Πολεμώντας τα αναβολικά υπερασπιζόμαστε την Ολυμπιακή ιδέα

May 5, 2017

Χαιρετισμός της Ελένης Αυλωνίτου στην ημερίδα, υπό την αιγίδα της Ελληνικής Ολυμπιακής Επιτροπής, με θέμα: «Πολεμώντας τα αναβολικά υπερασπιζόμαστε την Ολυμπιακή ιδέα»   Πριν 121 χρόνια, όταν το διεθνές Ολυμπιακό κίνημα αναβίωσε τους Ολυμπιακούς αγώνες, αποφάσισε να θέσει πολύ ψηλά τον πήχυ του καθαρού ερασιτεχνικού αθλητισμού. Ορισε περιεχόμενο του ερασιτεχνικού αθλητισμού όχι μόνο την υψηλή αθλητική επίδοση, αλλά και μιά ολόκληρη νοοτροπία ζωής του αθλητή. Το αφιλοκερδές, το έντιμο και καθαρό, το ωραίο το μεγάλο και το αληθινό θεσμοθετήθηκαν ως αυτονόητη βάση του Ολυμπιακού κινήματος, που από μιά τέτοια αφετηρία εκαλείτο να κινηθεί μόνο υψηλότερα. Οταν όμως θέτεις ψηλά τον πήχυ, ενώ οι πολλοί αγωνίζονται να τον περάσουν από πάνω, μερικοί εξυπνάκηδες νομίζουν ότι μπορούν να τον περάσουν από κάτω! Γιά τον λόγο αυτό βέβαια έχουμε τους κριτές θα πει κανείς και γιά χρόνια οι κριτές, με καθαρό μάτι και με το χρονόμετρο και τη μεζούρα στο χέρι αρκούσαν για να εξασφαλίζουν καθαρούς αγώνες. Μέχρι που η σύγχρονη επιστήμη μας έδωσε την βαθύτερη κατανόηση, σε μοριακό επίπεδο, του πως λειτουργεί ο ανθρώπινος οργανισμός. Ξαφνικά τα διάφορα μαντζούνια αύξησης των αθλητικών επιδόσεων, που είχαν τόση αποτελεσματικότητα όσο και ένα τυχερό λαγοπόδαρο, αντικαταστάθηκαν από χημικές ενώσεις που τα ονόματά τους ακούγονται στον μέσο άνθρωπο σαν άμπρα-καντάμπρα στο πιό περίπλοκο, αλλά που φέρνουν αποτελέσματα. Ετσι ξεκίνησε ένα κυνηγητό ανάμεσα στις αθλητικές αρχές και στους απατεώνες, με τους καθαρούς αθλητές να απορούν αν οι ίδιοι είναι απλά κομπάρσοι σε μιά παράσταση του Φράνκενσταϊν. Πολλές και ποικίλες οι επίμαχες χημικές ουσίες και πολυσχιδής η δράση τους, συνήθως όμως δουλεύουν όπως όλα τα φάρμακα, παίρνεις τη δόση σου, αρχίζει η δράση της και σε λίγο βλέπεις το αποτέλεσμα. Μετά καθώς αποβάλλονται από τον οργανισμό παύει η δράση τους και αν δεν πάρεις άλλη δόση, αυτό ήταν, τελείωσε. Ετσι δουλεύουν τα φάρμακα στον αθλητισμό, με μία εξαίρεση, τα αναβολικά. Γιατί τα αναβολικά στον χρόνο που δρούν προκαλούν ένα αποτέλεσμα που παραμένει. Τα αναβολικά, σε συνδυασμό με ένα κατάλληλο προπονητικό πρόγραμμα, κτίζουν μυϊκό σύστημα, που μπορεί να διατηρηθεί και μετά την διακοπή τους. Οπότε κάποιος αθλητής μπορεί να διακριθεί όχι γιατί πήρε κάτι λίγο πριν τον αγώνα, που μπορεί να το βρούμε στον έλεγχο, αλλά γιατί πήρε κάτι πέρυσι, που κανείς δεν τον ήξερε, και το εξαργυρώνει φέτος. Βέβαια μετά 10-20 χρόνια ο αθλητής αυτό θα το πληρώσει, με καρδιοπάθειες, καρκίνους και ηπατικά νοσήματα, αλλά ποιός θα τον θυμάται τότε. Ετσι η καταπολέμηση των αναβολικών γίνεται ζήτημα καίριας σημασίας και πρώτης προτεραιότητας αν θέλουμε να έχουμε καθαρό αθλητισμό και υγιείς αθλούμενους. Η βελτίωση των αναλυτικών μεθόδων και οι έλεγχοι εκτός αγώνων είναι βασικά μέσα στον αγώνα αυτόν, αλλά πάντα τρέχουμε γιά να προλάβουμε, αφού το κλέψιμο πάντα προηγείται κατά ένα βήμα της σύλληψης. Το Ελληνικό κοινοβούλιο πέρυσι με τον Ν 4373/2016 εναρμόνισε την Ελληνική νομοθεσία με τον νέο Κώδικα Αντιντόπινγκ του Παγκόσμιου Οργανισμού Αντιντόπινγκ και έχει πλήρη επίγνωση του προβλήματος και την αποφασιστικότητα να το αντιμετωπίσει. Δεν αρκούν όμως μόνο οι νόμοι, χρειάζεται να γίνει συνείδηση στον χώρο του αθλητισμού ο καταστροφικός ρόλος των αναβολικών και η ανάγκη αντιμετώπισής τους. Καμμία ανοχή στα αναβολικά! Αυτό εξυπηρετεί η σημερινή σας εκδήλωση. Εκ μέρους του Προέδρου της Βουλής κ. Νικολάου Βούτση σας μεταφέρω τους θερμούς χαιρετισμούς και την ειλικρινή συμπαράσταση του Ελληνικού Κοινοβουλίου στον αγώνα...

Περισσότερα

Θεσμικό πλαίσιο του Eθελοντισμού

Apr 29, 2017

Ομιλία  της Ελένης Αυλωνίτου στην Διημερίδα του Σώματος Ελλήνων Προσκόπων γιά τον Εθελοντισμό στη θεματική ενότητα “Θεσμικό πλαίσιο του Eθελοντισμού”   Ο εθελοντισμός έχει βρεθεί τα τελευταία χρόνια στο επίκεντρο των προβολέων της δημοσιότητας, τόσο που θα νόμιζε κανείς ότι πρόκειται γιά κάποια καινοτομία που τώρα μόλις ανακάλυψε η ανθρωπότητα. Στη πραγματικότητα όμως ο εθελοντισμός είναι μιά από τις αρχαιότερες συνήθειες των ανθρώπων απανταχού της γης, είναι αυτό που μας έκανε ανθρώπους, δίνοτάς μας την ικανότητα να συγκροτήσουμε οργανωμένες κοινωνίες. Από τότε ο εθελοντισμός ποτέ δεν εξέλιπε, αντίθετα με τα χρόνια ενισχύθηκε σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της γης. Στις μέρες μας αυτό που τονίζεται ιδιαίτερα είναι ο οργανωμένος εθελοντισμός με την μορφή της λεγόμενης Μη Κυβερνητικής Οργάνωσης (ΜΚΟ), που στις μέρες μας προωθείται σαν κάτι που επιβάλλεται να λειτουργεί με ορισμένους όρους γιά να τύχει επίσημης αναγνώρισης και υποστήριξης. Επιβάλλεται και Εθελοντισμός! Εδώ έχουμε μία αντίφαση όρων. Αν είναι εθελοντισμός δεν επιβάλλονται οι όροι του, αν επιβάλλονται δεν είναι εθελοντισμός. Ακόμα και ο θεματικός μας τίτλος, «Θεσμικό πλαίσιο του εθελοντισμού», περιέχει μία αντίφαση όρων. Τι σημαίνει ακριβώς, ότι ο εθελοντισμός επιτρέπεται μόνο μέσα σε ορισμένο θεσμικό πλαίσιο; Δύο ερμηνείες μπορώ να δώσω στο ερώτημα αυτό. Η πρώτη, η καλοπροαίρετη, είναι ότι θέλουμε να μην υπάρχουν θεσμικά εμπόδια στον εθελοντισμό. Η δεύτερη όμως, η υποψιασμένη, είναι ότι θέλουμε να χρησιμοποιήσουμε τον εθελοντισό ως πρόφαση γιά άλλα πράγματα. Και οι δύο ερμηνείες όμως αφορούν τη σχέση των εθελοντών και των εθελοντικών δράσεων με το κράτος. Στην πρώτη ερμηνεία, πράγματι δεν πρέπει να μπαίνουν εμπόδια στην εθελοντική δράση. Αυτό σημαίνει ότι όλοι οι πολίτες έχουν δικαίωμα να μετέχουν σε εθελοντικές δράσεις, να οργανώνονται σε εθελοντικά σχήματα, να προσφέρουν και να αναζητούν χρηματοδότηση γιά εθελοντικές δράσεις και να προσφέρουν εθελοντική βοήθεια όπου κρίνουν. Δηλαδή ο εθελοντισμός χρειάζεται ελευθερία, πράγμα που βέβαια χρειάζονται όλοι οι πολίτες. Στη δεύτερη ερμηνεία, οι εθελοντικές οργανώσεις δεν αποτελούν και δεν πρέπει να γίνουν βραχίονας του κράτους. Δηλαδή δεν πρέπει να ασκούν κρατική εξουσία, δεν υποκαθιστούν το κράτος, δεν απολαμβάνουν κρατικού μονοπωλίου και υπόκεινται στους ίδιους νόμους που υπόκεινται όλοι οι πολίτες. Δηλαδή ο εθελοντισμός δεν χρειάζεται ειδικά προνόμια μονοπωλιακής φύσης. Τι μας κάνει όμως στις μέρες μας να χρειάζεται να κάνουμε αυτή τη διάκριση; Δύο πράγματα. Πρώτα είναι το γεγονός ότι σε ορισμένες χώρες χρησιμοποιήθηκαν οργανώσεις που παρουσιάστηκαν ως εθελοντικές γιά την ανατροπή κυβερνήσεων, οπότε στις χώρες αυτές προκλήθηκε μιά γενική και άδικη αντίδραση εναντίον όλων των εθελοντικών οργανώσεων που είχαν αλλοδαπή συμμετοχή ή χρηματοδότηση. Δεύτερο είναι το γεγονός ότι σε πολλές αναπτυγμένες χώρες προωθείται η εθελοντική δράση ως εναλλακτική πρόταση προς το κοινωνικό κράτος από πολιτικές δυνάμεις που επιδιώκουν να το καταργήσουν. Ετσι καταλήξαμε σε μερικές περιπτώσεις ο πιό απλός και άδολος εθελοντισμός να δημιουργεί καχυποψία. Οπότε στο φως αυτών των διαπιστώσεων το «Θεσμικό πλαίσιο του εθελοντισμού» αποκτά νόημα. Θεσμικό πλαίσιο του εθελοντισμού πρέπει να είναι η ελευθερία δράσης χωρίς ειδικά προνόμια. Δεν μπορεί να υπάρξει Μη Κυβερνητική Οργάνωση με Κρατική χρηματοδότηση. Δεν μπορεί να υπάρξει Μη Κυβερνητική Οργάνωση που να ασκει Κρατική εξουσία. Δεν μπορεί να υπάρξει Μη Κυβερνητική Οργάνωση με Κρατικά προνόμια. Δεν μπορεί να υπάρξει Μη Κυβερνητική Οργάνωση που να εκτελεί Κρατικές εντολές και τέλος δεν μπορεί να υπάρξει Μη Κυβερνητική Οργάνωση που να έχει ασυλία από τους νόμους που ισχύουν γιά όλους τους πολίτες. Το Σώμα των Ελλήνων Προσκόπων αποτελεί με αυτά τα κριτήρια μία υποδειγματική εθελοντική οργάνωση, αφού γιά πάνω από έναν αιώνα δρα με την εθελοντική προσφορά προς τη νεολαία, διδάσκοντάς την εκτός των άλλων να ανταποδίδει αυτή την εθελοντική προσφορά προς όλη την κοινωνία. Είναι χαρακτηριστικό ότι στον εικοστό αιώνα υπήρξαν στη χώρα μας 2 δικτατορίες που,...

Περισσότερα

Χαιρετισμός στην ημερίδα με θέμα: Απλά… μαθήματα ζωής

Dec 17, 2016

Χαιρετισμός της Ελένης Αυλωνίτου στην ημερίδα του Πειραματικού Λυκείου Αγ. Αναργύρων με θέμα  Απλά… μαθήματα ζωής, 17 Δεκεμβρίου 2016   Υπήρχε μία εποχή που μπροστά σε μερικές ασθένειες σηκώναμε ψηλά τα χέρια. Δεν υπήρχε θεραπεία, υπήρχε μόνο η συμπαράσταση στον ασθενή μέχρι να έρθει το μοιραίο. Σιγά-σιγά η επιστήμη προχώρησε και πέτυχε μερικούς άθλους που μας καλόμαθαν. Κάποιες ασθένειες που θέριζαν, έφτασαν να αντιμετωπίζονται με ένα χαπάκι ή να προλαμβάνονται με ένα εμβόλιο. Μετά όμως η επιστήμη προχώρησε ακόμα παραπέρα και μας έφερε σε άγνωστα νερά, σε μέρη που παλιά μονάχα στα παραμύθια τα ξέραμε. Φτάσαμε γιά μερικές ασθένειες να υπάρχει θεραπεία, αλλά να μην φτάνει ο γιατρός μονάχος του να την εφαρμόσει. Γιατί φτάσαμε πολλές ασθένειες να θεραπεύονται μονάχα με δώρο ζωής από τον ένα άνθρωπο στον άλλο. Ο γιατρός μεσολαβεί, ελέγχει, εκτελεί, αλλά στην ουσία ο γιατρός μεταβιβάζει κάτι που κάποιος χάρισε κάποιον άλλο άνθρωπο, τη δυνατότητα να ζήσει. Χωρίς αυτό το δώρο, η επιστήμη παραμένει αδύναμη. Αν όμως υπάρξει δωρεά ζωής, τα αδύνατα γίνονται δυνατά. Ολοι μας έχουμε συνηθίσει την απλή αιμοδοσία, αφού υπάρχει τώρα πάνω από έναν αιώνα. Μπορούμε και δίνουμε αίμα επειδή κάθε μέρα ο μυελός των οστών μας παράγει δισεκατομμύρια κύτταρα αίματος, που περνούν στη κυκλοφορία και ανανεώνουν το αίμα μας. Υπάρχουν όμως ασθένειες που προσβάλλουν αυτόν τον πολύτιμο μυελό των οστών και του στερούν τη δυνατότητα να κάνει τη δουλειά του. Σε τέτοιες περιπτώσεις, εφόσον οι υπόλοιπες θεραπείες αποτύχουν, η μόνη λύση που μας μένει είναι η μεταμόσχευση μυελού οστών από υγιή δότη στον ασθενή. Υπάρχει βέβαια περιορισμός ιστοσυμβατότητας, πρέπει δηλαδή να βρεθεί ο κατάλληλος δότης γιά τον κάθε δέκτη, οπότε γίνεται προσπάθεια οι προσφερόμενοι δότες να γράφονται σε λίστες και να εξετάζονται προκαταβολικά, γιά να ξέρει ο γιατρός που θα βρεί πρόθυμο δότη γιά έναν ασθενή που θα βρεθεί σε ανάγκη. Αυτά και άλλα αφορούν την ιατρική και οργανωτική πλευρά της θεραπείας. Αν όμως δεν υπάρξει η εθελοντική προσφορά ζωής, δεν γίνεται τίποτα. Το πιό τραγικό στις παθήσεις του μυελού των οστών είναι το γεγονός ότι πολλοί ασθενείς που χρειάζονται αυτή τη θεραπεία είναι μικρά παιδιά και λόγω του πολυμορφισμού του συστήματος ιστοσυμβατότητας, δεν μπορεί πάντα να βρεθεί κατάλληλος δότης μέσα στην οικογένεια του παιδιού. Ψάχνει λοιπόν ο γιατρός στις δεξαμενές εθελοντών δοτών γιά να βρεί κάποιον ιστοσυμβατό δότη. Οσο πιό πολλοί είναι οι δότες που θα έχουν προσφερθεί, τόσο πιό πιθανό είναι να βρεθεί ανάμεσά τους ο ένας που μπορεί με την προσφορά του να σώσει ένα παιδί. Ετσι έχει σημασία να γίνουμε όλοι εθελοντές, να γραφτούμε, να προσδιορίσουμε με ένα απλό στοματικό επίχρισμα την ιστοσυμβατότητά μας, γιατί κάποια στιγμή μπορεί ένας από μας να είναι ο μόνος άνθρωπος που θα μπορεί να σώσει τη ζωή ενός...

Περισσότερα

ΑΘΛΗΤΙΣΜΟΣ – ΔΙΑΦΑΝΕΙΑ – ΠΡΟΟΠΤΙΚΕΣ

May 29, 2016

ΑΘΛΗΤΙΣΜΟΣ – ΔΙΑΦΑΝΕΙΑ – ΠΡΟΟΠΤΙΚΕΣ   Ομιλία της Ελένης Αυλωνίτου στην ημερίδα του Αθλητικού τμήματος της Νομαρχιακής Βορείων Προαστείων Αθήνας του ΣΥΡΙΖΑ στις 29 Μαΐου 2016   Οι ρίζες του αθλητισμού στην αρχαιότητα χάνονται στον χώρο του θρησκευτικού μύθου, που ανάγει την καταγωγή του σε θεούς και ήρωες. Από εκεί αναβλύζει ο αθλητισμός των ιστορικών χρόνων ως κοινωνικό και πολιτιστικό αγαθό, με προεξάρχοντα παιδαγωγικό ρόλο. Στα νεώτερα χρόνια, τους δύο τελευταίους αιώνες, αυτός ο παιδαγωγικός ρόλος υπήρξε η βάση στην οποία οικοδομήθηκε όλο το σύγχρονο αθλητικό οικοδόμημα. Με αφετηρία τη δυτική Ευρώπη αλλά με σχετικά γρήγορη διάδοση σε όλο τον πλανήτη ο αθλητισμός αναδείχτηκε στο κατ’ εξοχήν κοινό πολιτιστικό αγαθό όλων των λαών. Μου έκανε εντύπωση πριν λίγους μήνες στο Γαλάτσι, όταν φιλοξενούσαμε στο Παλαί πρόσφυγες από το Αφγανιστάν, η μόνη κοινή πολιτιστική δραστηριότητα που αναπτύχτηκε αβίαστα ανάμεσα στους Γαλατσιώτες και τους Αφγανούς πρόσφυγες ήταν ένας αγώνας ποδοσφαίρου ανάμεσα σε τοπικό συλλογο και σε μιά ομάδα που συγκρότησαν τσάκα – τσάκα οι Αφγανοί. Αποδείχτηκε ότι το ποδόσφαιρο είναι η κοινή μας γλώσσα. Σε αυτή την αναβίωση του αθλητισμού από τον 19ο αιώνα ή χώρα μας έπαιξε από νωρίς σημαντικό ρόλο. Ο δικός μου σύλλογος, ο Εθνικός Γυμναστικός Σύλλογος Αθηνών, ιδρύθηκε το 1893, πριν τους πρώτους Ολυμπιακούς αγώνες της Αθηνας και μάλιστα ο πρώτος Ελληνας αθλητής που σημείωσε πρώτη Ολυμπιακή νίκη γιά την Ελλάδα το 1896 ήταν ο Ιωάννης Μητρόπουλος του Εθνικού Γυμναστικού Συλλόγου Αθηνών στους κρίκους. Στα χρόνια αυτά λοιπόν και παρά τις περιπέτειες που πέρασε η χώρα μας, ο αθλητισμός απέκτησε πλατιά διάδοση και βαθιές ρίζες στην Ελληνική κοινωνία. Σήμερα πιά το μόνο που χάνεται στην αχλύ του μύθου είναι η πορεία και η κατάληξη της κάθε λογής χρηματοδότησης του σύγχρονου Ελληνικού αθλητισμού. Θα σας δώσω απτό παράδειγμα, διαβάζοντας ένα σχετικό και πολύ πρόσφατο επίσημο κείμενο: «…το πόρισμα του Ελεγκτικού Συμβουλίου γιά την έρευνα που διενεργείται στην Ελληνική Ομοσπονδία Ποδηλασίας παραδόθηκε την Παρασκευή 15.4.2016, μελετήθηκε διεξοδικά από τις αρμόδιες υπηρεσίες του Υπουργείου και ήδη το ΔΣ της Ομοσπονδίας κλήθηκε γιά την παροχή διευκρινήσεων αναφορικά με τα ευρήματα του ελέγχου. Οι καθυστερήσεις προέκυψαν κυρίως λόγω των παράλληλων υπηρεσιακών καθηκόντων των υπαλλήλων που στελεχώνουν τα συγκεκριμένα συμβούλια. Επιπρόσθετα ο σημαντικός όγκος της εργασίας που προέκυψε από την αδήριτη ανάγκη να εξεταστούν τα πεπραγμένα των Αθλητικών Ομοσπονδιών γιά όσο το δυνατόν μεγαλύτερη περίοδο δημιούργησε πρόσθετο φόρτο στα μέλη του Συμβουλίου. Επαναλαμβάνουμε ότι, παρά τις όποιες καθυστερήσεις, ο χώρος του Αθλητισμού θα ελεγχθεί διεξοδικά ώστε, αφενός να καταλογιστούν ευθύνες σε επίορκους που διασπάθιζαν επί σειρά ετών το δημόσιο χρήμα και αφετέρου να μην πέφτουν σκιές στους ανιδιοτελείς παράγοντες που κοσμούν τον χώρο, συνεισφέροντας καταλυτικά στα αθλητικά πεπραγμένα της Ελλάδας.» Αυτό είναι το απαντητικό κείμενο που έστειλε στη Βουλή πριν 9 μέρες ο Υφυπουργός αθλητισμού σε απάντηση κοινοβουλευτικής ερώτησης με θέμα «Καθυστέρηση ολοκλήρωσης διαχειριστικού και λογιστικού ελέγχου της Ελληνικής Ομοσπονδίας Χ» Η κοινοβουλευτική ερώτηση είχε κατατεθεί στις 18 Ιανουαρίου 2016 και απαντήθηκε μετά από 4 μήνες αντί γιά 25 μέρες που προβλέπει ο κανονισμός της Βουλής. Ο διαχειριστικός και λογιστικός έλεγχος είχε διαταχθεί από τον Υφυπουργό στις 11 Μαρτίου 2015, δηλαδή πριν από 445 μέρες. Εν καιρώ υποθέτω ότι ο αρχαιολόγος του μέλλοντος θα ανακαλύψει κάπου και το τελικό πόρισμα. Που πήγαν τα λεφτά λοιπόν; Τα πήρε ο φτεροπόδαρος Ερμής! Είναι πραγματικά συγκινητική αυτή η προσήλωση σε αρχαίες παραδόσεις που βλέπουμε στον Ελληνικό αθλητισμό, αλλά δεν πάει άλλο πιά έτσι. Δεν είναι μόνο ότι τα λεφτά δεν πάνε εκεί που πρέπει, είναι και το γεγονός ότι κανένας δεν ξέρει που πάνε. Τα τελευταία 20 χρόνια πριν ξεσπάσει η οικονομική κρίση, η κρατική χρηματοδότηση του Ελληνικού αθλητισμού λειτουργούσε σε εφαρμογή της αρχής «όποιος έχει...

Περισσότερα

Αθλητισμός: Εταιρική κοινωνική ευθύνη

May 18, 2016

Αθλητισμός: Εταιρική κοινωνική ευθύνη   Ομιλία της Ελένης Αυλωνίτου στην ημερίδα του Εθνικού Γυμναστικού Συλλόγου Αθηνών με το ίδιο θέμα στις 18 Μαΐου 2016   Καλοσωρίζω όλους τους εκλεκτούς προσκεκλημένους που τιμούν με την παρουσία τους τον Εθνικό Γυμναστικό Σύλλογο στη σημερινή μας ημερίδα με θέμα «Αθλητισμός: Εταιρική κοινωνική ευθύνη». Ο Εθνικός Γυμναστικός Σύλλογος Αθηνών είναι από τους αρχαιότερους αθλητικούς συλλόγους της χώρας, εκτείνοντας τη δράση του σε 3 αιώνες, αφού ιδρύθηκε το 1893. Είναι ακόμα ένας αμιγώς ερασιτεχνικός σύλλογος, αφού ούτε έχει ούτε είχε ποτέ κάποιο επαγγελματικό τμήμα. Στηρίζεται οικονομικά επί 123 χρόνια στις συνδρομές μελών και φίλων και με αυτή την οικονομική βάση έχει αναδείξει Ολυμπιονίκες, Βαλκανιονίκες και Πρωταθλητές. Κάποιοι θα πούν ότι είμαστε λιγάκι απηρχαιωμένοι λοιπόν, αφού δεν ακολουθούμε το εμπορικό πνεύμα που έχουν αποκτήσει ακόμα και οι σύγχρονοι Ολυμπιακοί αγώνες. Εμείς όμως είμαστε παλιότεροι από τους σύγχρονους Ολυμπιακούς αγώνες. Αθλητές μας μετείχαν και διακρίθηκαν στους πρώτους σύγχρονους Ολυμπιακούς αγώνες το 1896, μάλιστα ο πρώτος Ελληνας αθλητής που σημείωσε πρώτη Ολυμπιακή νίκη γιά την Ελλάδα ήταν ο Ιωάννης Μητρόπουλος του Εθνικού Γυμναστικού Συλλόγου Αθηνών στους κρίκους. Υπάρχουν λοιπόν μερικά πράγματα που δεν αγοράζονται, όπως αυτή η γνήσια ερασιτεχνική παράδοση του Εθνικού. Υπάρχουν όμως και οι πρακτικές οικονομικές ανάγκες γιά τη λειτουργία του συλλόγου, που πρέπει να καλυφθούν. Ειδικά δε σε εποχή γενικής οικονομικής δυσπραγίας όπως η σημερινή, η κάλυψη των οικονομικών αναγκών του ερασιτεχνικού αθλητισμού γίνεται ένας άθλος από μόνη της. Σε αυτές τις συνθήκες ακολουθούμε και πάλι την παράδοση του Εθνικού, και όπως ιδρυτές του συλλόγου μας πριν 123 χρόνια, στρεφόμαστε σε ανθρώπους που θεωρούν μεν δείγμα επιτυχίας το τι κερδίζουν, αλλά ύψιστη κοινωνική καταξίωση το τι προσφέρουν στο κοινωνικό σύνολο. Το πρώτο πράγμα που θα θέλαμε να μας προσφέρετε είναι οι ιδέες σας γιά το πως μπορεί να χρηματοδοτηθεί στις μέρες μας ένας γνήσια ερασιτεχνικός αθλητικός σύλλογος, που δεν παρέχει ανταποδοτικά υπηρεσίες άθλησης, αλλά παρέχει στη κοινωνία νέους ανθρώους με αθλητική καλλιέργεια, μερικοί από τους οποίους θα κερδίσουν και επίζηλες αθλητικές διακρίσεις. Γιατί εδώ δεν κάνουμε μόνο αθλητική εκπαίδευση, κάνουμε αθλητική αγωγή. Αυτό θα το δείτε μετά που θα σας ξεναγήσουμε στους χώρους του γυμναστηρίου μας. Λάβετε ακόμα υπόψη σας ότι το αθλητικό ταλέντο που καλλιεργούμε είναι από τα λίγα πράγματα που δεν κατανέμεται στους ανθρώπους αναλογικά με το οικογενειακό τους εισόδημα, αλλά εμείς είμαστε αποφασισμένοι να το αναζητούμε παντού όπου μπορεί να υπάρχει και να το στηρίζουμε όπου και αν το βρίσκουμε. Είμαστε ανοιχτοί λοιπόν σε ιδέες και προτάσεις που βοηθούν στην εκπλήρωση αυτών των στόχων, όπως είμαστε ανοιχτοί και σε κοινές δράσεις, επαφές και στην αμφίδρομη επικοινωνία με το δυναμικότερο κομμάτι της Ελληνικής...

Περισσότερα

Ο ερασιτεχνικός αθλητισμός στην Ελλάδα της κρίσης – προοπτικές ανάπτυξης

Apr 25, 2016

Ο ερασιτεχνικός αθλητισμός στην Ελλάδα της κρίσης – προοπτικές ανάπτυξη   Ομιλία της Ελένης Αυλωνίτου στην ημερίδα του Αθλητικού Οργανισμού Σπάτων – Αρτέμιδος “Η ΑΡΤΕΜΙΣ”, στις 25 Απριλίου 2016   Πριν 6 χρόνια τέτοιες μέρες η χώρα προσάραξε κάπου έξω από το Καστελόριζο από κακούς χειρισμούς του τότε καπετάνιου. Από τότε πολλοί προσπάθησαν να ξεκολλήσουν το καράβι, συνεχίζοντας όμως τους ίδιους χειρισμούς που προκάλεσαν τη προσάραξη. Μόλις πέρυσι ξεκίνησε να εφαρμόζεται μιά διαφορετική προσέγγιση στο πρόβλημα, αλλά οι επιβαρύνσεις που μαζεύτηκαν και τα τετελεσμένα τόσων ετών δυσκόλεψαν αυτή τη προσπάθεια. Τελικά συμβιβαστήκαμε σε μιά μικτή προσέγγιση και περιμένουμε μέσα στο χρόνο να ξεκολλήσουμε, που σημαίνει να εμφανίσει η χώρα θετική πορεία του ΑΕΠ και να ξεκινήσει η πτώση της ανεργίας. Στα χρόνια αυτά η παρατεταμένη οικονομική ύφεση έπληξε όλους τους τομείς ανθρώπινης δραστηριότητας στην Ελλάδα, μαζί και τον αθλητισμό, ερασιτεχνικό και επαγγελματικό. – Οτι στηριζότανε στη κρατική χρηματοδότηση μαράθηκε, καθώς η κρατική χρηματοδότηση στέρεψε. – Οτι στηριζότανε στην ιδιωτική κερδοφορία συρρικνώθηκε μαζί με την Ελληνική οικονομία. – Οτι τέλος στηριζότανε στο μεράκι και την εθελοντική προσφορά επέζησε, αλλά με βαθιές πληγές, καθώς η κρίση έθεσε συχνά τις προτεραιότητες επιβίωσης πάνω από τις υπόλοιπες ανάγκες και προτιμήσεις. Στον ερασιτεχνικό αθλητισμό το οικονομικό στένεμα υπήρξε απόλυτο, φτάσαμε συχνά οι αθλούμενοι να μετέχουν μόνο όταν μπορούσαν να πληρώσουν από τη τσέπη τους το πλήρες κόστος γιά την κάθε συμμετοχή τους. Ακόμα και τότε όμως, παρά την ατομική οικονομική επιβάρυνση, τα αθλήματα διεξάγονταν σε αθλητικούς χώρους που κάθε χρόνο υποβαθμίζονταν, καθώς η συντήρησή τους ήταν το πρώτο πράγμα που είχε εγκαταλειφθεί. Σε θεσμικό επίπεδο πάλι, ότι άλλαξε, άλλαξε προς την κατεύθυνση της θεσμοθέτησης της αρχής «όποιος έχει πληρώνει, όποιος δεν έχει πάει σπίτι του». Θεσμικά αιτήματα εκδημοκρατισμού και ανοίγματος παραπετάχτηκαν και το μόνο πράγμα που περιόρισε τις εξουσίες του κατεστημένου στο κάθε άθλημα ήταν η οικονομική στενότητα. Εγινε μιά συνειδητή προσπάθεια από τις τότε κυβερνησεις να μετατραπεί ο ερασιτεχνικός αθλητισμός σε επίπεδο ομοσπονδιών και τοπικής αυτοδιοίκησης σε μία πλήρως ανταποδοτική οικονομική δραστηριότητα, στον επιχειρηματικό κλάδο «υπηρεσιών ελευθέρου χρόνου». Αυτό εμπεριέχει πολλά κακά από μόνο του, αλλά σε εποχή βαθιάς οικονομικής κρίσης σημαίνει μαράζωμα. Οτι επέζησε από αυτή τη λαίλαπα σώθηκε μόνο γιατί είχε βαθιές ρίζες στην Ελληνική κοινωνία. Καθώς σήμερα μπαίνουμε σε πορεία εξόδου από την κρίση, μπαίνει το ερώτημα ποιές είναι οι προοπτικές ανάπτυξης του ερασιτεχνικού αθλητισμού στην Ελλάδα τα αμέσως επόμενα χρόνια; Υπάρχουν ποικίλες θεωρίες και ποικίλες θεωρήσεις στο θέμα αυτό. Μία άποψη λέει ότι θα γυρίσουμε σιγά-σιγά εκεί που ήμασταν, δηλαδή με την αύξηση της χρηματοδότησης θα ενδυναμωθούν οι παλιοί θεσμοί και οι παλιοί θεσμικά κυρίαρχοι, που θα συνεχίσουν να κάνουν ότι έκαναν παλιά. Αυτή είναι η αγαπημένη άποψη των παλιών θεσμικά κυρίαρχων, που άλλο δεν θάθελαν. Είναι μία συντηρητική άποψη με την έννοια ότι θέλει να συντηρήσει το παλιό, σα να μην έγινε τίποτα. Μιά άλλη άποψη λέει ότι θα ξεπηδήσει από τη κρίση ένα νέο θεσμικό πλαίσιο που δεν το έχει δει κανείς, μέσα στο οποίο θα αθλείται ελεύθερα η νεολαία χωρίς καμμία εμφανή δαπάνη σε ένα μαζικό λαϊκό αθλητισμό άμμωμης καθαρότητας. Αυτό το θεσμικό πλαίσιο δεν το έχει δει κανείς γιατί κανείς δεν κατάφερε ως τώρα να προτείνει τις πηγές χρηματοδότησης που θα το εξασφαλίσουν. Μιά τρίτη άποψη αγωνίζεται με νύχια και με δόντια να συνεχίσει τη μετατροπή του ερασιτεχνικού αθλητισμού σε κερδοφόρο επιχειρηματικό κλάδο «υπηρεσιών ελευθέρου χρόνου», χωρίς κανένα κοινωνικό περιεχόμενο. Αυτή η άποψη φαίνεται να αγνοεί επιδεικτικά τις τρέχουσες πολιτικές εξελίξεις, υϊοθετώντας αυτό που θα αποκαλούσα με οικονομικούς όρους «ουτοπικό καπιταλισμό». Σε περιπτώσεις τέτοιων πολώσεων των απόψεων ένα είναι συνήθως σίγουρο, δεν θα συμβεί τίποτα από τα 3. Η χρηματοδότηση σίγουρα θα ανακάμψει, όχι όμως...

Περισσότερα

Χαιρετισμός στο Μοντέλο Βουλής των Ελλήνων στη Παλιά Βουλή, 1η Απριλίου 2016

Apr 1, 2016

Χαιρετισμός της Ελένης Αυλωνίτου στο Μοντέλο Βουλής των Ελλήνων στο κτήριο της Παλιάς Βουλής, 1η Απριλίου 2016   Αποδίδεται στον Μπίσμαρκ η ρήση «οι νόμοι είναι σαν τα λουκάνικα, είναι καλύτερα να μην βλέπει κανείς πως φτιάχνονται». Σας το λέω από την αρχή, γιά να μην πείτε μετά ότι δεν σας προειδοποίησα. Το είχα ακούσει και εγώ πριν μπώ στη Βουλή, αλλά άλλο να στο λένε και άλλο να το βλέπεις. Εσείς όμως είστε νομικοί, οπότε είναι δουλειά σας να γνωρίζετε πως φτιάχνονται τα λουκάνικα… Συγγνώμη, οι νόμοι. Η προσομοίωση της Βουλής των Ελλήνων που επιχειρείτε και στην οποία μετέχετε δείχνει ότι διαθέτετε καταρχάς το βασικότερο προσόν ενός επιστήμονα, τη θέληση να φτάσετε στη ρίζα των πραγμάτων. Γιατί η Βουλή και η λειτουργία της βρίσκονται στη ρίζα των πραγμάτων. Εδώ μπαίνουν από τη μία πόρτα οι κοινωνικές συγκρούσεις και βγαίνουν από την άλλη πόρτα οι νόμοι που θα τις διευθετήσουν προσωρινά. Πάντα προσωρινά, γιατί η κοινωνία δεν μπαίνει σε καλούπι. Θα ζήσετε τις κοινοβουλευτικές διαδικασίες, που υπάρχουν γιά να ρυθμίζουν συγκρούσεις κοινωνικών συμφερόντων και αντικρουόμενων ιδεολογιών. Θα τις δείτε να λειτουργούν ως βαλβίδες εκτόνωσης, ως στηρίγματα παραγωγής έργου και ως προφάσεις εν αμαρτίαις, γιατί έχουν και τις 3 αυτές λειτουργίες. Το γεγονός ότι δεν καλείστε να νομοθετήσετε πραγματικά σας απαλλάσει από τον κίνδυνο να φάτε καμμιά τομάτα βγαίνοντας, αλλά στα υπόλοιπα θα καταλάβετε πως δουλεύει το σύστημα που παράγει το επιστημονικό σας αντικείμενο. Ποιός ξέρει κιόλας, μπορεί μερικοί από σας να μπείτε στον πειρασμό να δοκιμάσετε κάποια στιγμή να εκλεγείτε Βουλευτές, αλλά γιά αυτό απαιτείται μιά άλλη προσομοίωση, η προσομοίωση εκλογών. Εύχομαι σε όλους σας να εμπλουτίσετε μέσα από αυτή την αξιοθαύμαστη διαδικασία προσομοίωσης τη βαθύτερη γνώση και κατανόηση του πολιτικού μας συστήματος, γιατί ειλικρινά είναι κάτι που λείπει γενικότερα ακόμα και από μορφωμένους Ελληνες. Καλή...

Περισσότερα