Feb 26, 2004

Καινολογίες, Κενολογίες και ελκυστικές Αοριστολογίες

Αρθρο της Ελένης Αυλωνίτου στο “ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΟ ΠΑΝΟΡΑΜΑ Χαλανδρίου – Βριλησσίων”, Φεβρουάριος 2004

 

Λένε πως όσο λιγότερα λέει ένας πολιτικός αρχηγός όταν μιλάει, τόσο καλύτερα γιά το κόμμα του. Δείτε γιά παράδειγμα τον εκατομμυριούχο αρχηγό του ΠΑΣΟΚ. Ανέλαβε το χρίσμα με ένα χαμόγελο και πολλές «θετικές» φράσεις, στερούμενες κάποιου συγκεκριμένου περιεχομένου· νέα αρχή, εμπιστοσύνη, αίσθημα ευθύνης, δημοκρατική παράταξη, κίνημα, μήνυμα, ξεκίνημα, αισιοδοξία, ελπίδα, συμμετοχή, διάλογος ωραίος και μεγάλος, νέα Ελλάδα, νέα ημέρα, ωραίος αγώνας, μαζί. Τι σημαίνουν οι λέξεις αυτές; Τα πάντα και τίποτα. Αφήνεται στη φαντασία του κάθε πολίτη να δώσει σε κάθε φράση όποιο περιεχόμενο θέλει. Οσο μίλαγε μονάχα έτσι ο Γιώργος Παπανδρέου πήγαινε καλά στις δημοσκοπήσεις. Κάθε φορά που άφησε στην άκρη τη θετική αοριστολογία και είπε κάτι συγκεκριμένο έχασε. Μη κρατικά πανεπιστήμια και ανασφάλιστη εργασία; Ανοίγει μισή μονάδα η ψαλίδα. Συγχώνευση των υπουργείων Παιδείας – Εργασίας; Αλλη μία μονάδα. Διεύρυνση με νεοφιλελεύθερους; Πάρτον κάτω.

Μήπως πάει καλύτερα ο Κώστας Καραμανλής; Είναι σίγουρα καλύτερος ρήτορας από τον Γιώργο Παπανδρέου, απολαμβάνει όμως τα οφέλη της ρητορικής του δεινότητας περισσότερο, όταν δηλώνει λιγότερα γιά τις μελλοντικές κυβερνητικές προθέσεις του. Μία φορά πήγε να πάρει το κόμμα του καθαρή θέση γιά το ασφαλιστικό και ακόμα τρέχει να συμμαζέψει τις συνέπειες.

Γιατί όμως η παραμικρή ειλικρίνεια των πολιτικών μας να συναντά μιά τέτοια αντιμετώπιση από τους Ελληνες ψηφοφόρους; Μήπως μοιάζουν πιά τόσο πολύ οι θέσεις των δύο μεγάλων κομμάτων, που όπως και αν τις πουν μας ακούγονται απεχθείς; Μήπως είναι τόσο σκληρή η πραγματικότητα, που να μην θέλουμε με τίποτα να την ακούμε; Μήπως πάλι βλέπουμε τους πολιτικούς μας ως συμμέτοχους σε ένα μεγάλο και ωραίο ριάλιτι, οπότε δεν τους συγχωρούμε να μας κακοκαρδίζουν;

Αυτά αναρωτιέμαι και σκέφτομαι τι ρόλο παίζει μέσα σε όλα αυτά η Αριστερά. Εμείς αντί να αρθρώνουμε κενές θετικές φράσεις, διατυπώνουμε θέσεις και προτάσεις. Εμείς, αντί γιά άλλη μία από τα ίδια, λέμε κάτι διαφορετικό. Εμείς μάλλον δεν θα τα πηγαίναμε και πολύ καλά σε ένα ριάλιτι της νέας εποχής, μάλλον γιατί ζούμε στον πραγματικό κόσμο και είμαστε ρεαλιστές.

Μήπως θα έπρεπε να διατυπώνουμε λιγότερες θέσεις και περισσότερες ευχές; Μήπως χρειάζονται λιγότερες προτάσεις και περισσότερη παράσταση; Ειλικρινά δεν το νομίζω. Οι χαρούμενοι αοριστολόγοι τον πρώτο μήνα μόνο χαίρονται, μετά ψάχνονται όταν έρχεται η ώρα του λογαριασμού. Απολαύστε λοιπόν αν σας ευχαριστεί αυτήν την ωραία και μεγάλη προεκλογική παράσταση, χωρίς να ξεχνάτε ότι μετά την ημέρα των εκλογών θα βγούμε όλοι από αυτό το ωραίο και μεγάλο σπίτι των τηλεοπτικών καναλιών και θα γυρίσουμε στα καθημερινά μας προβλήματα. Α ναι, κάτι ακόμα, Ευτυχείτε!