αγάπη και αμηχανία Αυτές τις μέρες με το EURO μπορούμε όλοι να παρακολουθήσουμε στην τηλεόραση την αθλητική δημοσιογραφία στην πιό οικεία εκδοχή της, άντρες δημοσιογράφοι περιγράφουν αγώνες ποδοσφαίρου αντρικών ομάδων. Το συγκεκριμένο αθλητικό σκηνικό είναι το πιό οικείο όχι μόνο γιά το κοινό, αλλά και γιά τους ίδιους τους αθλητικούς δημοσιογράφους. Δεν είναι βέβαια εύκολη δουλειά η ζωντανή τηλεοπτική μετάδοση ποδοσφαιρικού αγώνα, αφού η δράση τρέχει γρήγορα, πιό γρήγορα από τη γλώσσα καμμιά φορά. Εχουν όμως μία ευκολία οι σχολιαστές ποδοσφαιρικού αγώνα ανδρών, δεν υπάρχει περίπτωση να υπεισέλθει στη συγκεκριμένη δουλειά τους καμμία αξιακή αμφισβήτηση. Η περιγραφή τους κινείται στα ιδεολογικά πλαίσια εκείνου του μνημειώδους «αγωνίζονται σαν λέοντες». Η ανδρική ρώμη εκφράζεται ομαδικά, μέσα στα πλαίσια ένος αθλήματος που θέλει τέχνη και που έχει συγκεκριμένους κανόνες. Ο δημοσιογράφος περιγράφει ακριβώς την εκδήλωση αυτής της ανδρικής ρώμης, με ιδιαίτερη έμφαση στην τεχνική, στους κανόνες και στο αποτέλεσμα. Τι γίνεται όμως στην περίπτωση που ο αθλητικός δημοσιογράφος έχει απέναντί του αντί γιά λέοντες, λέαινες; Τι αλλάζει στη δημοσιογραφική κάλυψη του γυναικείου αθλητισμού; Από τεχνική άποψη καταρχάς δεν αλλάζει σχεδόν τίποτα, το κάθε άθλημα έχει τις δικές του ιδιομορφίες, είτε αγωνίζονται άντρες είτε γυναίκες. Ο δημοσιογράφος που έχει καλύψει ένα άθλημα ανδρών, θα προσεγγίσει το ίδιο άθλημα γυναικών με την ίδια τεχνογνωσία. Μέσα από τις χαραμάδες της κάλυψης όμως φυσάει συχνά διαφορετικός άνεμος. Στις χαραμάδες του αγώνα ανδρών, στα κενά χρόνου δηλαδή που αφήνει η ροή του αγώνα και ο τηλεοπτικός χρόνος, ο δημοσιογράφος θα μας δώσει πληροφορίες τεχνικές και ιστορικές, αλλά και σχόλια επί της «ρώμης των λεόντων». Στις γυναίκες όμως μερικές φορές μπερδεύεται. Ενώ ο αθλητικός αγώνας ανδρών εκφράζει εντελώς αβίαστα τα στερεότυπα του ανδρισμού, ο αθλητικός αγώνας γυναικών αναποδογυρίζει τα αντίστοιχα στερεότυπα θηλυκότητας. Οταν ο Μίμης κατεβαίνει με τη μπάλα και τον κόβει δυνατά ο Μάριος, ξέρουμε πως να το πούμε. Οταν κανεβαίνει η Μιμίκα με τη μπάλα και την κόβει δυνατά η Μαρία, ε κάπου κάτι μας ξενίζει. Οι αθλητικοί δημοσιογράφοι βέβαια έχουν αναπτύξει διάφορες τεχνικές γιά να γεμίσουν τον αμήχανο χρόνο. Υπάρχει το «ναι μεν, αλλα», όπου σε τακτά διαστήματα ακούμε κάποιο Βικτωριανών καταβολών σχόλιο γιά τις «χαριτωμένες κυρίες», οι οποίες εκείνη τη στιγμή μάλλον έχουν αλλού το μυαλό τους και όχι στο πόσο χαριτωμένες φαίνονται. Υπάρχει η μετατόπιση επί το τεχνικότερο, όπου οι τεχνικές και ιστορικές πληροφορίες τραβιώνται σε μεγαλύτερο μάκρος γιά την αποφυγή της αμηχανίας. Υπάρχει η έμφαση, δηλαδή ο ιδιαίτερος σχολιασμός του γεγονότος ότι αυτό το αριστερό κροσσέ το έριξε γυναίκα, αλλά αυτή η μέθοδος είναι καλή μόνο όταν πρωτομπαίνουν οι γυναίκες σε ένα μέχρι τότε αντρικό αθλημα. Αυτό όμως που προτιμούν όλοι οι αθλητικοί δημοσιογράφοι είναι τα αθλήματα που φαίνονται στον φακό πιό «γυναικεία». Νοιώθουν όμορφα όταν μπορούν να περιγράψουν το αγώνισμα ως εκδήλωση θηλυκότητας. Η γυμναστική και ειδικά η ρυθμική γυμναστική τους επιτρέπουν να μιλάνε για χάρη. Τα αθλήματα του νερού τους πάνε στη πλάζ, όπου αν πετύχουν και κανένα μπήτς βόλλεϋ, ποιός στη χάρη τους! Με κάτι τέτοια μαζεμένα ήταν επόμενο η Επιστημονική Ημερίδα του Παντείου Πανεπιστημίου με θέμα «Γυναίκες και Αθλητισμός», που έγινε αυτή τη βδομάδα, να ασχοληθεί ειδικότερα με την στάση των ΜΜΕ απέναντι στον γυναικείο αθλητισμό. Πολύπτυχο και σύνθετο ζήτημα, παραμένει πάντα μία σχέση αγάπης και...

Περισσότερα

Και γιατί όχι;

Jun 8, 2008

Η Ματιά της Ελένης Αρθρο της Ελένης Αυλωνίτου στην ΑΥΓΗ, 8 Ιουνίου 2008   Και γιατί όχι; Στον απόηχο των αποκαλύψεων του σκανδάλου ντόπινγκ της άρσης βαρών υπήρξαν από μερικές κατευθύνσεις κάποιες προτάσεις γιά τη διεθνή νομιμοποίηση του ντόπινγκ στον υψηλό αθλητισμό. Η συζήτηση αυτή είναι παλιά, είχε πάρει διαστάσεις την προηγούμενη δεκαετία, σε μία εποχή που και η ΔΟΕ ήταν πιό επιεικής με το ντόπινγκ. Τότε κάποιοι έφταναν να προτείνουν την νομιμοποίηση τις φαρμακοδιέγερσης στον υψηλό αθλητισμο, υπό συστηματική ιατρική παρακολούθηση βέβαια, έτσι ώστε να εξασφαλιστεί ή ισότητα ευκαιριών σε όλους τους αθλητές, να εκλείψει η εξαπάτηση συναθλητών και κοινού και να εξασφαλιστεί και στον μεγαλύτερο δυνατό βαθμό και η διαφύλαξη της υγείας των αθλητών. Σε φιλοσοφικό επίπεδο οι προτάσεις αυτές κινούνται σε ένα φιλελεύθερο πλαίσιο, δηλαδή τι μας νοιάζει εμάς τι παίρνει ο άλλος, ενώ σε πρακτικό επίπεδο στηρίζονται στην θεώρηση ότι έτσι και αλλιώς σήμερα γιά να διακριθείς στον διεθνή πρωταθλητισμό πρέπει να είσαι ντοπαρισμένος, οπότε ας νομιμοποιηθούν όλα και ας σταματήσει το κρυφτούλι. Πολλές φορές η σχετική επιχειρηματολογία συνοδεύετο με μία υποτίμηση των ιατρικών κινδύνων του ντόπινγκ, τουλάχιστον όταν αυτό γίνεται υπό συστηματική ιατρική παρακολούθηση. Πολλοί από τους υποστηρικτές αυτής της πρότασης έβλεπαν κατά βάθος τη νομιμοποίηση του ντόπινγκ ως το τελευταίο βήμα γιά την απόρριψη των παλαιών ιδεολογημάτων περί καθαρού και ερασιτεχνικού αθλητισμού. Θεωρούσαν ότι όλα αυτά τα περί καθαρότητας ήσαν παρωχημένα ιδεολογήματα που απλά σήμερα εμπόδιζαν την πλήρη ανάπτυξη του ελεύθερου εμπορικού αθλητισμού. Στο ερώτημα, καθαρή άμιλλα ή εντυπωσιακό θέαμα, απαντούσαν θέαμα. Παλιό το ερώτημα, πολύ παλιά και η απάντησή του. Αν θελήσει κανείς να δει το ζήτημα ιστορικά, θα μπορούσε να μιλήσει γιά την διαφορά ανάμεσα στον αρχαίο Ελληνικό αθλητισμό των ελευθέρων πολιτών και στον Ρωμαϊκό «αθλητισμό» των θεαμάτων του Κολοσσαίου. Σήμερα βέβαια τα δρώμενα του Κολοσσαίου θεωρούνται βάρβαρα πράγματα, γιατί εκεί χυνότανε αίμα. Λένε όμως ότι σήμερα το επιστημονικό ντόπινγκ θα μπορούσε να είναι απόλυτα ασφαλές, αποστειρωμένο, καθαρό. Μόνο που γιά να το πουν αυτό αναγκάζονται να κτίσουν μία ψεύτικη εικονική πραγματικότητα της σύγχρονης βιοχημείας και του ανθρώπινου οργανισμού! Η απλή αλήθεια που επιλέγουν να αγνοούν είναι ότι όλα τα φάρμακα έχουν παρενέργειες. Οταν ένας γιατρός συνταγογραφεί ένα φάρμακο σε έναν ασθενή, σταθμίζει το προσδοκώμενο όφελος και τις αναμενόμενες παρενέργειες και αποφασίζει με βάση την καλύτερη διαθέσιμη επιστημονική γνώση αν το φάρμακο θα κάνει περισότερτο καλό παρά κακό. Ο γιατρός όμως δεν ξεχνάει ποτέ ότι κάθε φάρμακο μπορεί να έχει παρενέργειες, οπότε δεν συνταγογραφεί ποτέ φάρμακα σε υγιείς ανθρώπους! Οι αθλητές του υψηλού αθλητισμού είναι εξ ορισμού υγιέστατοι, οπότε αν μπούν σε μία διαδικασία ιατρικά ελεγχόμενου ντόπινγκ θα αρχίσουν μετά από λίγο να υφίστανται τις παρενέργειες των φαρμάκων που παίρνουν. Η ιατρική επίβλεψη μπορεί να μετριάσει σε κάποιο βαθμό τις παρενέργειες αυτές, αλλά αν η δοσολογία είναι αρκετή γιά να έχει αθλητικό αποτέλεσμα, οι παρενέργειες δεν γίνεται να λείψουν. Δηλαδή πάλι αίμα χύνεται, άσχετα αν δεν το βλέπουν οι τηλεθεατές μας. Εδώ οι πιό σκληροί φιλελεύθεροι σου λένε, «μα τι σε νοιάζει εσένα, άσε τον καθένα να αποφασίσει μόνος του τι ρίσκα θέλει να πάρει». Ποιός όμως θα αποφασίσει; Οι αθλητές υψηλών επιδόσεων ξεκινάνε την αθλητική τους καριέρα όσο είναι ακόμα ανήλικοι. Δεν διαθέτουν τις σχετικές επιστημονικές γνώσεις γιά το θέμα, ενώ έχουν και ψυχολογική εξάρτηση από τον προπονητή τους. Δεν είναι σε θέση ούτε νομικά ούτε επιστημονικά ούτε ψυχολογικά να πάρουν μία τέτοια απόφαση. Είναι έρμαιο στα χέρια του προπονητή. Λέμε συχνά ότι το ζητούμενο είναι ο καθαρός αθλητισμός, αλλά να το πραγματικό διακύβευμα εδώ είναι η προστασία της σωματικής ακεραιότητας των νέων. Εκεί δεν χωράνε εξυπνακίστικες...

Περισσότερα

Το κόντυμα

Jun 1, 2008

Η Ματιά της Ελένης Αρθρο της Ελένης Αυλωνίτου στην ΑΥΓΗ, 1 Ιουνίου 2008   Το κόντυμα Μιά φορά και ένα καιρό ήταν ένας διαιτητάκος σε κάποιο άθλημα, που είχε πολύ μεγάλες φιλοδοξίες. Αγαπούσε πολύ το άθλημα στο οποίο ήταν διαιτητής και ήθελε κάποτε να εξελιχθεί σε παράγοντα, αλλά πολλά και διάφορα πράγματα δεν ευνοούσαν αυτά του τα σχέδια. Κάποια στιγμή όμως έγινε μία μεγάλη αλλαγή, που ανάμεσα στα άλλα ήθελε να αλλάξει και τα φώτα στους προϊστάμενους του διαιτητάκου. Τι να κάνουν όμως που δεν είχαν πολύ κόσμο δικό τους εκεί μέσα; Ποιόν να βάλουν να κουμαντάρει το άθλημα; Αναγκάστηκαν να ξύσουν και τον πάτο του βαρελιού που λένε, οπότε πήραν τον διαιτητάκο και τον έκαναν πρόεδρο. Τώρα ο κ. πρόεδρος ήταν άνθρωπος κάπως κυκλοθυμικός και ιδιόρρυθμος, αγαπούσε όμως το άθλημα και ήταν δουλευταράς. Με τα χρόνια κατάφερε να κάνει κάτι εξαιρετικά πρωτότυπο, να μαθεί δηλαδή σιγά σιγά όσα δεν ήξερε, οπότε μετά από τρία τέρμινα εξελίχτηκε σε ένα πολύ καλό πρόεδρο. Διατήρησε όμως την ιδιορρυθμία του. Ενα χαρακτηριστικό που στον κύκλο των σχετικών προέδρων εθεωρείτο το άκρον άωτον της ιδιορρυθμίας ήταν ότι ο φίλος μας ήταν μανιώδης εχθρός του ντόπινγκ. Μπορεί άλλοι να έπαιζαν με κάθε λογής ουσίες, μπορεί να μάζευαν με τη σέσσουλα μετάλλια, αυτός όμως το είχε τιμή και καμάρι του ότι στο δικό του άθλημα οι πάντες θα ήσαν καθαροί. Δεν το έλεγε, δεν το ζήταγε, το επέβαλλε! Θα έκοβε τα πόδια σε όποιον έδινε ή χρησιμοποιούσε οτιδήποτε απαγορευμένο έλεγε, και όλοι τον πίστευαν. Ηταν που ήταν αυταρχικός, ήταν και απόλυτα αποφασισμένος να κρατήσει το άθλημά του καθαρό και το κρατούσε. Δεν ήταν και μικρό το άθλημά του, είχε πολλά παιδάκια που αθλούνταν, χιλιάδες. Εβγαιναν φυσικά και ταλέντα από τις χιλιάδες και πέρναγαν στον υψηλό αθλητισμό. Προχωρούσαν ως ένα σημείο στους διεθνείς αγώνες και μετά κόλλαγαν οι επιδόσεις τους. Το κλίμα που υπήρχε τότε εκεί μέσα δεν τους επέτρεπε εύκολα να πάρουν το “κατιτίς” που θα τους ανέβαζε στα διεθνή βάθρα… Καθώς με τα χρόνια οι άλλοι έκαναν μασούρι τα διεθνή μετάλλια ενώ ο ίδιος απλά μέτραγε τους καθαρούς αθλητές του σε χιλιάδες, άρχισαν οι άλλοι πρόεδροι να τον κοροϊδεύουν κιόλας κατάμουτρα γιά τα “χάλια” της ομοσπονδίας του. Αυτός όμως βράχος! Μέχρι που κάποια στιγμή βρέθηκαν όλοι μαζί σε κάποια μεγάλη αθλητοπανήγυρη στους αντίποδες και ήρθε ο κόσμος ανάποδα – δεν άντεξε άλλο ο άνθρωπος το δούλεμα. Εβλεπε ότι τους άλλους δεν τους έπιαναν, έβλεπε τους συναδέλφους του προέδρους να κοκορεύονται γιά τα επιτεύγματα των αθλητών τους, έβλεπε να τον κοροϊδεύουν από πάνω, οπότε έσπασε. Το κλίμα απαγόρευσης που είχε γιά χρόνια επιβάλλει στο άθλημα το άφησε να εξατμισθεί. Σταμάτησε να κόβει από τη ρίζα κάθε ζιζάνιο που έσκαγε μύτη στον κήπο του και άφησε όλα τα λουλούδια να ανθίσουν. Ανθησαν πράγματι. Σε λίγους μήνες μίλαγαν όλοι γιά την «άνοιξη» του συγκεκριμένου αθλήματος, πριν κλείσει χρόνος είχε και τα πρώτα κρούσματα ντόπινγκ. Με υπομονή και επιμονή όμως προχώρησε το άθλημα στον καινούργιο δρόμο, μάζευε νίκες, μετάλλια, ρεκόρ. Εγινε σαν τους άλλους, έγινε καλύτερος από τους άλλους, έγινε χειρότερος από τους άλλους. Κράτησε κάτι από το παρελθόν, την ικανότητα να αγανακτεί όταν τον κατηγορούν γιά τέτοια πράγματα. Παλιά όμως η αγανάκτησή του ήταν γνήσια. Το θλιβερό στο παραμύθι αυτό είναι πως είναι αληθινό. Είναι αλήθεια ότι ένας πρόεδρος ομοσπονδίας που κάποτε θέλησε να κρατήσει καθαρό το άθλημα του το κράτησε, ας γινόταν γύρω του χαμός. Είναι επίσης αλήθεια ότι ο ίδιος που μπορούσε να επιβάλλεται στους άλλους δεν μπόρεσε να επιβληθεί τελικά στη ματαιοδοξία του. Τελικά αν δεν αποφασίσεις να κοντύνεις από μόνος σου, δεν μπορεί να σε κοντύνει...

Περισσότερα

Παντού;

May 18, 2008

Η Ματιά της Ελένης Αρθρο της Ελένης Αυλωνίτου στην ΑΥΓΗ, 18 Μαΐου 2008   Παντού; Τελικά όλα είναι θέματα μόδας. Πάρτε την μεθυλτριενολόνη γιά παράδειγμα. Εδώ και πολλά χρόνια ήταν ένα παραπεταμένο αναβολικό που κανείς δεν ήταν αρκετά τρελός να το χρησιμοποιήσει γιά οτιδήποτε έξω από το εργαστήριο. Φέτος όμως φορέθηκε πολύ! Πρώτα πιάνεται με μεθυλτριενολόνη όλη σχεδόν η εθνική ομάδα της άρσης βαρών, τώρα ακολουθεί κρούσμα στη κολύμβηση. Αν υπολογίσουμε μάλιστα ότι μιλάμε γιά μία ουσία που δεν είναι εγκεκριμένη γιά καμμία φαρμακευτική χρήση, ούτε καν κτηνιατρική, πρέπει να αναγνωρίσουμε ότι μιλάμε γιά μία από τις μεγαλύτερες αθλητικές επιτυχίες της χρονιάς! Μέχρι και βραβείο από τον ΠΣΑΤ θα έπαιρνε αν ο ΠΣΑΤ βράβευε το αναβολικό της χρονιάς που μας πέρασε. Πού την θυμήθηκαν όμως; Ποιός την θυμήθηκε; Αλλά το κυριότερο, αφού την θυμήθηκε, πως γέμισε με αυτή όλο τον τόπο; Η μόδα έχει πάντα ένα χαρκτηριστικό, φαίνεται. Διαδίδεται επειδή φαίνεται. Η μεθυλτριενολόνη όμως; Το μεγαλύτερο προσόν της μέχρι πρόσφατα ήταν ακριβώς το γεγονός ότι, εκ πρώτης όψεως τουλάχιστον, δεν φαίνεται. Η μεγάλη αποκάλυψη που μας φέρνει η υπόθεση της μεθυλτριενολόνης δεν αφορά τόσο την ίδια την ουσία και τις (εξαιρετικά επικίνδυνες) ιδιότητές της, όσο το γεγονός ότι το οργανωμένο ντόπινγκ στον Ελληνικό πρωταθλητισμό είναι πολύ πιό οργανωμένο από ότι φανταζότανε ως τώρα κανείς. Σε τεχνικό επίπεδο φαίνεται ότι κάποιος σκέφτηκε να χρησιμοποιήσει ένα πολύ ισχυρό αναβολικό σε μικρή δόση και γιά σύντομο χρόνο, ελπίζοντας ότι έτσι θα περιορίσει σημαντικά τον χρόνο στον οποίο θα μπορούσαν να συλληφθούν οι αθλητές του ντοπαρισμένοι. Το γεγονός ότι το συγκεκριμένο αναβολικό δεν χρησιμοποιείται, συνεπώς δεν αναζητείται κιόλας από τους ελεγκτές, απλά έκανε τη δουλειά του πιό εύκολη. Οι αθλητές «του» όμως πόσοι είναι; Σε πόσες ομοσπονδίες εκτείνονται; Το γεγονός ότι η μεθυλτριενολόνη έσπασε το φράγμα της ομοσπονδίας άρσης βαρών και ανιχνεύτηκε σε κορυφαίο κολυμβητή σημαίνει ότι όποιος είχε τη φαεινή ιδέα είχε και έτοιμο δίκτυο διανομής που να πιάνει περισότερα από ένα αθλήματα δύναμης. Γιατί μπορεί η άρση βαρών και η κολύμβηση να μην φαίνονται τόσο όμοια στην τηλεόραση και να έχουν ριζικά διαφορετικές τεχνικές και προπονητικές προσεγγίσεις, αλλά στη βάση και των δύο είναι η ανάπτυξη της δύναμης του αθλητή. Πόσο πιό πέρα έχει διαδοθεί η χρήση της μεθυλτριενολόνης; Τελικά αυτό θα μας το πεί μόνο ο εισαγγελέας, αφού στη δική του και μόνο παρέμβαση οφείλεται και η τωρινή συγκλονιστική αποκάλυψη. Τώρα που τα πράγματα αρχίζουν λιγάκι να δένουν φαίνεται πως όλα αυτά προέρχονται από ένα μόνο κέντρο, που έχει απλώσει τα πλοκάμια του πιθανώς και σε όλες τις ομοσπονδίες αθλημάτων δύναμης της χώρας. Το γεγονός ότι εδώ χρησιμοποιήθηκε μία μέθοδος σαφώς χαμηλής τεχνολογίας συνηγορεί περισσότερο γιά εγχώρια πατέντα. Ο τρόπος με τον οποίο άρχισε να ξετυλίγεται το νήμα των αποκαλύψεων, με ένα αιφνιδιαστικό έλεγχο από τη διεθνή ομοσπονδία της άρσης βαρών ακριβώς τη μέρα που θα μπορούσαν να πιαστούν ντοπαρισμένοι οι αθλητές, μάλλον δείχνει κάρφωμα από κάποιον που ήταν μέσα στα πράγματα. Τώρα λίγους μήνες πρίν τους Ολυμπιακούς αγώνες ο Ελληνικός πρωταθλητισμός τείνει να εξελιχθεί σε αστυνομικό θρίλερ. Ξεφυλίζοντας μία μία τις σελίδες του μπορείτε και εσείς να προσπαθήσετε να μαντέψετε τους δράστες, πριν φτάσουμε στην τελευταία σελίδα όπου κάποιος αδέκαστος Πουαρό θα μας τους αποκαλύψει όλους από την τηλεόραση μέσα στο σαλόνι του σπιτιού μας. Αλλά λίγες ώρες μετά την πρώτη είδηση γιά τον ντοπαρισμένο κολυμβητή συνέβη και κάτι άλλο αρκετά πρωτότυπο, ο Υφυπουργός αθλητισμού ζήτησε από το Διοικητικό Συμβούλιο της ομοσπονδίας άρσης βαρών την παραίτησή του. Τώρα αν αυτό είχε γίνει από το πρώτο κρούσμα ντόπινγκ εκεί μέσα πριν μερικά χρόνια, σήμερα μπορεί να μην είχαμε αυτό το συναρπαστικό θρίλερ, αλλά πιθανώς να είχαμε πιό καθαρό...

Περισσότερα

Ανοχή

May 11, 2008

Η Ματιά της Ελένης Αρθρο της Ελένης Αυλωνίτου στην ΑΥΓΗ, 11 Μαΐου 2008   Ανοχή Λέμε συνέχεια ότι γιά το ντόπινγκ στον υψηλό αθλητισμό στην Ελλάδα φταίει πρώτα – πρώτα η ανοχή διαδοχικών κυβερνήσεων, ίσως όμως η διατύπωση αυτή να μην μεταφέρει σε όλους την πλήρη εικόνα των όσων πραγματικά συμβαίνουν. Περιέργως την καλύτερη δυνατή περιγραφή του φαινομένου αυτού έδωσε πριν λίγες μέρες ο ίδιος ο Χρήστος Ιακώβου στο υπόμνημα που κατέθεσε στον Εισαγγελέα. Γράφει ο Ιακώβου στο υπόμνημα του μεταξύ άλλων: «Πρωταθλητισμός σημαίνει απάνθρωπη προπόνηση. Το θέλουμε σαν κοινωνία αυτό για τους νέους μας ή όχι; Ας αποφασίσουν οι πολιτικοί ταγοί. Οταν όμως ζητούν Ολυμπιακά μετάλλια, ας κατεβαίνουν και στα προπονητήρια για να διαπιστώνουν πώς αυτά κατακτώνται. Η παρουσία τους μόνο στις απονομές, δείχνει σκοπιμότητα και ματαιοδοξία». Συμφωνώ απόλυτα! Γιά κοιτάξτε όμως λίγο πιό προσεκτικά, μπορείτε να βρείτε εκεί μέσα τις δύο κρίσιμες φρασούλες που μέσα τους κρύβεται όλη η πίκρα του Χρήστου Ιακώβου, μα και όλη η τραγωδία του ντοπαρισμένου Ελληνικού πρωταθλητισμού; Η πρώτη κρίσιμη φρασούλα είναι «απάνθρωπη προπόνηση». Εδώ μονάχα η πίκρα κάνει τον Ιακώβου να κυριολεκτεί απόλυτα, συνήθως όλοι αυτό το λέμε κατ’ ευφημισμό σκληρή προπόνηση, στην πραγματικότητα όμως πρόκειται γιά απάνθρωπη προπόνηση. Είναι απάνθρωπη γιατί ο αθλητής που θέλει να πλησιάσει διεθνή διάκριση αφιερώνεται εντελώς στον στόχο αυτόν. Είναι απάνθρωπη γιατί αφού φτάσει ο αθλητής στο σημείο της απόλυτης σωματικής εξάντλησης, συνεχίζει. Δεν πάει βέβαια ποτέ κανείς πέρα από τα όρια του, αυτό είναι άλλος ένας ευφημισμός του χώρου, πάει όμως πέρα από εκεί που νομίζει ότι βρίσκονται τα όριά του, πάει ψάχνοντας να τα βρει. Αυτό πονάει και στα βαριά αθλήματα πονάει περισότερο. Στο τέλος ή δέχεσαι αυτή την απάνθρωπη προπόνηση ή πας και κάνεις κάτι άλλο. Αν τη δεχτείς όμως έχεις μπει σε μία ψυχολογία που μπορεί και να δει το ντόπινγκ σαν μία επώδυνη προσπάθεια ακόμα. Που να βάλεις το όριο από τη στιγμή που δέχτηκες την απάνθρωπη προπόνηση; Στο ντόπινγκ; Γιατί; Είναι από τη φύση του δεκτικός ο χώρος του υψηλού αθλητισμού στο ντόπινγκ και όποιος θέλει να το καταπολεμήσει αποτελεσματικά δεν πρέπει να ξεχνάει ποτέ αυτή την απλή αλήθεια. Η δεύτερη όμως κρίσιμη φράση του Ιακώβου βγάζει γέλιο, «Οταν ζητούν (οι πολιτικοί ταγοί) Ολυμπιακά μετάλλια, ας κατεβαίνουν και στα προπονητήρια για να διαπιστώνουν πώς αυτά κατακτώνται». Μα οι πολιτικοί ταγοί στην Ελλάδα είναι πολιτικοί ταγοί ακριβώς επειδή έχουν αριστεύσει στο πολιτικό άθλημα του να βγάζουν την ουρά τους απέξω! Στο προπονητήριο της Αρσης Βαρών θα πάνε; Δεν πάνε να σταθούν στη μέση ενός πεδίου βολής καλύτερα; Δεν θα πάνε ποτέ και δεν θα πάνε ακριβώς επειδή δεν θέλουν να ξέρουν πως κατακτιώνται αυτά τα μετάλλια! Καταλαβαίνουν ότι όλα αυτά τα πράγματα δεν συμβαίνουν μονάχα από τα Ελληνικά γονίδια και μετά από αυτό δεν θέλουν να ξέρουν τίποτα άλλο γιά το θέμα, πέρα από το πόσα λεφτά χρειάζονται και τι ώρα φτάνει το αεροπλάνο με τους Ολυμπιονίκες! Ανοχή δείχνουν, όχι ανοησία. Η ανοχή αυτή στηρίζεται σε μία σιωπηρή συμφωνία, πες μου πόσα θες, κάνε ότι θες, αλλά αν σε πιάσουν, εγώ δεν ξέρω τίποτα. Το είχε διατυπώσει πολύ κομψά ο Τζέκος την εποχή που μεσουρανούσε το άστρο του, «ντοπαρισμένος είναι όποιος πιάνεται ντοπαρισμένος». Σήμερα ο Χρήστος Ιακώβου νοιώθει προδομένος από αυτούς που παλιά τον στήριζαν και έπαιρναν μερίδιο από τη δόξα του. Εχει τα δίκια του, αλλά και οι «πολιτκοί ταγοί» επίσης νοιώθουν προδομένοι από τον Χρήστο, του εγγυήθηκαν ανοχή με αντάλλαγμα μετάλλια, πως κατάφερε να τους εκθέσει αφήνοντας τους ξένους να τον...

Περισσότερα

Εξώδικα

Apr 26, 2008

Η Ματιά της Ελένης Αρθρο της Ελένης Αυλωνίτου στην ΑΥΓΗ, 26 Απριλίου 2008   Εξώδικα Την προηγούμεη βδομάδα εξήγησα τη μία μέθοδο που χρησιμοποιείται γιά να δυσφημιστεί όποιος καταγγέλει τη συστηματική ανοχή του Ελληνικού κράτους στο ντόπινγκ των αθλητών υψηλού επιπέδου. Δεν σταματάει όμως εκεί μονάχα η σχετική πίεση. Την ίδια στιγμή που οι άσχετοι ή φαινομενικά άσχετοι με το θέμα δημοσιογράφοι σε λοιδωρούν, οι κατά τεκμήριο σχετικοί αθλητικοί παράγοντες αντεπιτίθενται δικαστικά, ζητώντας την ανάκληση των όσων έχεις πει εναντίον τους. Εχω στα χέρια μου ένα εξώδικο με ημερομηνία 9 Απριλίου 2008 από τον Χρήστο Ιακώβου, τον μέχρι πριν λίγες μέρες προπονητή της Ομοσπονδίας Αρσης Βαρών. Αναφέρεται σε κάτι που δήλωσα στην τηλεόραση στις 7 Απριλίου, ότι δηλαδή πριν χρόνια είχε έρθει στην Κολυμβητική Ομοσπονδία γιά να μας πουλήσει κάποια συμπληρώματα διατροφής χωρίς να μπορεί να μας δώσει και την έγγραφη βεβαίωση της σύστασης των σχετικών σκευασμάτων. Τότε εγώ ήμουν επιστημονική σύμβουλος της Κολυμβητικής Ομοσπονδίας (εδώ ήμουν στα αλήθεια σύμβουλος, όχι υπάλληλος) οπότε μαζί με τον τότε πρόεδρο της Ομοσπονδίας Λάμπρο Κωνσταντόπουλο και με άλλους επιστημονικούς παράγοντες είχαμε ευγενικά αρνηθεί να χρησιμοποιήσουμε στους αθλητές μας οποιοδήποτε προϊόν που δεν είχε εγγυημένη σύσταση. Το γεγονός όμως ότι ανέφερα το περιστατικό αυτό στα πλαίσια της τηλεοπτικής συζήτησης έθιξε τον Χρήστο Ιακώβου, που μου έστειλε αμέσως το σχετικό εξώδικό, αναφέροντας: «Σας ΠΡΟΣΚΑΛΩ όπως απόσχετε στο μέλλον από οποιαδήποτε παράνομη και εγκληματική ενέργεια εις βάρος μου, πρωτίστως δε εντός 3 ημερών από την επίδοση της παρούσης, να προβείτε σε δημόσια συγνώμη απεναντί μου και να ανακαλέσετε προφορικώς ενώπιον του τηλεοπτικού κοινού ή εγγράφως με επιστολή σας, που θα δημοσιευτεί στον ημερήσιο ή τηλεοπτικό τύπο, τους ανωτέρω ψευδείς ισχυρισμούς εις βάρος μου. Πέραν τούτου σας ΔΗΛΩΝΩ ότι, αν δεν αποκαταστήσετε άμεσα την πλήρη αλήθεια αναφορικά με το πρόσωπό μου, θα προσφύγω ενώπιον των αρμοδίων Δικαστηρίων της χώρας.» Τον Χρήστο Ιακώβου τον ξέρω από παλιά, τον είχα γνωρίσει γιά πρώτη φορά όταν μετείχαμε και οι δύο στους Ολυμπιακούς αγώνες του Μονάχου. Μάλιστα άλλος διακεκριμένος σήμερα συναθλητής μας στους ίδιους αγώνες ήταν ο ξιφομάχος Ανδρέας Βγενόπουλος, οπότε διαπιστώνεται ότι όλη εκείνη η Ολυμπιακή φουρνιά έχει καταληφθεί από μία σχετική δικομανία φέτος! Από τότε ξανασυνάντησα τον Χρήστο Ιακώβου τη δεκαετία του 90 στην Κολυμβητική Ομοσπονδία με το σχετικό περιστατικό που ανέφερα, ενώ διατήρησα πάντοτε μαζί του μία αραιή φιλική επαφή. Ο Χρήστος Ιακώβου είναι ένας εξαιρετικά συμπαθητικός άνθρωπος, τόσο που αν τον ξέρεις προσωπικά, σου είναι πολύ δύσκολο να πεις για αυτόν κακή κουβέντα. Ελα όμως που το σχετικό περιστατικό στην Κολυμβητική Ομοσπονδία πράγματι συνέβη! Ελα που υπάρχουν και 3 αυτόπτες μάρτυρες! Δεν λέω βέβαια ότι μέσα εκεί υπήρχε κάποια απαγορευμένη ουσία, δεν ξέρω τι υπήρχε εκεί μέσα. Το μεγαλύτερο πρόβλημα όμως είναι ότι στις αρχές της δεκαετίας του 90, μόλις είχε αρχίσει η θεαματική έκρηξη των Ελληνικών αθλητικών επιδόσεων, κυκλοφορούσαν στην αθλητική πιάτσα συμπαθέστατοι άνθρωποι που θεωρούσαν λογικό κάποια αθλητική ομοσπονδία να αγοράσει με χρήματα της κρατικής επιχορήγησης και να διαθέσει στους αθλητές της άγνωστης σύστασης σκεύασμα! Οπότε αγαπητέ κ. Χρήστο Ιακώβου, μην περιμένετε ούτε ανάκληση ούτε συγγνώμη, επιμένω σε όσα δήλωσα. Πάντως η υπόθεση εκείνη είχε τότε και μία εντελώς χαρακτηριστική συνέχεια γιά τη διοίκηση της Κολυμβητικής Ομοσπονδίας. Η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ φρόντισε να διώξει κακήν κακώς την προοδευτική διοίκηση του Λάμπρου Κωνσταντόπουλου με την μέθοδο της μη απόδοσης της κρατικής επιχορήγησης προς την Ομοσπονδία και της παράλληλης δικαστικής προσφυγής εναντίον της Ομοσπονδίας γιατί χωρίς λεφτά δεν έκανε καλά τη δουλειά της! Ποιός ήταν άραγε τότε ο αρμόδιος Υφυπουργός Αθλητισμού που τα έκανε όλα αυτά; Μα φυσικά ο κ. Γιώργος...

Περισσότερα

Διαβολές

Apr 20, 2008

Η Ματιά της Ελένης Αρθρο της Ελένης Αυλωνίτου στην ΑΥΓΗ, 20 Απριλίου 2008   Διαβολές Αυτές τις μέρες με τις αποκαλύψεις γιά το σκάνδαλο ντόπινγκ στην ομοσπονδία της άρσης βαρών βρέθηκα πολύ συχνά καλεσμένη σε τηλεοπτικές εκπομπές που ασχολήθηκαν με το επίκαιρο αυτό θέμα. Είναι φυσικό και επόμενο κάτι τέτοιο, αφού είμαι πρώην πρωταθλήτρια κολύμβησης, οπότε έχω ζήσει τον αθλητισμό από την πλευρά του αθλητή, είμαι διδάκτωρ εργοφυσιολόγος, οπότε έχω πλήρη και εμπεριστατωμένη επιστημονική γνώση του θέματος και είμαι ερευνήτρια στο Εθνικό Κέντρο Αθλητικών Ερευνών του ΟΑΚΑ, οπότε διατηρώ διαρκώς την επαφή μου με τα αθλητικά δρώμενα της χώρας. Σε όλες τις εκπομπές αυτές έμπαινε πάντα σε κάποια στιγμή το ερώτημα, πως γίνεται να συμβαίνουν τέτοια πράγματα σε τέτοια έκταση και να συγκαλύπτονται; Η απάντηση είναι απλή, υπάρχει ένα κλίμα ανοχής στο ντόπινγκ από διαδοχικές κυβερνήσεις, ενώ όποιος τολμήσει να μιλήσει γιά το θέμα λέγοντας καμμία αλήθεια γίνεται στόχος επιθέσεων από παντού μέχρι να σωπάσει. Θελετε να δείτε πως δουλεύει αυτό το σύστημα κατατρομοκράτησης των πάντων γύρω από αυτό και άλλα θέματα; Δεν χρειάζεται να πάτε μακρυά, δείτε απλά τις αντιδράσεις που προκάλεσαν τα όσα είπα εγώ γιά το ντόπινγκ αυτές τις λίγες μέρες στην τηλεόραση. Στις 9 Απριλίου βρέθηκα καλεσμένη σε δελτίο ειδήσεων μαζί με τον πρώην Υφυπουργό Αθλητισμού κ. Λιάνη, οπότε του δήλωσα ξεκάθαρα ότι η σημερινή κατάσταση του ντοπαρισμένου αθλητισμού είναι συνέπεια της ανοχής στο ντόπινγκ που έδειξαν διαδοχικές κυβερνήσεις του κόμματός του. Με το που ένοιωσε απειλούμενος από την αλήθεια ο πρώην Υφυπουργός πέρασε σε ένα οργισμένο παραλήρημα, ισχυριζόμενος ότι ο τότε αρχηγός του Συνασπισμού δεν είχε θέσει ποτέ (!) ζήτημα καταπολέμησης του ντόπινγκ, κατηγορώντας με ότι ενώ με είχε σύμβουλο δεν του είχα επισημάνει ποτέ το πρόβλημα (!) και ζητώντας μου να απολογηθώ προσωπικά γιά το ντόπινγκ που έκανε η Ανατολική Γερμανία όταν υπήρχε! Η στενότητα του τηλεοπτικού χρόνου δεν μου επέτρεψε να απαντήσω στο παραλήρημα του κ. Λιάνη, ο λόγος μου κόπηκε στον αέρα, οπότε είναι καλό να ξεκαθαρίσω εδώ τουλάχιστον τα περί «συμβούλου του Υπουργού», με τα οποία ο κ. Λιάνης προσπαθεί να ρίξει λάσπη. Είμαι υπάλληλος του ΟΑΚΑ, που υπάγεται στο Υφυπουργείο Αθλητισμού. Δουλέυω συγκεκριμένα στο ΕΚΑΕ, που είναι το μοναδικό ερευνητικό ίδρυμα τη χώρας στον τομέα του αθλητισμού. Από την φύση του το ΕΚΑΕ αναλαμβάνει συχνά ρόλο συμβούλου του Υφυπουργείου Αθλητισμού σε εξειδικευμένα θέματα. Το πρώτο εξάμηνο του 2003, όταν είχαμε την προεδρία της Ευρωπαϊκής Ενωσης, είχαν συσταθεί στο Υφυπουργείο κάποιες επιτροπές γιά την υποβοήθηση του έργου του Υφυπουργείου προς την Ευρωπαϊκή Ενωση, αφού η προεδρεύουσα χώρα αναλαμβάνει γιά ένα εξάμηνο την προώθηση και προβολή όλων των ανοικτών θεμάτων της Ενωσης. Οι επιτροπές αυτές συγκροτούνται από υπαλλήλους του υφυπουργείου και των οργανισμών που εποπτεύει, όπως είναι το ΟΑΚΑ όπου δουλέυω εγώ. Εγώ τότε και γιά ένα εξάμηνο είχα τοποθετηθεί στην επιτροπή γιά τα ζητήματα γυναίκας και αθλητισμού, αφού έχω γράψει και επιστημονικό βιβλίο γιά το θέμα αυτό. Η απασχόληση αυτή ανήκει στα κανονικά μου επαγγελματικά καθήκοντα ως υπαλλήλου του ΟΑΚΑ, είχε διάρκεια 6 μηνών και η επιτροπή στην οποία μετείχα δεν είχε καμμία αρμοδιότητα γιά την λειτουργία των Ελληνικών Αθλητικών Ομοσπονδιών, όπως της άρσης βαρών. Πέρα από την συμμετοχή μου σε αυτή την υπηρεσιακή επιτροπή, δεν είχα ποτέ καμμία άλλη θέση «συμβούλου» του κ. Λιάνη. Οπότε ο τ. Υφυπουργός με κατηγορεί γιά την άσκση απλού υπαλληλικού καθήκοντος, που μάλιστα ήταν και τελείως άσχετο με το συζητούμενο θέμα! Μέχρι εδώ βέβαια μπορεί κανεις να πει, τι άλλο να περιμένει κανείς από τον τ. Υφυπουργό, αλλά την επόμενη μέρα ξεκίνησε η αντήχηση… Διάφοροι δημοσιογράφοι που μάλιστα χαρακτηρίζονται «προοδευτικοί» άνοιξαν ένα οχετό επιθέσεων εναντίον μου με βάση τα όσα είχε πει ο κ....

Περισσότερα